Module 9 · 16 min read · Free chapter
தொழிற்கொள்கை: 1948 முதல் 1991 வரையும் அதற்குப் பின்னரும்
இந்தியாவின் தொழில் கொள்கை அரசுக் கட்டுப்பாட்டில் இருந்து திறந்த போட்டிக்கு மாறியது. 1948 மற்றும் 1956 தீர்மானங்கள் முக்கியத் தொழில்களை அரசுக்கு ஒதுக்கின. தனியார் நிறுவனங்களுக்கு உரிமம் தேவைப்பட்டது. 1991 தொழில் கொள்கை அறிக்கை கிட்டத்தட்ட எல்லாத் தொழில்களுக்கும் உரிம முறையை நீக்கியது. அன்னிய முதலீட்டுக்கும் கதவைத் திறந்தது. இன்று நான்கு தொழில்களுக்கு மட்டுமே கட்டாய உரிமம் தேவை.
பூஜ்ஜியத்தில் இருந்து தொடங்குவோம்: ஒரு தொழிற்சாலை எதை உற்பத்தி செய்யலாம் என்று யார் முடிவு செய்வது?
ஸ்கூட்டர் தயாரிக்கும் ஒரு சிறிய தொழிற்சாலையைத் தொடங்க விரும்புவதாக கற்பனை செய்யுங்கள். இன்று பெரும்பாலும் நிறுவனத்தைப் பதிவு செய்கிறீர்கள். நிலம், பணம், தொழிலாளர்களை ஏற்பாடு செய்து தொடங்குகிறீர்கள். எத்தனை ஸ்கூட்டர்கள் தயாரிப்பது என்பதை நீங்களே முடிவு செய்கிறீர்கள்.
இனி 1991-க்கு முந்தைய இந்தியாவை கற்பனை செய்யுங்கள். ஸ்கூட்டர் தயாரிக்கவே முதலில் அரசிடமிருந்து உரிமம் பெற வேண்டும். அந்த உரிமத்தில் எத்தனை தயாரிக்கலாம் என்றும் குறிப்பிடப்படும். பின்னர் உற்பத்தியை விரிவாக்க புதிய ஒப்புதல் தேவைப்படும்.
இந்த அனுமதி முறை உரிம ராஜ் என்று அழைக்கப்பட்டது. தொழில் கொள்கை என்பது தொழில்துறையில் அரசு மற்றும் தனியார் துறையின் பங்கைத் தீர்மானிக்கும் விதிகளின் தொகுப்பு. இந்தப் பாடம் இந்தியாவின் தொழில் கொள்கை அரசுக் கட்டுப்பாட்டில் இருந்து சந்தை சுதந்திரத்துக்கு எவ்வாறு மாறியது என்பதைக் காட்டுகிறது.
1948: முதல் தொழில் கொள்கைத் தீர்மானம்
சுதந்திரம் பெற்ற பிறகு விரைவில், அரசு 6 ஏப்ரல் 1948 தேதியிட்ட தொழில் கொள்கைத் தீர்மானத்தில் தனது அணுகுமுறையை வெளியிட்டது.
முக்கிய அம்சங்கள்:
- ஆயுதங்கள் மற்றும் வெடிமருந்துகள், அணுசக்தி மற்றும் ரயில் போக்குவரத்து ஆகியவை மத்திய அரசின் ஏகபோக உரிமை பெற்றிருக்க வேண்டும்.
- ஆறு அடிப்படைத் தொழில்களில் புதிய நிறுவனங்களை அமைக்கும் பொறுப்பு முழுவதுமாக அரசுக்கு இருந்தது.
- மற்ற தொழில்கள் அரசின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் தனியார் நிறுவனங்களுக்குத் திறந்து விடப்பட்டிருந்தன.
இது ஏன் முக்கியம்: சுதந்திரம் பெற்ற புதிய நாட்டில் கனரகத் தொழிலுக்கான தனியார் மூலதனம் குறைவாகவே இருந்தது. எனவே அரசு முக்கிய மற்றும் அடிப்படைத் துறைகளில் முன்னணி வகிக்கவும், மற்றவற்றில் தனியார் நிறுவனங்கள் செயல்படவும் அரசு முடிவு செய்தது.
