KPSC KAS · Module 72 · Mains depth · 15 min
ಭಾರತೀಯ ನೃತ್ಯದ ಮೂಲಾಧಾರಗಳು: ನಾಟ್ಯಶಾಸ್ತ್ರ, ರಸ, ಮತ್ತು ನೃತ್ಯವನ್ನು ಶಾಸ್ತ್ರೀಯವಾಗಿಸುವ ಅಂಶಗಳು
What KPSC KAS asks from this chapter
Syllabus lines this chapter covers:
- GS 1 · ಭಾರತ ಮತ್ತು ಕರ್ನಾಟಕದ ಇತಿಹಾಸ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪರಂಪರೆ.
KPSC KAS questions from this module are being sorted into our bank.
Read at full depth: basics, the standard layer and the Mains analysis.
ಶೂನ್ಯದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ: ಪದಗಳಿಲ್ಲದ ಭಾಷೆ
ಭಾರತೀಯ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ನರ್ತಕಿಯನ್ನು ಒಂದು ನಿಮಿಷ ನೋಡಿ. ಪಾದಗಳು ನಿಖರವಾದ ಲಯದಲ್ಲಿ ನೆಲವನ್ನು ಬಡಿಯುತ್ತವೆ, ಕೈಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟ ಸಂಕೇತಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತವೆ, ಕಣ್ಣು ಮತ್ತು ಮುಖ ಪದೇಪದೇ ಭಾವ ಬದಲಿಸುತ್ತವೆ. ಕಥೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ನೀವು ಅನುಭವಿಸುತ್ತೀರಿ: ಸಂತೋಷ, ಕೋಪ, ಪ್ರೀತಿ ಅಥವಾ ಅಚ್ಚರಿ.

ಭಾರತೀಯ ನೃತ್ಯದ ಮೂಲ ಕಲ್ಪನೆ ಇದೇ. ಇದು ಕೇವಲ ಚಲನೆಯಲ್ಲ; ಇದು ಒಂದು ಭಾಷೆ. ಪಾದಗಳು ಲಯ ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ, ಕೈ ಮತ್ತು ಮುಖ ಅರ್ಥ ಹೊತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಲ್ಲಿ ರಸ ಎಂಬ ವಿಶೇಷ ಭಾವ ಮೂಡಿಸುವುದೇ ಪ್ರದರ್ಶನದ ಗುರಿ.
ಈ ಭಾಷೆ ಬಹಳ ಪುರಾತನವಾದುದು. ಮೊಹೆಂಜೊದಾರೊ ದಲ್ಲಿ ದೊರೆತ ಸಣ್ಣ ಕಂಚಿನ ಪ್ರತಿಮೆ, ಪ್ರಸಿದ್ಧ "ನರ್ತಕಿ ಹುಡುಗಿ", 4,000 ವರ್ಷಗಳಿಗೂ ಹಿಂದೆ ನೃತ್ಯಕ್ಕೆ ಮಹತ್ವವಿತ್ತು ಎಂದು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಋಗ್ವೇದ ಉಷೆಯನ್ನು ಸುಂದರ ಉಡುಪಿನ ನರ್ತಕಿಗೆ ಹೋಲಿಸುತ್ತದೆ.
ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಆ ಭಾಷೆಯ ವ್ಯಾಕರಣ ಕಲಿಯುವಿರಿ: ನಾಟ್ಯಶಾಸ್ತ್ರ ಎಂಬ ಪ್ರಾಚೀನ ಗ್ರಂಥ, ಪ್ರತಿ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲೂ ಕೇಳುವ ಮುಖ್ಯ ಪದಗಳು, ಮತ್ತು ಒಂದು ನೃತ್ಯ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಎಂದು ಕರೆಯಲು ಏನು ಬೇಕು ಎಂಬ ಮಾನದಂಡ. ಮುಂದಿನ ಅಧ್ಯಾಯಗಳು ಈ ವ್ಯಾಕರಣವನ್ನು ಪ್ರತಿ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಶೈಲಿಗೂ ಜಾನಪದ ನೃತ್ಯಗಳಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತವೆ.
ಕಾಲದ ಮೂಲಕ ನೃತ್ಯ: ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳು
ಸಾಕ್ಷ್ಯ ಏಕೆ ಬೇಕು. ನೃತ್ಯ ಮುಗಿದ ಕ್ಷಣವೇ ಮಾಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಇತಿಹಾಸಕಾರರು ಅದರ ಹಿಂದಿನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ವಸ್ತುಗಳು, ಶಿಲ್ಪ, ಚಿತ್ರಕಲೆ ಮತ್ತು ಗ್ರಂಥಗಳ ಮೂಲಕ ಪುನರ್ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಾಕ್ಷ್ಯ ಬೇರೆ ವಿಷಯ ಹೇಳುತ್ತದೆ.
ಆರಂಭಿಕ ಕಾಲ. ಮೊಹೆಂಜೊದಾರೊದ ಕಂಚಿನ ನರ್ತಕಿ ಹುಡುಗಿ ಮತ್ತು ನೃತ್ಯ ಭಂಗಿಯಲ್ಲಿರುವ ಹರಪ್ಪ ಕಾಲದ ಮುರಿದ ಮುಂಡ ಮೊದಲ ಸುಳಿವುಗಳು, ನೀವು ಹರಪ್ಪ ಕಲೆಯ ಅಧ್ಯಾಯ ದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಂತೆ. ಋಗ್ವೇದ ನೃತ್ಯಕ್ಕೆ (ನೃತಿ) ಮತ್ತು ನರ್ತಕನಿಗೆ (ನೃತು) ಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತದೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣಗಳು ನೃತ್ಯ ಮತ್ತು ಸಂಗೀತವನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು ಮಹಾಕಾವ್ಯಗಳು ಭೂಲೋಕ ಹಾಗೂ ಸ್ವರ್ಗದ ನೃತ್ಯಗಳನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತವೆ.
ಕ್ರಿ.ಪೂ. 2ನೇ ಶತಮಾನದಿಂದ ಕ್ರಿ.ಶ. 9ನೇ ಶತಮಾನದವರೆಗೆ. ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ನೃತ್ಯ ನಿಯಮಗಳಿರುವ ಸ್ವತಂತ್ರ ಕಲೆಯಾಯಿತು. ನಾಟ್ಯಶಾಸ್ತ್ರ ಸಂಕಲನಗೊಂಡಿತು. ಭರಹುತ್, ಸಾಂಚಿ ಸ್ತೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅಮರಾವತಿ ಹಾಗೂ ನಾಗಾರ್ಜುನಕೊಂಡ ಬೌದ್ಧ ತಾಣಗಳಲ್ಲಿ, ಯಕ್ಷರು ಮತ್ತು ಯಕ್ಷಿಯರು ನೃತ್ಯ ಭಂಗಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ; ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪೂರ್ಣ ವಾದ್ಯವೃಂದದೊಂದಿಗೆ ನರ್ತಕರ ದೃಶ್ಯಗಳ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ.
ನರ್ತಿಸುವ ದೇವತೆಗಳು. ಅದೇ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಶಿಲ್ಪಿಗಳು ಶಿವ, ದುರ್ಗಾ, ಸರಸ್ವತಿ ಮತ್ತು ಗಣೇಶ ಅವರನ್ನು ನೃತ್ತಮೂರ್ತಿ ಎಂದು ಕರೆಯುವ ನರ್ತನ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ನಟರಾಜ ರೂಪದ ಶಿವ ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಲಯದ ಜಗತ್ತಿನ ಚಕ್ರವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಿದನು.

ನೃತ್ಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದ ಶಿಲ್ಪಿಗಳು ಅದನ್ನು ಪದೇಪದೇ ಕೆತ್ತಿದರು.
10ನೇ ಶತಮಾನದಿಂದ 18ನೇ ಶತಮಾನದವರೆಗೆ. ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಜೊತೆಗೇ ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪ, ಚಿತ್ರಕಲೆ, ಸಂಗೀತ ಮತ್ತು ನೃತ್ಯದ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಶೈಲಿಗಳು ಬೆಳೆದವು. ಇಂದಿನ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಶೈಲಿಗಳು ಬೆಳೆದದ್ದು ಈ ಮಣ್ಣಿನಿಂದಲೇ.
ನೃತ್ಯದ ಮೂರು ಕುಟುಂಬಗಳು. ಇಂದು ಭಾರತೀಯ ನೃತ್ಯವನ್ನು ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ, ಜಾನಪದ ಮತ್ತು ಬುಡಕಟ್ಟು ಎಂದು ವಿಂಗಡಿಸುತ್ತೇವೆ. ಹಳೆಯ ಪದ ಸಂಗೀತ ಎಂದರೆ ಹಾಡು, ವಾದ್ಯ ಸಂಗೀತ ಮತ್ತು ನೃತ್ಯ ಮೂರನ್ನೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಒಳಗೊಂಡಿತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಮೂರನ್ನೂ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದೇ ಕುಟುಂಬವಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ.
ನಾಟ್ಯಶಾಸ್ತ್ರ: ಪ್ರದರ್ಶನದ ಕೈಪಿಡಿ
ಇದು ಏನು. ನಾಟ್ಯಶಾಸ್ತ್ರ ಪ್ರದರ್ಶನ ಕಲೆಯ ಕುರಿತು ಉಳಿದಿರುವ ಅತ್ಯಂತ ಹಳೆಯ ಭಾರತೀಯ ಗ್ರಂಥ. ಇದನ್ನು ಋಷಿ ಭರತನಿಗೆ ಆರೋಪಿಸಲಾಗಿದೆ. ವಿದ್ವಾಂಸರ ಪ್ರಕಾರ ಇದರ ಕಾಲ ಕ್ರಿ.ಪೂ. 2ನೇ ಶತಮಾನದಿಂದ ಕ್ರಿ.ಶ. 2ನೇ ಶತಮಾನದ ನಡುವೆ ಇರಬಹುದು.
ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಪ್ರಕಾರ ನಾಟಕವನ್ನು ಐದನೇ ವೇದ ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡಬಹುದಾದ ವೇದ ಅದು.
ನೃತ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ನಾಟಕದ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಗ್ರಂಥ. ನಾಟ್ಯಶಾಸ್ತ್ರ ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ನಾಟ್ಯ, ಅಂದರೆ ನಾಟಕದ ಕುರಿತ ಗ್ರಂಥ. ಇದರ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನೃತ್ಯ, ಸಂಗೀತ, ಕಾವ್ಯ, ವೇಷಭೂಷಣ ಮತ್ತು ರಂಗ ನಿರ್ಮಾಣ ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದು ರಂಗಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನೃತ್ಯ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ಈ ದೊಡ್ಡ ನಾಟಕ ಸಿದ್ಧಾಂತದಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಿ ನೋಡಬೇಕು.
ಇದು ಏಕೆ ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಭರತನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ನೃತ್ಯ ಮತ್ತು ನಾಟಕ ಈಗಾಗಲೇ ಒಂದಾಗಿದ್ದವು. ಎಲ್ಲೇ ಇದ್ದರೂ ಕಲಾವಿದರು ಒಂದೇ ತಾಂತ್ರಿಕ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಬಳಸಲು ಈ ಗ್ರಂಥ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿತು. ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಜ್ಞಾನ, ಕೌಶಲ ಅಥವಾ ಕಲೆಯೂ ಇಲ್ಲದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅದು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಈ ಕಲೆ ಸಹಾಯ ಪಡೆಯುತ್ತದೆ ಎಂದೂ ಅದು ಹೇಳುತ್ತದೆ.
ಮೂಲ ಕಥೆ. ಶಿವನು ಋಷಿ ತಂಡುವಿಗೆ ಭರತನಿಗೆ ನೃತ್ಯ ಕಲಿಸಲು ಹೇಳಿದನು ಎಂದು ಗ್ರಂಥ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ತಂಡುವಿನ ಬೋಧನೆಯಿಂದ ತಾಂಡವ, ಅಂದರೆ ಉಗ್ರ ನೃತ್ಯ ಹುಟ್ಟಿತು. ಸೌಂದರ್ಯಪೂರ್ಣವಾದ ಲಾಸ್ಯವನ್ನು ಪಾರ್ವತಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಇದು ಇಂದಿಗೂ ಏಕೆ ಮುಖ್ಯ. ಇಂದಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಶೈಲಿಯೂ ತನ್ನ ಬೇರುಗಳನ್ನು ನಾಟ್ಯಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಅಭಿನಯ, ರಸ, ಭಾವ, ನೃತ್ತ ಮತ್ತು ನೃತ್ಯ ಮುಂತಾದ ಅದರ ಪಾರಿಭಾಷಿಕ ಪದಗಳು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನೃತ್ಯ ತರಗತಿಯ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪರೀಕ್ಷಾ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಭಾಷೆ.