1956: மூன்று வகைத் தொழில்கள்
30 ஏப்ரல் 1956 தேதியிட்ட தொழில் கொள்கைத் தீர்மானம் பொதுத்துறைக்கு அதிக பங்கை வழங்கியது. அது தொழில்களை மூன்று வகைகளாகப் பிரித்தது:
| வகை | அதன் பொருள் | உரையில் உள்ள எடுத்துக்காட்டுகள் |
|---|---|---|
| Schedule A (17 தொழில்கள்) | எதிர்கால வளர்ச்சி அரசின் முழுப் பொறுப்பு | ஆயுதங்கள், அணுசக்தி, ரயில் போக்குவரத்து, வான்வழிப் போக்குவரத்து, கப்பல் கட்டுதல், மின்சாரம் |
| Schedule B | படிப்படியாக அரசுடைமையாக்கப்படும்; தனியார் நிறுவனங்களும் பங்கேற்கலாம் | இங்கு கொடுக்கப்படவில்லை |
| மூன்றாம் வகை | மீதமுள்ள அனைத்துத் தொழில்களும், பொதுவாக தனியார் துறைக்கு விடப்பட்டவை | — |
மத்திய ஏகபோகங்கள். 1956 தீர்மானம், ரயில்வே, வான்வழிப் போக்குவரத்து, ஆயுதங்கள் மற்றும் வெடிமருந்துகள், அணுசக்தி ஆகியவை மத்திய அரசின் ஏகபோக உரிமைகளாக வளர்க்கப்படும் என்று கூறியது.
இதன் விளைவு: இரண்டாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டம் கனரகத் தொழிலுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்ததால் (இந்தியாவில் திட்டமிடல்: ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள் முதல் NITI ஆயோக் வரை பார்க்கவும்), பொதுத்துறை பெரிதாக வளர்ந்தது. தனியார் தொழில்களுக்கு உரிமங்கள் தேவைப்பட்டன; இதனால் காலப்போக்கில் தாமதங்கள், உற்பத்தித் திறனுக்கான வரம்புகள் மற்றும் குறைந்த போட்டி ஏற்பட்டன.
1991: பெரும் திறப்பு
1991 இல் இந்தியா ஒரு செலுத்துநிலைப் பற்றாக்குறை நெருக்கடியை எதிர்கொண்டது (செலுத்துநிலை: நடப்புக் கணக்கு மற்றும் மூலதனக் கணக்கு பார்க்கவும்). 24 ஜூலை 1991 அன்று அரசு புதிய தொழில் கொள்கை அறிக்கையை வெளியிட்டது. தொழில்முனைவோர் தங்கள் சொந்த வணிகத் தீர்ப்பின் அடிப்படையில் முதலீட்டு முடிவுகளை எடுக்கலாம் என்பதே அதன் உணர்வாக இருந்தது.
முக்கிய முடிவுகள்:
- உரிமம் (Licensing): குறிப்பிட்ட பட்டியலில் உள்ளவை தவிர மற்ற எல்லாத் தொழில்களுக்கும் தொழில் உரிமம் ரத்து செய்யப்பட்டது. முதலீட்டின் அளவு எதுவாக இருந்தாலும் இது பொருந்தும். அந்தப் பட்டியலில் பாதுகாப்பு மற்றும் வியூக அக்கறைகள், பாதுகாப்பு, சுற்றுச்சூழல், அபாயகரமான பொருட்கள் மற்றும் ஆடம்பர நுகர்வுப் பொருட்கள் இருந்தன.
- பொதுத்துறை: பாதுகாப்பு மற்றும் வியூக அக்கறைகள் மேலோங்கும் துறைகள் மட்டுமே பொதுத்துறைக்கு ஒதுக்கப்பட்டன. அவற்றையும் தேர்ந்தெடுத்து தனியார் நிறுவனங்களுக்குத் திறக்கலாம். பொதுத் நிறுவனங்கள் வணிக அடிப்படையில் நடத்தப்பட வேண்டும்.
- அந்நிய முதலீடு: முன்னுரிமை தொழில்களில் 51% வரை அந்நிய பங்குரிமைக்கான அந்நிய நேரடி முதலீட்டுக்கு ஒப்புதல் வழங்கப்பட்டது. அந்தத் தொழில்களில் குறிப்பிட்ட வரம்புகளுக்குள் அந்நிய தொழில்நுட்ப ஒப்பந்தங்களுக்கு தானியங்கி அனுமதி வழங்கப்பட்டது.
- MRTP சட்டம்: பெரிய "MRTP நிறுவனங்களின்" முதலீட்டுக்கு நுழைவதற்கு முன் ஆய்வு நீக்கப்பட்டது. அத்தகைய நிறுவனங்களை வரையறுத்த சொத்து வரம்புகளும் நீக்கப்பட இருந்தன.
இது ஏன் முக்கியம்: இது LPG சீர்திருத்தங்களின் (liberalisation, privatisation, globalisation) இதயம். இந்தியப் பொருளாதாரத்தை அனுமதி அடிப்படையிலான பொருளாதாரத்திலிருந்து போட்டி அடிப்படையிலான பொருளாதாரமாக மாற்றியது.
இன்று நாம் இருக்கும் நிலை
கட்டாய உரிமம். DPIIT Press Note 3 (2019)-இன்படி, இப்போது நான்கு தொழில்களுக்கு மட்டுமே கட்டாய தொழில் உரிமம் தேவை:
- புகையிலையின் சுருட்டுகள் மற்றும் சிகரெட்டுகள், மற்றும் உற்பத்தி செய்யப்பட்ட புகையிலை மாற்றுப்பொருட்கள்.