ವ್ಯಾಕರಣ: ನೃತ್ತ, ನೃತ್ಯ, ನಾಟ್ಯ
ಒಂದೇ ಕಲೆಯ ಮೂರು ಪದರಗಳು. ಸಂಗೀತ ರತ್ನಾಕರ ಮತ್ತು ಅಭಿನಯ ದರ್ಪಣ ದಂತಹ ಮಧ್ಯಕಾಲೀನ ಗ್ರಂಥಗಳು ನೃತ್ಯವನ್ನು ಮೂರು ಪದರಗಳಾಗಿ ವಿಭಜಿಸುತ್ತವೆ. ಇವನ್ನು ಒಂದು ಏಣಿಯಂತೆ ಕಲಿಯಿರಿ, ಶುದ್ಧ ಲಯದಿಂದ ಪೂರ್ಣ ನಾಟಕದವರೆಗೆ.
| ಪದ | ಅದರ ಅರ್ಥ | ಉದಾಹರಣೆ |
|---|---|---|
| ನೃತ್ತ | ಶುದ್ಧ ನೃತ್ಯ: ಯಾವುದೇ ಭಾವವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸದ ಮತ್ತು ಅರ್ಥವನ್ನು ಹೊಂದಿರದ ಚಲನೆ ಮತ್ತು ಲಯ | ತಾಳ ಚಕ್ರಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಸಿದ ಲಯಬದ್ಧ ಪಾದಚಲನೆಯ ಮಾದರಿಗಳು |
| ನೃತ್ಯ | ಅಭಿವ್ಯಕ್ತ ನೃತ್ಯ: ಹಾಡಿದ ಪದಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುವ ಸನ್ನೆ ಮತ್ತು ಮುಖಭಾವ | ಭಕ್ತಿಗೀತೆಯ ಒಂದು ಸಾಲನ್ನು ಅಭಿನಯಿಸುವ ನರ್ತಕಿ |
| ನಾಟ್ಯ | ನಾಟಕ: ಸಂಭಾಷಣೆ, ಅಭಿನಯ, ಸಂಗೀತ ಮತ್ತು ನೃತ್ಯದ ಮೂಲಕ ಹೇಳುವ ಪೂರ್ಣ ಕಥೆ | ಹಲವು ಪಾತ್ರಗಳಿರುವ ನೃತ್ಯ-ನಾಟಕ |
ವಿಭಜನೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ಮಾರ್ಗ. ಅದೇ ಗ್ರಂಥಗಳು ತಾಂಡವ ಮತ್ತು ಲಾಸ್ಯ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಹೇಳುತ್ತವೆ. ತಾಂಡವ ಉತ್ಸಾಹಭರಿತ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಯುತ; ಲಾಸ್ಯ ಮೃದು ಮತ್ತು ಲಲಿತ. ಪ್ರತಿ ಪ್ರದೇಶದ ನರ್ತಕರು ಈ ಹಂಚಿಕೆಯ ಪದಸಂಪತ್ತನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ, ಆದರೂ ಅದನ್ನು ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಎರಡು ಕೆಲಸದ ಭಾಗಗಳು. ಪ್ರಾಯೋಗಿಕವಾಗಿ, ತಂತ್ರವನ್ನು ಎರಡು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ಇಳಿಸಬಹುದು: ನೃತ್ತ (ಶುದ್ಧ ನೃತ್ಯ) ಮತ್ತು ಅಭಿನಯ (ಅರ್ಥವನ್ನು ಹೊತ್ತ ನೃತ್ಯ). ಹೆಚ್ಚಿನ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳು ಇವೆರಡರ ನಡುವೆ ಚಲಿಸುತ್ತವೆ, ಲಯದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಕಥೆ ಹೇಳುವತ್ತ ಸಾಗುತ್ತವೆ.
ದೇಹವನ್ನು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವುದು. ನಾಟ್ಯಶಾಸ್ತ್ರವು ದೇಹವನ್ನು ಬಹಳ ನಿಖರವಾಗಿ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂಗಗಳು (ಪ್ರಮುಖ ಅಂಗಾಂಗಗಳು) ತಲೆ, ಎದೆ, ಬದಿಗಳು, ಸೊಂಟ ಮತ್ತು ಪಾದಗಳು. ಉಪಾಂಗಗಳು (ಸಣ್ಣ ಭಾಗಗಳು) ಕಣ್ಣುಗಳು, ಹುಬ್ಬುಗಳು, ಮೂಗು, ತುಟಿಗಳು, ಗಲ್ಲ ಮತ್ತು ಬಾಯಿ.
ನಿಲುವಿನಿಂದ ಅನುಕ್ರಮದವರೆಗೆ. ಮೂಲ ನಿಲುವುಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾನಗಳು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ, ಮೂಲ ಕಾಲಿನ ಚಲನೆಗಳನ್ನು ಚಾರಿಗಳು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಗ್ರಂಥವು ಇವುಗಳಿಂದ ಕರಣಗಳು, ಅಂಗಹಾರಗಳು ಮತ್ತು ರೇಚಕಗಳು ನಂತಹ ದೊಡ್ಡ ಘಟಕಗಳನ್ನು ರಚಿಸುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಭಾರತೀಯ ನೃತ್ಯವು ಲಯಬದ್ಧ ಚಕ್ರದೊಳಗೆ ಜೋಡಿಸಲಾದ ಶೈಲೀಕೃತ ಭಂಗಿಗಳ ಸರಪಳಿಯಾಗಿದೆ.
ಭಾರತೀಯ ನೃತ್ಯ ತಪ್ಪಿಸುವುದು. ಭಾರತೀಯ ಶೈಲಿಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ದೊಡ್ಡ ಜಿಗಿತಗಳನ್ನು ತಪ್ಪಿಸುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ಕಥಕಳಿ ಮತ್ತು ಛೌ ದ ಕೆಲವು ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಇದಕ್ಕೆ ವಿನಾಯಿತಿ ಇದೆ. ಅವು ಸೀಮಿತ ಚಲನೆಗಳ ಗುಂಪನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡು ಅವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶೋಧಿಸುತ್ತವೆ.
ಅಭಿನಯ: ಅರ್ಥವನ್ನು ಹೊತ್ತೊಯ್ಯುವ ನಾಲ್ಕು ಮಾರ್ಗಗಳು
ಅಭಿನಯದ ಅರ್ಥ. ಅಭಿನಯ ಎಂಬ ಪದವು ಅಕ್ಷರಶಃ "ಕಡೆಗೆ ಒಯ್ಯುವುದು" ಎಂದು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ: ಅರ್ಥವನ್ನು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಬಳಿಗೆ ಒಯ್ಯುವುದು. ನಾಟ್ಯಶಾಸ್ತ್ರವು ಅದರ ನಾಲ್ಕು ವಿಧಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸೇರಿ ನರ್ತಕ ಅಥವಾ ನಟ ಹೇಗೆ ಸಂವಹನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತವೆ.
| ವಿಧ | ಮಾಧ್ಯಮ | ಅಭ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ |
|---|---|---|
| ಆಂಗಿಕ (Angika) | ದೇಹ: ಅಂಗಗಳು, ಕೈಗಳು, ಮುಖ, ಕಣ್ಣುಗಳು | ಹಸ್ತ ಮುದ್ರೆಗಳು (hastas) ಮತ್ತು ನೋಟಗಳು |
| ವಾಚಿಕ (Vachika) | ಮಾತು ಮತ್ತು ಹಾಡು | ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಸಂವಾದ; ನೃತ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಾಡಿನ ಸಾಹಿತ್ಯ |
| ಆಹಾರ್ಯ (Aharya) | ವೇಷಭೂಷಣ, ಮೇಕಪ್, ಆಭರಣ, ಪರಿಕರಗಳು | ಕಥಕಳಿಯ ಬಣ್ಣದ ಮುಖ ಮತ್ತು ಶಿರೋಭೂಷಣ |
| ಸಾತ್ತ್ವಿಕ (Sattvika) | ಅಂತರಂಗದ ಭಾವಗಳು, ಅನೈಚ್ಛಿಕವಾಗಿ ತೋರುವವು | ಕಣ್ಣೀರು, ನಡುಕ, ಬಣ್ಣ ಬದಲಾವಣೆ |
ಏಕವ್ಯಕ್ತಿ ನೃತ್ಯಗಾರ್ತಿ ಕಥೆ ಹೇಳುವ ರೀತಿ. ಏಕವ್ಯಕ್ತಿ ಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ, ನರ್ತಕಿ ಪ್ರತಿ ಕಾವ್ಯ ಸಾಲನ್ನು ಹಲವು ಬಗೆಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಒಬ್ಬರೇ ಪ್ರೇಮಿ, ಪ್ರಿಯತಮೆ ಮತ್ತು ಗೆಳೆಯನ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಒಂದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದರಂತೆ ವೇಷ ಬದಲಿಸದೆ ನಿರ್ವಹಿಸಬಹುದು. ಇದು ರಂಗದ ಶೈಲೀಕೃತ ರೀತಿಯಾದ ನಾಟ್ಯಧರ್ಮಿ ಅನುಸರಿಸುತ್ತದೆ.
ಪ್ರಸ್ತುತಿಯ ಎರಡು ರೀತಿಗಳು. ನಾಟ್ಯಶಾಸ್ತ್ರ ಎರಡು ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಹೆಸರಿಸುತ್ತದೆ. ನಾಟ್ಯಧರ್ಮಿ ಶೈಲೀಕೃತ, ರಂಗಭೂಮಿಯ ರೀತಿ, ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದೆ. ಲೋಕಧರ್ಮಿ ದೈನಂದಿನ ಜಗತ್ತಿನ ವಾಸ್ತವಿಕ ರೀತಿ.
ನಾಲ್ಕು ಭಾವ ಶೈಲಿಗಳು. ಇದು ವೃತ್ತಿ (ಶೈಲಿಗಳು) ಎಂಬ ನಾಲ್ಕನ್ನೂ ಹೆಸರಿಸುತ್ತದೆ: ಕೈಶಿಕಿ (ಲಾಲಿತ್ಯ), ಸಾತ್ವತಿ (ಗಾಂಭೀರ್ಯ), ಆರಭಟಿ (ಚೈತನ್ಯ) ಮತ್ತು ಭಾರತಿ (ಮಾತು). ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ನೃತ್ಯವು ಈ ತತ್ವಗಳ ಸಂಯೋಜನೆಯಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.
ಕೈ ಮತ್ತು ಮುಖ ಅತಿ ಮುಖ್ಯ. ದೇಹದ ಎಲ್ಲ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ, ಅಭಿನಯ ಕೈ ಮತ್ತು ಮುಖವನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಅವಲಂಬಿಸಿದೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕಣ್ಣು ಮತ್ತು ಹುಬ್ಬುಗಳು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನೃತ್ಯ ತರಬೇತಿಯಲ್ಲಿ ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಹಸ್ತ ಮುದ್ರೆಗಳು ಮತ್ತು ಭಾವಾಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಸಮಯ ಮೀಸಲಿಡಲಾಗುತ್ತದೆ.
ರಸ ಮತ್ತು ಭಾವ: ಇವೆಲ್ಲದರ ಗುರಿ
ರಸ ಉತ್ತರಿಸುವ ಪ್ರಶ್ನೆ. ದುಃಖದ ಹಾಡು ಅಥವಾ ದುರಂತ ಕಥೆಯನ್ನು ನಾವು ಏಕೆ ಆನಂದಿಸುತ್ತೇವೆ? ಭಾರತೀಯ ಸಿದ್ಧಾಂತ ರಸದ ಮೂಲಕ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಪದಕ್ಕೆ ರಸ ಅಥವಾ ಸವಿ ಎಂದರ್ಥ; ಕಲೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಆನಂದಿಸುವ ಭಾವದ ರುಚಿ ಎಂದರ್ಥ.