- மின்னணு விண்வெளி மற்றும் பாதுகாப்பு உபகரணங்கள்.
- தொழில்துறை வெடிபொருட்கள்.
- அபாயகரமான இரசாயனங்கள்.
பொதுத்துறை ஒதுக்கீடு. அணுசக்தி மற்றும் ரயில்வே போக்குவரத்து ஆகியவையே தற்போது பிரத்யேகமாகப் பொதுத்துறைக்கு ஒதுக்கப்பட்ட தொழில்கள் என்று DPIIT கூறுகிறது.
1956உடன் ஒப்பிடுங்கள்: அப்போது Schedule A-விலேயே 17 தொழில்கள் இருந்தன. இன்று கிட்டத்தட்ட எல்லாத் தொழில்களும் தொழில் உரிமம் இல்லாமல் தனியார் முதலீட்டுக்குத் திறந்துள்ளன.
பெரிய அளவை எதிர்ப்பதிலிருந்து போட்டியைப் பாதுகாப்பது வரை
இரண்டு சிமெண்ட் விற்பனையாளர்கள் உள்ள ஒரு நகரத்தில் தொடங்குங்கள். ஒரு நகரத்தில் உள்ள இரண்டே விற்பனையாளர்கள் ரகசியமாக ஒன்றாக விலையை உயர்த்த ஒப்புக்கொண்டால், ஒவ்வொரு கட்டுநரும் அதிகம் செலுத்த வேண்டும். ஒரு விற்பனையாளர் மிகப் பெரியவராக இருந்து வாங்குபவர்களை நியாயமற்ற ஒப்பந்தங்களில் கையெழுத்திட வைத்தால், சிறிய போட்டியாளர்கள் வெளியேற்றப்படுவார்கள். இரண்டு நிலைகளிலும் பிரச்சினை அளவு மட்டும் அல்ல, போட்டியைக் கொல்லும் நடத்தையே ஆகும்.
பழைய சட்டம். பல ஆண்டுகளாக இதற்கான இந்தியாவின் முக்கிய சட்டம் MRTP சட்டம், 1969, அதாவது Monopolies and Restrictive Trade Practices Act. இது உரிமக் காலத்திற்குப் பொருத்தமாக இருந்தது. அப்போது பெரிய வணிக நிறுவனங்கள் அதிகம் வளர்வதைப் பற்றி அரசு கவலைப்பட்டது. 1991-க்குப் பிறகு சந்தைகள் திறக்கப்பட்டபோது, நிறுவனங்களை அவை எவ்வளவு பெரியவை என்பதை வைத்து மட்டுமல்லாமல், அவை எப்படி நடந்துகொள்கின்றன என்பதை வைத்து மதிப்பிடும் சட்டம் இந்தியாவுக்குத் தேவைப்பட்டது.
புதிய சட்டம். Competition Act, 2002 MRTP Act-க்குப் பதிலாகக் கொண்டுவரப்பட்டது. 1999-ல் ஒரு நிதியமைச்சர் கூறியது போல, கவனம் ஏகபோகங்களைக் கட்டுப்படுத்துவதிலிருந்து போட்டியை ஊக்குவிப்பதற்கு மாறியது. Competition Commission of India (CCI) October 2003-ல் நிறுவப்பட்டது, ஆனால் அதன் முக்கிய அதிகாரங்கள் நீதிமன்ற வழக்குக்குப் பிறகு, பின்னர்தான் தொடங்கின.
மூன்று முக்கியப் பணிகள். 20 May 2009 முதல், CCI anti-competitive agreements-க்கு எதிராகச் செயல்பட முடிந்தது. விலையை நிர்ணயிக்கும் cartels இதில் அடங்கும். abuse of a dominant position-க்கு எதிராகவும் நடவடிக்கை எடுக்க முடிந்தது. வாடிக்கையாளர்களின் மீது நியாயமற்ற நிபந்தனைகளைத் திணிப்பது இதற்கு உதாரணம். 1 June 2011 முதல், பெரிய combinations-ஐ, அதாவது mergers மற்றும் acquisitions-ஐ, அவை நடைபெறுவதற்கு முன்பே CCI ஆராயத் தொடங்கியது. போட்டி தொடர்பான விஷயங்களில் அரசுக்கு ஆலோசனையும் வழங்குகிறது.
ஏன் இது முக்கியம். நிறுவனங்கள் நியாயமாகப் போட்டியிட்டால் மட்டுமே திறந்த சந்தைகள் நுகர்வோருக்கு உதவும். இன்று, பெரிய digital platforms-ன் அதிகாரம் போன்ற புதிய கேள்விகளை CCI எதிர்கொள்கிறது. ஒரு நல்ல Mains பதில், இந்தியா MRTP அணுகுமுறையிலிருந்து போட்டி அணுகுமுறைக்கு ஏன் மாறியது என்பதையும், CCI எதிர்கொள்ளும் புதிய சவால்கள் என்ன என்பதையும் விளக்கும்.