ರಸ ಹೇಗೆ ಉತ್ಪನ್ನವಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರದರ್ಶಕ ಪ್ರೀತಿ ಅಥವಾ ದುಃಖದಂತಹ ಪ್ರಧಾನ ಭಾವ (ಸ್ಥಾಯೀಭಾವ) ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅದನ್ನು ಹಂಬಲ, ಚಿಂತೆ ಅಥವಾ ಸಂತೋಷದಂತಹ ಸಂಚಾರೀ ಭಾವಗಳ (ಸಂಚಾರಿಭಾವಗಳು) ಮೂಲಕ ಕಟ್ಟುತ್ತಾರೆ. ಅನುಕಂಪದಿಂದ ನೋಡುವ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಆ ಭಾವವನ್ನು ರಸವಾಗಿ ಸವಿಯುತ್ತಾರೆ.
ದೈನಂದಿನ ಉದಾಹರಣೆ. ತನ್ನ ಮಗುವಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ತಾಯಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುವ ನರ್ತಕಿಯನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಚಿಂತೆ, ಭರವಸೆ, ಒಂದು ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ನಗು, ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಭಯ: ಇವು ಸಂಚಾರೀ ಭಾವಗಳು. ಒಟ್ಟಾಗಿ ಅವು ಒಂದು ಪ್ರಧಾನ ಭಾವ, ಮಾತೃ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು ನೀವು ಅದನ್ನು ರಸವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತೀರಿ.

ಒಂಬತ್ತು ರಸಗಳು. ಪರೀಕ್ಷಾ ಪುಸ್ತಕಗಳು ನವರಸ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಒಂಬತ್ತು ರಸಗಳನ್ನು ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡುತ್ತವೆ: ಶೃಂಗಾರ (ಪ್ರೇಮ), ಹಾಸ್ಯ (ನಗು), ಕರುಣ (ದುಃಖ), ರೌದ್ರ (ಕೋಪ), ವೀರ (ಶೌರ್ಯ), ಭಯಾನಕ (ಭಯ), ಬೀಭತ್ಸ (ಜುಗುಪ್ಸೆ), ಅದ್ಭುತ (ಆಶ್ಚರ್ಯ) ಮತ್ತು ಶಾಂತ (ಶಾಂತಿ). ನಾಟ್ಯಶಾಸ್ತ್ರವು ಎಂಟು ರಸಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತದೆ. ಶಾಂತ ರಸವನ್ನು ನಂತರದ ಚಿಂತಕರು ವಾದಿಸಿ ಸೇರಿಸಿದರು.
ನೃತ್ಯಕ್ಕೆ ಇದು ಏಕೆ ಮುಖ್ಯ. ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ತಂತ್ರವೂ, ಪಾದಚಲನೆಯಿಂದ ವೇಷಭೂಷಣದವರೆಗೆ, ರಸಕ್ಕೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಲು ಇದೆ. ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿದ್ದರೂ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ಮುಟ್ಟದ ನೃತ್ಯ ತನ್ನ ಗುರಿಯನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಶೈಲಿಗಳನ್ನು ಬೆಸೆಯುವ ಅತ್ಯಂತ ಆಳವಾದ ಕಲ್ಪನೆ ಇದೇ.
ಒಂದು ವ್ಯಾಕರಣದಿಂದ ಹಲವು ಶೈಲಿಗಳವರೆಗೆ
ನೃತ್ಯದ ವರದಿಗಾರರಾಗಿ ಶಿಲ್ಪಿಗಳು. ದೇವಾಲಯದ ಗೋಡೆಗಳು ಶಿಲ್ಪಿಗಳು ನೃತ್ಯಗಾರರನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಗಮನಿಸಿದ್ದರು ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ. ಭುವನೇಶ್ವರದ ರಾಜರಾಣಿ, ಪರಶುರಾಮೇಶ್ವರ ಮತ್ತು ಲಿಂಗರಾಜ ದೇವಾಲಯಗಳ ಮೇಲಿನ ಆಕೃತಿಗಳು ನಾಟ್ಯಶಾಸ್ತ್ರ ವಿವರಿಸುವ ನಿಖರ ಭಂಗಿಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂತಿವೆ. ಖಜುರಾಹೋದ ಚಂದೇಲ ದೇವಾಲಯಗಳು ಮತ್ತು ಉದಯಪುರದ ಪರಮಾರ ದೇವಾಲಯವು ಏಕವ್ಯಕ್ತಿ ನೃತ್ಯಗಾರರು, ಗುಂಪುಗಳು ಮತ್ತು ಹಾರುವ ಆಕೃತಿಗಳನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಾಹಿತಿಗಾಗಿ ಒಡಿಶಾ ದೇವಾಲಯಗಳ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ನೋಡಿ.

ಚಿತ್ರಕಾರರೂ ಸಹ. ಬಾಘ್, ಅಜಂತಾ, ಎಲ್ಲೋರ ಮತ್ತು ಪನಮಲೈಯ ಭಿತ್ತಿಚಿತ್ರಗಳು ನೃತ್ಯದ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು ಲಘುಚಿತ್ರಗಳು ಈ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದವು. ಯಾವ ಇತಿಹಾಸ ಗ್ರಂಥವೂ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸದ್ದನ್ನು, ಶಿಲ್ಪಿಗಳು ಮತ್ತು ಚಿತ್ರಕಾರರು ಕಲ್ಲು, ರೇಖೆ ಮತ್ತು ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಿದರು.
ಕವಿಗಳು ಮತ್ತು ನಾಟಕಕಾರರು. ಸಂಸ್ಕೃತ ನಾಟಕಗಳು ಬರಹಗಾರರಿಗೆ ನೃತ್ಯ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ. ಭಾಸ, ಕಾಳಿದಾಸ, ಭವಭೂತಿ ಮತ್ತು ಹರ್ಷ ಬರೆದ ನಾಟಕಗಳು ಕೇವಲ ಮಾತಿನ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. 10ನೇ ಶತಮಾನದ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ರಾಜಶೇಖರನ ಕರ್ಪೂರಮಂಜರಿಯಂತಹ ಕೃತಿಗಳು ಸಂಗೀತ ನಾಟಕವನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಪ್ರಕಾರವಾಗಿ ತೋರಿಸುತ್ತವೆ.