வணிகத்தின் மீது நம்பிக்கை: சிறு குற்றங்களைக் குற்றமற்றதாக்குதல்
ஒரு கடைக்காரரின் தவறிலிருந்து தொடங்குவோம். ஒரு சிறிய கடை உரிமையாளர் ஒரு படிவத்தை சில நாட்கள் தாமதமாகச் சமர்ப்பிக்கிறார், அல்லது ஒரு சிறிய label விதியைக் கவனிக்கத் தவறுகிறார். பல பழைய சட்டங்களின் கீழ், இப்படிப்பட்ட சிறிய தவறுக்கும் கோட்பாட்டளவில் சிறைத் தண்டனை வரலாம். சிறிய தவறுகளுக்குச் சிறை என்ற பயம், நேர்மையான மக்களை வணிகத்தில் கவனம் செலுத்தாமல், வழக்கறிஞர்களிடமும் ஆய்வாளர்களிடமும் நேரத்தையும் பணத்தையும் செலவிட வைக்கிறது.
1991-க்குப் பிறகு இது ஏன் முக்கியம். 1991-ல் licences நீக்கப்பட்டதால் வணிகத்திற்குக் கதவு திறந்தது. ஆனால் குற்றத் தண்டனைகளுடன் கூடிய ஆயிரக்கணக்கான சிறிய விதிகள் அப்படியே இருந்தன. இவை தொந்தரவுக்கு இடம் கொடுத்தன, முடிவுகளையும் தாமதப்படுத்தின, ஏனெனில் தொழில்நுட்பக் குறைபாடுகளுக்காக வழக்குத் தொடரப்படுமோ என்ற பயம் இருந்தது. அடுத்த கட்ட சீர்திருத்தம் trust-ஐ உருவாக்குவதே; பெரும்பாலான சிறிய குறைபாடுகளை civil விஷயங்களாகக் கருதுவதே அதன் நோக்கம்.
Jan Vishwas Act, 2023. Jan Vishwas (Amendment of Provisions) Act, 2023, 11 August 2023-ல் அறிவிக்கப்பட்டது. இது 19 ministries and departments நிர்வகிக்கும் 42 Central Acts-ல் உள்ள 183 provisions-ஐ மாற்றியது. பல இடங்களில் சிறைத் தண்டனையை நீக்கி, அபராதத்தை வைத்திருந்தது அல்லது உயர்த்தியது; குற்றத் தண்டனையை ஓர் அதிகாரி முடிவு செய்யும் பண penalty-ஆக மாற்றியது. ease of living மற்றும் ease of doing business-ஐ மேம்படுத்துவதே இதன் கூறப்பட்ட நோக்கம்.
இரண்டாவது சுற்று. ஆகஸ்ட் 2025-ல், 355 விதிகளை திருத்த மற்றொரு Jan Vishwas Bill அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு, ஆய்வுக்காக Select Committee-க்கு அனுப்பப்பட்டது. குற்றநீக்கம் ஒருமுறை மட்டும் நடக்கும் செயல் அல்ல, தொடர்ந்து நடக்கும் செயல்முறை என்பதை இது காட்டுகிறது.
ஏன் இது முக்கியம். குற்றவியல் விதிகள் குறைந்தால் பயம் குறையும், நீதிமன்ற வழக்குகள் குறையும், சிறு நிறுவனங்களின் செலவும் குறையும். ஆனால் உடல்நலம் அல்லது பாதுகாப்பை பாதிக்கும் கடுமையான குற்றங்களுக்கு கண்டிப்பான தண்டனை தொடர வேண்டும். ஒரு நல்ல Mains பதில், குற்றநீக்கம் நம்பிக்கையையும் பொறுப்புக்கூறலையும் எப்படி சமநிலைப்படுத்துகிறது என்பதை விளக்கும்.
உரிம-அனுமதி ஆண்டுகள்: 1956 முதல் 1991 வரை
1975-ல் ஒரு தொழிற்சாலை உரிமையாளரில் தொடங்குவோம். அதிக scooter தயாரிக்க, ஏற்கனவே உள்ள ஆலையை விரிவுபடுத்தவும் கூட அரசின் உரிமம் தேவைப்பட்டது. ஒரு பொருள் சிறு நிறுவனங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்டிருந்தால், பெரிய நிறுவனம் அதை தயாரிக்கவே முடியாது. வெளிநாட்டு கூட்டாளிகள் பொதுவாக நிறுவனத்தில் 40%-க்கு மேல் வைத்திருக்க முடியாது.
அடிப்படைத் தொழில்கள். 1948 Resolution புதிய அலகுகளை ஆறு அடிப்படைத் தொழில்களில் அரசுக்கே வைத்திருந்தது: நிலக்கரி, இரும்பு மற்றும் எஃகு, விமானம், கப்பல் கட்டுதல், தொலைபேசி மற்றும் வயர்லெஸ் உபகரணங்கள், கனிம எண்ணெய்கள். 1956 Resolution அரசுக் கட்டுப்பாட்டை விரிவுபடுத்தியது; Schedule A-வில் 17 தொழில்களும் Schedule B-வில் 12 தொழில்களும் இருந்தன. அரசு அடித்தளத்தை அமைக்கும், அதன்மீது தனியார் தொழில் நிற்கும் என்பதே நோக்கம்.
கட்டுப்பாடுகள் எப்படி குவிந்தன. Industries (Development and Regulation) Act, 1951 உரிமம் வழங்கும் அதிகாரத்தை அளித்தது. MRTP Act (1969) பெரிய வணிக நிறுவனங்களுக்கு கூடுதல் சோதனைகளை கொண்டு வந்தது; FERA (1973) அந்நியச் செலாவணி மற்றும் வெளிநாட்டு நிறுவனங்கள் மீதான விதிகளை கடுமையாக்கியது. பல பொருட்கள் சிறு-அளவு தொழிலுக்கு ஒதுக்கப்பட்டன; 1977 Statement பட்டியலை சுமார் 180-லிருந்து 500-க்கு மேல் பொருட்களாக உயர்த்தியது.
இந்தக் கட்டுப்பாடுகள் ஏன் சரியென்று கருதப்பட்டன. பெரிய நிறுவனங்கள் அரிய மூலதனத்தையும் அந்நியச் செலாவணியையும் கைப்பற்றிவிடும் என்று திட்டமிடுபவர்கள் அஞ்சினர். தொழிற்சாலைகள் பல பகுதிகளில் பரவவும், சிறு அலகுகளில் வேலைவாய்ப்பு கிடைக்கவும் அவர்கள் விரும்பினர். வெளிநாட்டுப் போட்டியிலிருந்து இளம் இந்தியத் தொழில்களை காப்பாற்றவும் விரும்பினர்; இது infant industry வாதம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.
கட்டுப்பாடுகளின் விலை. 1960களின் நடுப்பகுதி வரை வேகமாக இருந்த தொழில் வளர்ச்சி, 1960களின் நடுப்பகுதிக்கும் 1980க்கும் இடையே மந்தமானது. பல பொருளாதார நிபுணர்கள் இந்தக் கட்டத்தை கட்டமைப்பு பின்னடைவு (structural retrogression) என்று அழைக்கின்றனர். உரிமங்கள் தாமதங்களையும் ஆதரவு காட்டும் போக்கையும் உருவாக்கின. அதனால்தான் இந்த முறை "licence-permit raj" என்று அழைக்கப்பட்டது. 1980 அறிக்கை உற்பத்தித் திறன் பயன்பாடு, உற்பத்தித்திறன் மற்றும் போட்டியை வலியுறுத்தத் தொடங்கியது. அது 1991ஐ நோக்கிய முதல் படியாக இருந்தது.
இந்தியாவின் தொழிற்கொள்கை கட்டுப்பாட்டிலிருந்து திறந்த நிலைக்கு மாறிய காரணம்
அரசு ஏன் முன்னணியில் இருந்தது (1948 மற்றும் 1956). சுதந்திரம் பெற்ற புதிய இந்தியா வேகமான தொழில் வளர்ச்சியை விரும்பியது. ஆனால் தனியார் மூலதனம் சிறியதாகவும், பெரிய நீண்டகாலத் திட்டங்களில் தயக்கத்துடனும் இருந்தது. 1956 தீர்மானம் சமதர்மச் சமூக அமைப்பை தேசிய இலக்காக்கியது. தொழில்மயமாக்கலை விரைவுபடுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டது. எனவே அடிப்படை மற்றும் உத்திசார் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த அனைத்துத் தொழில்களையும் பொதுத்துறையில் வைத்தது. அட்டவணை Aஇல் 17 தொழில்கள் அரசுக்கு மட்டுமே உரியவையாக இருந்தன.
என்ன தவறு நடந்தது. தனியார் தொழிலை வழிநடத்த அரசு தொழில் உரிமங்களை பயன்படுத்தியது. எது யார் உற்பத்தி செய்யலாம், எவ்வளவு உற்பத்தி செய்யலாம் என்பதை இவை முடிவு செய்தன. பல ஆண்டுகளில் இது அனுமதிகளும் தாமதங்களும் நிறைந்த முறையாக மாறியது. இந்தியத் தொழில்கள் போட்டியிலிருந்து பாதுகாக்கப்பட்டன. எஃகு ஆலைகளையும் அணைகளையும் கட்டிய அணுகுமுறை, இந்தியச் நிறுவனங்களை உலக அளவில் போட்டியிடும் திறன் கொண்டவையாக்கவில்லை.