ಹೊಸ ಗ್ರಂಥಗಳು. ನಂತರ, ಗ್ರಂಥಗಳು ನೃತ್ಯವನ್ನು ಸ್ವತಂತ್ರ ಕಲೆ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿದವು. ಅಭಿನಯ ದರ್ಪಣ ಪ್ರಮಾಣಿತ ಗ್ರಂಥವಾಯಿತು, ಮತ್ತು ಶಾರ್ಙ್ಗದೇವನ ಸಂಗೀತ ರತ್ನಾಕರ ಹಾಗೂ ವಿಷ್ಣುಧರ್ಮೋತ್ತರ ಪುರಾಣ ಇದೇ ರೀತಿಯ ದಾರಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದವು. ವಿಷ್ಣುಧರ್ಮೋತ್ತರದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಭಾಗವು ನೃತ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಚಿತ್ರಕಲೆಯನ್ನು, ವಾದ್ಯಸಂಗೀತವಿಲ್ಲದೆ ನೃತ್ಯವನ್ನು, ಹಾಡಿಲ್ಲದೆ ವಾದ್ಯಸಂಗೀತವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ.
ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಕೈಪಿಡಿಗಳು, ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಶೈಲಿಗಳು. 13ನೇ ಶತಮಾನದಿಂದ ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ನೃತ್ಯ ಕೈಪಿಡಿಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.
ಅವು ನಾಟ್ಯಶಾಸ್ತ್ರದ ತತ್ವಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡವು, ಆದರೆ ಪ್ರತಿ ಪ್ರದೇಶವೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ಶಬ್ದಕೋಶವನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಹೀಗೆಯೇ ವಿಭಿನ್ನ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಶೈಲಿಗಳು ಹುಟ್ಟಿದವು. ಅವುಗಳ ಬೇರುಗಳು ಸುಮಾರು ಕ್ರಿ.ಶ. 1300 ರಿಂದ 1800 ಅವಧಿಯಲ್ಲಿವೆ.
ಇದು ಏಕೆ ಮುಖ್ಯ. ಭಾರತದ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ನೃತ್ಯಗಳು ಒಂದೇ ಕುಟುಂಬ, ಹಲವು ಉಚ್ಚಾರಣೆಗಳು. ಅವು ಒಂದೇ ವ್ಯಾಕರಣವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ವಿಭಿನ್ನ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತವೆ. Mains ಗೆ ಇದು unity in diversity ಯ ಉತ್ತಮ ಉದಾಹರಣೆ.
What makes a dance classical?
ಒಂದು ಕಾರ್ಯಾತ್ಮಕ ಪರೀಕ್ಷೆ. "ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ" ನೃತ್ಯಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ಕಾನೂನು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ವಿದ್ವಾಂಸರು ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕೆಲವು ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಉತ್ತರಗಳಲ್ಲಿ ಈ checklist ಬಳಸಿ.
| ಲಕ್ಷಣ | ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ನೃತ್ಯ | ಜಾನಪದ ನೃತ್ಯ |
|---|---|---|
| ಮೂಲ | ನಾಟ್ಯಶಾಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ನಂತರದ ಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರು ಇದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ | ಸಮುದಾಯದ ಜೀವನ, ಋತುಗಳು ಮತ್ತು ಆಚರಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿದೆ |
| ವ್ಯಾಕರಣ | ಕ್ರಮಬದ್ಧ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು, ಹಸ್ತಮುದ್ರೆಗಳು ಮತ್ತು ಭಂಗಿಗಳು | ಸೇರಿಕೊಂಡು ಕಲಿಯುವ ಹಂಚಿಕೆಯ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು |
| ತರಬೇತಿ | ಗುರುವಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ವರ್ಷಗಳ ತರಬೇತಿ | ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ಅನೌಪಚಾರಿಕವಾಗಿ ಕಲಿಕೆ |
| ಪ್ರದರ್ಶಕ | ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಏಕವ್ಯಕ್ತಿ ಕಲಾವಿದ ಅಥವಾ ಸಣ್ಣ ತರಬೇತಿ ಪಡೆದ ತಂಡ | ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಇಡೀ ಸಮುದಾಯ |
| ಉದ್ದೇಶ | ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗಾಗಿ ಅಭಿನಯ ಮತ್ತು ರಸ | ಆಚರಣೆ, ಆರಾಧನೆ, ಹಂಚಿಕೊಂಡ ಸಂತೋಷ |
ದೇವಾಲಯ ಮತ್ತು ಆಸ್ಥಾನ. ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ನೃತ್ಯ ಎರಡು ಪರಿಸರಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯಿತು. ದೇವಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಆಚರಣೆ ಮತ್ತು ಆರಾಧನೆಯ ಭಾಗವಾಗಿತ್ತು. ದಕ್ಷಿಣದ ದೇವದಾಸಿ ನರ್ತಕಿಯರು ಮತ್ತು ಪುರಿಯ ನೃತ್ಯದಂತೆ. ಆಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಪರಿಷ್ಕೃತ ಮನರಂಜನೆಯಾಯಿತು. ಮೊಘಲ್ ಮತ್ತು ಅವಧ್ ಆಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಕಥಕ್ನಂತೆ.
ಅವನತಿ. ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ, ಪರಂಪರಾಗತ ಮಹಿಳಾ ಕಲಾವಿದರನ್ನು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಕೀಳಾಗಿ ನೋಡಲಾಯಿತು, ಮತ್ತು ನೃತ್ಯವು ಗೌರವ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತು. ಸುಧಾರಕರು ಮತ್ತು "ಮಹಾನ್ ಸಂಗೀತ ಚಿಂತಕರು" ಈ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಬದಲಿಸಲು ಶ್ರಮಿಸಿದರು, ಮುಂದಿನ ಅಧ್ಯಾಯಗಳು ಇದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ.
ಪುನರುಜ್ಜೀವನ. 20ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ನೃತ್ಯದ ಪುನರುಜ್ಜೀವನ ಭಾರತದ ಕಲೆಯ ಮೇಲಿನ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಭಾಗವಾಯಿತು. ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಇ. ಕೃಷ್ಣ ಅಯ್ಯರ್ ನೃತ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಅಭಿಯಾನ ನಡೆಸಿದರು. ರುಕ್ಮಿಣಿ ದೇವಿ 1936ರಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಮೊದಲ ಪ್ರದರ್ಶನ ನೀಡಿದರು. ಪರಂಪರಾಗತ ಕುಟುಂಬದಿಂದ ಬಂದ ಬಾಲಸರಸ್ವತಿ 1935ರಲ್ಲಿ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಪರಿಸರದ ಹೊರಗೆ ಪ್ರದರ್ಶನ ನೀಡಿದರು.

ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಕವಿ ವಳ್ಳತ್ತೋಳ್ ಕಥಕಳಿಗಾಗಿ ಕೇರಳ ಕಲಾಮಂಡಲಂ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು.
ಅಧಿಕೃತ ಎಂಟು. ಸರ್ಕಾರಿ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಎಂಟು ಪ್ರಮುಖ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ನೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಎಣಿಸುತ್ತವೆ: ಭರತನಾಟ್ಯ, ಕಥಕ್, ಕಥಕ್ಕಳಿ, ಕೂಚಿಪುಡಿ, ಮಣಿಪುರಿ, ಮೋಹಿನಿಯಾಟ್ಟಂ, ಒಡಿಸ್ಸಿ ಮತ್ತು ಸತ್ರಿಯಾ. ಸಂಗೀತ ನಾಟಕ ಅಕಾಡೆಮಿ, 1953 ರಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪನೆಯಾಯಿತು; ಇದು ಭಾರತದ ಸಂಗೀತ, ನೃತ್ಯ ಮತ್ತು ನಾಟಕದ ಸರ್ವೋಚ್ಚ ಸಂಸ್ಥೆ. ಇದು ಕಥಕ್ ಕೇಂದ್ರ ದಂತಹ ಶಾಲೆಗಳು ಮತ್ತು SPIC MACAY ದಂತಹ ಗುಂಪುಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಇವುಗಳನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಶೈಲಿ ಮತ್ತು ಅದರ ಪುನರುಜ್ಜೀವನಕಾರರನ್ನು ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ನೃತ್ಯಗಳು I ಮತ್ತು ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ನೃತ್ಯಗಳು II ನಲ್ಲಿ ನೀವು ಕಾಣುವಿರಿ.
ಮೇನ್ಸ್ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ: ಚರ್ಚೆಗಳು ಮತ್ತು ಅಭ್ಯಾಸ
ಚರ್ಚೆ 1: "ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ" ಎಂಬ ಹೆಸರು ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತವೇ? ಈ ಹೆಸರು ಕೆಲವು ನೃತ್ಯಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ ಮತ್ತು ಅನುದಾನ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇದು ಜಾನಪದ ಮತ್ತು ಬುಡಕಟ್ಟು ನೃತ್ಯಗಳನ್ನು "ಕೀಳು" ಎಂದು ಕಾಣಿಸಬಹುದು, ಅವು ಸಮಾನವಾಗಿ ಪ್ರಾಚೀನ ಮತ್ತು ಕೌಶಲ್ಯಪೂರ್ಣವಾಗಿದ್ದರೂ. ಉತ್ತಮ ಉತ್ತರಗಳು ಇವೆರಡನ್ನೂ ನಿರಂತರ ಸರಣಿ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತವೆ, ಅದು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಒಂದರಿಂದ ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ಎರವಲು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ.
ಚರ್ಚೆ 2: ಪುನರುಜ್ಜೀವನದ ಮಾಲೀಕರು ಯಾರು? 20ನೇ ಶತಮಾನದ ಪುನರುಜ್ಜೀವನವು ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ನೃತ್ಯವನ್ನು ಉಳಿಸಿತು. ಆದರೆ ಕೆಲವೆಡೆ ಅದು ಕಲೆಯನ್ನು ಅದನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿಟ್ಟಿದ್ದ ಪರಂಪರಾಗತ ಸಮುದಾಯಗಳಿಂದ ದೂರ ಸರಿಸಿತು. ಸಮತೋಲಿತ ಉತ್ತರವು ಪುನರುಜ್ಜೀವನವನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ, ಈ ಬೆಲೆಯನ್ನೂ ಹೆಸರಿಸುತ್ತದೆ.
ಚರ್ಚೆ 3: ನೃತ್ಯ ಪರಂಪರೆ ಮತ್ತು ಸಾಫ್ಟ್ ಪವರ್. UNESCO ಕುತ್ಯಾಟ್ಟಂ, ಛೌ, ಕಲ್ಬೇಲಿಯಾ, ಮುಡಿಯೆತ್ತು, ಸಂಕೀರ್ತನ ಮತ್ತು ಗರ್ಬಾ ದಂತಹ ರೂಪಗಳನ್ನು ಮಾನವೀಯತೆಯ ಅಮೂರ್ತ ಪರಂಪರೆ ಎಂದು ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಿದೆ. ನೃತ್ಯ ಉತ್ಸವಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ರಾಜತಂತ್ರವು ವಿದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ಹೊತ್ತೊಯ್ಯುತ್ತವೆ. ಸವಾಲು ಜೀವಂತ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳನ್ನು ಉಳಿಸುವುದು, ಅವುಗಳನ್ನು ವಸ್ತುಸಂಗ್ರಹಾಲಯದ ವಸ್ತುಗಳಂತೆ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿಸುವುದಲ್ಲ.
ಇವು ನಾವು ರಚಿಸಿದ ಅಭ್ಯಾಸ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು, ನಿಜವಾದ ಹಿಂದಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಹಿಂದಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು PYQ ಫಲಕದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ.