1991இல் ஏன் மாறியது. 24 ஜூலை 1991 தொழிற்கொள்கை அறிக்கை ஏற்கனவே அடைந்த பலன்களை மேலும் வளர்ப்பதும் சர்வதேசப் போட்டித்திறனை அடைவதும் அதன் நோக்கம் என்று கூறியது. அரசின் பங்கு கட்டுப்படுத்துவதில் மட்டுமே இருந்ததிலிருந்து மாறும். முதலீடுகளை முடிவு செய்யும் உரிமை தொழில்முனைவோரின் சொந்த வணிகத் தீர்ப்பிற்கு விடப்படும். எனவே ஒரு சிறிய பட்டியலைத் தவிர மற்ற அனைத்திற்கும் உரிமம் நீக்கப்பட்டது. முன்னுரிமைத் தொழில்களில் 51% வரை அந்நிய நேரடி முதலீடு அனுமதிக்கப்பட்டது.
தாக்கங்கள். இன்று நான்கு தொழில்களுக்கு மட்டுமே கட்டாய உரிமம் தேவை. அணுசக்தியும் ரயில் போக்குவரத்தும் மட்டுமே பொதுத்துறைக்கு ஒதுக்கப்பட்டுள்ளன. விவாதம் "யார் உற்பத்தி செய்யலாம்" என்பதிலிருந்து "உற்பத்தியை எளிதாக்குவது எப்படி" என்பதற்கு நகர்ந்துள்ளது. இதுவே Make in India மற்றும் PLIஇன் கருப்பொருள் ஆகும் (பார்க்க MSMEs, Make in India and PLI).
இந்தியத் தொழிற்சாலைகள் சிறியதாகவே இருந்ததற்கான காரணம்: தொழிலாளர் விதிகளும் J-curveஉம்
புதிர். 1960கள் முதல் 1990களின் நடுப்பகுதி வரை, மலேசியா, தாய்லாந்து, இந்தோனேசியா போன்ற நாடுகள் தங்கள் பொருளாதாரத்தில் உற்பத்தித் துறையின் பங்கை மிக வேகமாக உயர்த்தின. இந்தியாவின் பங்கு மெதுவாகவே உயர்ந்தது; பத்துக்கும் பதின்மூன்றுக்கும் இடையில் இருந்து GDP-யின் ஐந்தில் ஒரு பங்குக்கும் குறைவாக மட்டுமே உயர்ந்தது. உரிமம் (licensing) இதில் ஒரு பகுதியை விளக்குகிறது. ஆனால் தொழிலாளர் சட்டங்கள்தான் இதன் மற்றொரு பெரிய பகுதி.
தொழிலாளர் பக்கம். Industrial Disputes Act, 1947 நலன்புரி அரசுக்காக எழுதப்பட்டது; எனவே தொழிலாளர்களுக்கு வலுவான பாதுகாப்பை அது வழங்கியது. பின்னர் வந்த திருத்தங்கள், பெரிய தொழிற்சாலைகள் தொழிலாளர்களை வேலையிலிருந்து நீக்கவோ ஆலையை மூடவோ அரசின் அனுமதி பெற வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்தின. எனவே பல நிறுவனங்கள் சிறியதாகவே இருக்க தேர்ந்தன; அல்லது நிரந்தரப் பணியாளர்களுக்குப் பதிலாக ஒப்பந்தத் தொழிலாளர்களை வேலைக்கு அமர்த்தின. மாநிலங்கள் முழுவதும் ஒப்பந்தத் தொழிலாளர்களின் பங்கு தொடர்ந்து உயர்ந்தது.
மாநிலங்கள் பற்றிய ஆய்வுகள் கண்டவை. தொழிலாளர் நலன் பொதுப்பட்டியலில் (Concurrent List) உள்ளது; எனவே மாநிலங்கள் இந்தச் சட்டங்களை வெவ்வேறு திசைகளில் திருத்தின. மாநிலங்களை ஒப்பிட்ட ஆய்வுகள், தொழிலாளர்களுக்கு சாதகமாக விதிகளைச் சாய்த்த மாநிலங்களில் தொழிற்சாலை உற்பத்தி, முதலீடு, முறையான வேலைவாய்ப்பு ஆகியவை மெதுவாக வளர்ந்ததாகக் கண்டன. முரண் என்னவென்றால், தொழிலாளர்களைப் பாதுகாக்கும் நோக்கத்தில் உருவான விதிகள், வேலைகளை முறைசாரா துறைக்குத் தள்ளின; அங்கு எந்தப் பாதுகாப்பும் இல்லை.
1991-க்குப் பிந்தைய J-curve. பொருளாதாரத்தைத் திறந்துவிட்டதால் உடனடியாக உற்பத்தித்திறன் உயரவில்லை. நிறுவனங்கள் போட்டி மற்றும் புதிய தொழில்நுட்பத்திற்கு ஏற்ப மாறிக்கொண்டிருந்தபோது, 1990களில் தொழிற்சாலை உற்பத்தித்திறன் வளர்ச்சி உண்மையில் மந்தமானது; பின்னர் 2000களில் அது கூர்மையாக உயர்ந்தது. முதலில் சரிந்து பின்னர் உயரும் இந்தப் போக்கு J-curve எனப்படும்; 1991-இன் பலன்கள் பல ஆண்டுகள் தாமதமாகவே தெரிந்ததற்கு இதுவே காரணம்.
இன்று ஏன் முக்கியம். 2019-2020-இல் நிறைவேற்றப்பட்ட நான்கு Labour Codes, 29 மத்திய தொழிலாளர் சட்டங்களை ஒன்றிணைத்தன; தொழிலாளர்களை வேலையிலிருந்து நீக்க அனுமதி தேவைப்படும் அளவெல்லையையும் உயர்த்தின. இது தொழிற்சாலைகள் வளரவும் வேலைக்கு ஆள் சேர்க்கவும் உதவும் என்று ஆதரவாளர்கள் கூறுகின்றனர். வேலைப் பாதுகாப்பு பலவீனமடையும் என்று விமர்சகர்கள் கவலைப்படுகின்றனர்; எனவே சமச்சீரான பதில், நிறுவனங்களின் நெகிழ்வுத்தன்மையையும் தொழிலாளர்களின் சமூகப் பாதுகாப்பையும் எடைபோட வேண்டும்.
Mains பார்வை: 1991 எதை மாற்றியது, எது இன்னும் எஞ்சியுள்ளது?
1. 1948-56-இல் அரசுத் தலைமையிலான தொழில் ஏன் பொருத்தமாக இருந்தது. தனியார் மூலதனம் குறைவாக இருந்தது; எஃகு, மின்சாரம் போன்ற அடிப்படைத் தொழில்களுக்கு பெரிய, நீண்டகால முதலீடு தேவைப்பட்டது. அடித்தளத்தைக் கட்டுவதற்கு அரசு முன்வந்தது.
2. என்ன தவறு நடந்தது. உரிமம் திறனையும் போட்டியையும் கட்டுப்படுத்தியது; அனுமதிகள் தாமதங்களை ஏற்படுத்தின. பாதுகாக்கப்பட்ட நிறுவனங்களுக்குத் தரத்தை மேம்படுத்தவோ செலவைக் குறைக்கவோ பெரிய அழுத்தம் இருக்கவில்லை.
3. 1991-ல் சாதித்தது. உரிமங்களை நீக்கியது, வெளிநாட்டு முதலீட்டுக்குத் திறந்துவிட்டது, MRTP முன் அனுமதிச் சோதனைகளை முடித்தது. இதனால் போட்டி, தொழில்நுட்பம் மற்றும் முதலீடு அதிகரித்தன.
4. இன்னும் உள்ளவை. நிலம், தொழிலாளர், ஒப்பந்த அமலாக்கம் மற்றும் தளவாடங்கள் தொடர்பான சீர்திருத்தங்கள் இன்னும் விவாதத்தில் உள்ளன. உற்பத்தித் துறையின் வேலைவாய்ப்புப் பங்கும் இன்னும் குறைவாகவே உள்ளது (பார்க்க: Employment and unemployment: concepts and PLFS data). இவை Make in India மற்றும் PLI-யின் இலக்குகள் (பார்க்க: MSMEs, Make in India and PLI).
ஒரு நல்ல முடிவுரை: இந்தியாவின் தொழிற்கொள்கை, அரசு உரிமையாளராக இருந்த நிலையிலிருந்து அரசு செயல்படுத்துபவராக மாறியுள்ளது. உரிமக் விதிகள் எளிதாகிவிட்டதைப் போலவே, வணிகச் சூழலையும் எளிதாக்குவதே இப்போதைய பணி.
Mains பயிற்சி: மூன்று கேள்விகள், மூன்று கோணங்கள்
இவை நாங்கள் எழுதிய practice questions, past papers அல்ல. ஒவ்வொரு தேர்வின் கடந்த கேள்விகள் இந்த module-இன் PYQ panel-இல் உள்ளன.