| ಕೋನ | ಪ್ರಶ್ನೆ | ಒಳಗೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಮುಖ್ಯ ಅಂಶಗಳು |
|---|---|---|
| ಸಿದ್ಧಾಂತ | ನೃತ್ತ, ನೃತ್ಯ ಮತ್ತು ನಾಟ್ಯದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿ, ಭಾರತೀಯ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ನೃತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯ ಮತ್ತು ರಸದ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ತಿಳಿಸಿ. | ಉದಾಹರಣೆಗಳೊಂದಿಗೆ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಗಳು; ನಾಲ್ಕು ಅಭಿನಯಗಳು; ಭಾವದಿಂದ ರಸ; ನವರಸಗಳು. |
| ಇತಿಹಾಸ | ಹರಪ್ಪ ಕಾಲದಿಂದ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಶೈಲಿಗಳವರೆಗೆ ಭಾರತೀಯ ನೃತ್ಯದ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ. | ನರ್ತಕಿ ಶಿಲ್ಪ, ವೇದಗಳು, ನಾಟ್ಯಶಾಸ್ತ್ರ, ಸ್ತೂಪ ಮತ್ತು ದೇವಾಲಯಗಳು, ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಕೈಪಿಡಿಗಳು, 1300-1800, ಪುನರುಜ್ಜೀವನ. |
| ಮೂಲಗಳು | ಶಿಲ್ಪ ಮತ್ತು ಚಿತ್ರಕಲೆ ಭಾರತೀಯ ನೃತ್ಯದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಪುನರ್ನಿರ್ಮಿಸಲು ಹೇಗೆ ನೆರವಾಗುತ್ತವೆ? | ಯಕ್ಷಿಯರು, ನೃತ್ತಮೂರ್ತಿ, ಭುವನೇಶ್ವರ ಮತ್ತು ಖಜುರಾಹೊ, ಅಜಂತಾ ಮತ್ತು ಬಾಗ್ ಭಿತ್ತಿಚಿತ್ರಗಳು, ಲಘುಚಿತ್ರಗಳು. |
| ಸಮಾಜ | ಭಾರತೀಯ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ನೃತ್ಯದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಅವನತಿ ಮತ್ತು 20ನೇ ಶತಮಾನದ ಪುನರುಜ್ಜೀವನವನ್ನು ಚರ್ಚಿಸಿ. ಅದರ ಲಾಭಗಳೇನು ಮತ್ತು ವೆಚ್ಚಗಳೇನು? | ದೇವಾಲಯ ಮತ್ತು ಆಸ್ಥಾನ, ಕಳಂಕ, ಕೃಷ್ಣ ಅಯ್ಯರ್, ರುಕ್ಮಿಣಿ ದೇವಿ, ಬಾಲಸರಸ್ವತಿ, ಕಲಾಮಂಡಲಂ, ವಂಶಪಾರಂಪರ್ಯ ಸಮುದಾಯಗಳು. |
ಸಿದ್ಧಾಂತ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಯೋಜನೆ. ಭಾರತೀಯ ನೃತ್ಯ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮೂಲ ನಾಟ್ಯಶಾಸ್ತ್ರ ಎಂದು ಒಂದು ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಆರಂಭಿಸಿ. ಮುಖ್ಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ನೃತ್ತ, ನೃತ್ಯ ಮತ್ತು ನಾಟ್ಯವನ್ನು ತಲಾ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆಯೊಂದಿಗೆ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಿ, ನಾಲ್ಕು ಅಭಿನಯಗಳನ್ನು ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಿ, ಭಾವ ರಸವಾಗುವುದನ್ನು ವಿವರಿಸಿ. ಈ ಹಂಚಿಕೆಯ ವ್ಯಾಕರಣವೇ ಭಾರತದ ಅನೇಕ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಶೈಲಿಗಳಿಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಗುರುತನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿ.
Quick revision
- ಆರಂಭಿಕ ಸಾಕ್ಷ್ಯ: ಕಂಚಿನ dancing girl (ಮೊಹೆಂಜೊ-ದಾರೊ); ಋಗ್ವೇದದಲ್ಲಿ ಉಷೆಯನ್ನು ನರ್ತಕಿಯಂತೆ ವರ್ಣಿಸಲಾಗಿದೆ; ಬ್ರಾಹ್ಮಣಗಳು ಮತ್ತು ಮಹಾಕಾವ್ಯಗಳಲ್ಲೂ ಉಲ್ಲೇಖವಿದೆ.
- Natyashastra: ಋಷಿ Bharata ರಚಿಸಿದ್ದು, ಕ್ರಿ.ಪೂ. 2ನೇ ಶತಮಾನದಿಂದ ಕ್ರಿ.ಶ. 2ನೇ ಶತಮಾನದವರೆಗೆ; drama ಕುರಿತ ಗ್ರಂಥ. ಇದನ್ನು "ಐದನೇ ವೇದ" ಎಂದೂ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ತಂಡು ತಾಂಡವವನ್ನು ಕಲಿಸಿದರು; ಪಾರ್ವತಿಯೊಂದಿಗೆ ಲಾಸ್ಯ.
- Nritta = ಶುದ್ಧ ನೃತ್ಯ, ಅರ್ಥವಿಲ್ಲ; nritya = ಹಾಡಿಗೆ ಭಾವಪೂರ್ಣ ನೃತ್ಯ; natya = ನಾಟಕ. Tandava ಉಗ್ರವಾದದ್ದು, lasya ಸುಂದರವಾದದ್ದು.
- Angas (ತಲೆ, ಎದೆ, ಬದಿಗಳು, ಸೊಂಟ, ಪಾದಗಳು); upangas (ಕಣ್ಣು, ಹುಬ್ಬು, ಮೂಗು, ತುಟಿ, ಗಲ್ಲ); sthana = ನಿಲುವು; chari = ಕಾಲಿನ ಚಲನೆ.
- ನಾಲ್ಕು abhinayas: angika, vachika, aharya, sattvika. Natyadharmi ಶೈಲೀಕೃತ, lokadharmi ವಾಸ್ತವಿಕ. ನಾಲ್ಕು vrittis: kaishiki, sattvati, arabhati, bharati.
- Sthayibhava + sancharibhavas -> ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಲ್ಲಿ rasa. Navarasa; ಶಾಂತ ರಸವನ್ನು ನಂತರ ಸೇರಿಸಲಾಯಿತು.
- ನಂತರದ ಗ್ರಂಥಗಳು: Abhinaya Darpana, Sangita Ratnakara (ಶಾರ್ಂಗದೇವ), Vishnudharmottara Purana; 13ನೇ ಶತಮಾನದಿಂದ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಕೈಪಿಡಿಗಳು; ಶೈಲಿಗಳ ಬೇರುಗಳು 1300-1800 ಅವಧಿಯಲ್ಲಿವೆ.
- ಪುನರುಜ್ಜೀವನ: E. Krishna Iyer, Rukmini Devi (1936), Balasaraswati (1935), Vallathol (Kerala Kalamandalam); Sangeet Natak Akademi 1953.
- ಎಂಟು ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ನೃತ್ಯಗಳು: Bharatanatyam, Kathak, Kathakali, Kuchipudi, Manipuri, Mohiniyattam, Odissi, Sattriya.
- UNESCO ICH: Kutiyattam 2008; Chhau, Kalbelia, Mudiyettu 2010; Sankirtana 2013; Garba 2023.