| கோணம் | கேள்வி | முக்கிய அம்சங்கள் |
|---|---|---|
| ஏன் (தோற்றம்) | 1956 தொழிற்கொள்கைத் தீர்மானத்தில் இந்தியா பொதுத்துறைக்கு முக்கியப் பங்கு ஏன் கொடுத்தது? | சோசலிச சமுதாய அமைப்பு என்ற இலக்கையும் தொழில்மயமாக்கலை விரைவுபடுத்தும் விருப்பத்தையும் விளக்குங்கள். பின்னர் அடிப்படை மற்றும் வியூகத் தொழில்கள் Schedule A-வின் கீழ் அரசுக்கு ஒதுக்கப்பட்டதைக் காட்டுங்கள். |
| ஏன் (மாற்றம்) | 1991 தொழிற்கொள்கையின் நோக்கங்கள் என்ன? அதன் தாக்கத்தை மதிப்பிடுக. | முந்தைய சாதனைகளின் அடிப்படையில் கட்டி, தொழிலைச் சர்வதேச அளவில் போட்டியிடத்தக்கதாக்குவது கொள்கையின் நோக்கம் என்று விளக்குங்கள். பின்னர் பெரும்பாலான உரிமக் கட்டுப்பாடுகள் நீக்கம், 51% FDI ஒப்புதல், இன்று உரிமம் பெற்ற நான்கு தொழில்கள் ஆகியவற்றைக் காட்டுங்கள். |
| விவாதம் | இந்தியத் தொழில்துறையில் பொதுத்துறையின் பங்கு காலாவதியாகிவிட்டதா? விவாதிக்கவும். | அணுசக்தி மற்றும் ரயில்வே மட்டுமே இன்னும் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளன, சில வியூகத் துறைகளில் பொதுத்துறை இருப்பு தொடர்கிறது என்பதைக் காட்டுங்கள். பின்னர் செயல்திறனையும் கட்டுப்பாட்டையும் ஒப்பிடுங்கள். |
இந்த அட்டவணையை எப்படிப் பயன்படுத்துவது: ஒவ்வொரு பதிலும் என்ன என்பதை விளக்க வேண்டும், பிறகு மேலே உள்ள பகுதியிலிருந்து ஏன் என்பதை விளக்கி, முன்னோக்கிய வழி என்பதுடன் முடிக்க வேண்டும்.
Quick revision
- 6 ஏப்ரல் 1948-ன் தொழில் கொள்கைத் தீர்மானம் (Industrial Policy Resolution) ஆயுதங்கள், அணுசக்தி, ரயில் போக்குவரத்தை மத்திய ஏகபோகமாக்கியது; ஆறு அடிப்படைத் தொழில்களில் புதிய நிறுவனங்களைத் தொடங்கும் உரிமையை அரசுக்கு மட்டும் வழங்கியது.
- 30 ஏப்ரல் 1956-ன் தொழில் கொள்கைத் தீர்மானம் 17 தொழில்களை அட்டவணை A-வில் சேர்த்து அரசுக்கு மட்டும் ஒதுக்கியது.
- அட்டவணை B தொழில்கள் படிப்படியாக அரசின் கீழ் கொண்டுவரப்பட்டன; மற்றவை தனியார் துறைக்கு விடப்பட்டன.
- 24 ஜூலை 1991-ன் தொழில் கொள்கை அறிக்கை சில குறுகிய பட்டியலைத் தவிர உரிமம் வழங்கும் முறையை ரத்து செய்தது.
- பாதுகாப்பு மற்றும் வியூக முக்கியத்துவம் உள்ள துறைகளில் மட்டுமே பொதுத்துறை தொடர்ந்தது.
- முன்னுரிமை தொழில்களில் 51% வரை FDI ஒப்புதல் தானாகக் கிடைக்கும் என அனுமதிக்கப்பட்டது.
- பெரிய நிறுவனங்களுக்கான MRTP Act-ன் நுழைவுக்கு முந்தைய ஆய்வும் நீக்கப்பட்டது.
- இன்று நான்கு தொழில்களுக்கு மட்டுமே கட்டாய உரிமம் தேவை (Press Note 3, 2019).
- அணுசக்தி மற்றும் ரயில் போக்குவரத்து மட்டுமே பொதுத்துறைக்கு ஒதுக்கப்பட்டுள்ளன.
- Competition Act, 2002 MRTP Act, 1969-க்கு மாற்றாக வந்தது.
- CCI (அக்டோபர் 2003) cartels மற்றும் abuse of dominance (மே 2009 முதல்) மீது நடவடிக்கை எடுக்கிறது; mergers-ஐ (ஜூன் 2011 முதல்) ஆய்வு செய்கிறது.
- Jan Vishwas Act, 2023 42 Central Acts-ல் 183 விதிகளைத் திருத்தி, சிறிய குற்றங்களைக் குற்றமற்றவையாக்கியது; 2025 மசோதா மேலும் 355 மாற்றங்களை முன்மொழிந்தது.
- 1948 ஆறு அடிப்படைத் தொழில்கள்: coal, iron and steel, aircraft, ship-building, telephone/wireless equipment, mineral oils. 1956: 17 (A) + 12 (B). கட்டுப்பாடுகள்: IDR Act 1951, MRTP 1969, FERA 1973 (40% foreign equity), SSI reservation (1977: 180 முதல் 500+ வரை); 1966-80 structural retrogression.
பொதுவான குழப்பங்களும் தேர்வுப் பொறிகளும்:
- 1956-ல் அட்டவணை A மற்றும் B இருந்தன; மூன்றாவது வகைக்கு அட்டவணைப் பட்டியல் இல்லை.
- 1991-ன் 51% எண், அனைத்துத் துறைகளுக்கான வரம்பு அல்ல; முன்னுரிமை தொழில்களில் ஒப்புதலுக்கான அளவு மட்டுமே.
- மதுபானங்கள் 2019 பட்டியலில் உள்ள நான்கு உரிம தொழில்களில் இல்லை.