Module 1 · 17 min read · Free chapter
இந்தியத் திட்டமிடல்: Five Year Plans முதல் NITI Aayog வரை
இந்தியா தனது பொருளாதாரத்தை திட்டக் குழு (Planning Commission) மூலம் திட்டமிட்டது. அது 1950 மார்ச்சில் அமைக்கப்பட்டது. 1951 முதல் 2017 வரை பன்னிரண்டு Five Year Plans செயல்படுத்தப்பட்டன. ஒவ்வொரு திட்டமும் விவசாயம், கனரகத் தொழில் முதல் வறுமை ஒழிப்பு, உள்ளடக்கிய வளர்ச்சி வரை முன்னுரிமைகளை நிர்ணயித்தது. 2015 ஜனவரி 1 அன்று, மாநிலங்களுடன் இணைந்து செயல்படும் சிந்தனைக் குழுவாக NITI Aayog திட்டக் குழுவை மாற்றியது.
பூஜ்ஜியத்திலிருந்து தொடங்குதல்: ஒரு குடும்பத்தின் ஐந்தாண்டுத் திட்டம்
ஒரு விவசாயக் குடும்பம் ஒன்றாக அமர்ந்து அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளுக்குத் திட்டமிடுவதை நினையுங்கள். முதலில், ஆண்டு முழுவதும் வயல்களுக்குத் தண்ணீர் கிடைக்க ஆழ்குழாய் கிணறு தோண்டச் சேமிக்கின்றனர். பிறகு ஒரு சிறிய டிராக்டர் வாங்குகின்றனர். கடைசி இரண்டு ஆண்டுகளில், குழந்தைகளின் கல்லூரிக்காகச் சேமிக்கின்றனர்.
அவர்களால் எல்லாவற்றையும் ஒரே நேரத்தில் செய்ய முடியாது. எனவே அவர்கள் முன்னுரிமைகளை நிர்ணயிக்கின்றனர், இலக்குகளை நிர்ணயிக்கின்றனர். ஒவ்வொரு ஆண்டும் எவ்வளவு சேமிப்பது, எவ்வளவு செலவிடுவது என்று முடிவு செய்கின்றனர்.
1947-ல் சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு, இந்தியாவும் இதே வகையான தேர்வை எதிர்கொண்டது. ஆனால் அது ஒரு முழு நாட்டிற்கானது. நாடு ஏழ்மையாக இருந்தது. விவசாய உற்பத்தி குறைவாக இருந்தது, தொழில்கள் சிலவே இருந்தன, உள்கட்டமைப்பும் குறைவு. அரசால் உருவாக்கப்படும் ஒரு திட்டம் குறைந்த வளங்களை மிக முக்கியத் தேவைகளுக்குச் செலுத்த முடியும் என்று தலைவர்கள் நம்பினர்.
இந்த அத்தியாயம் இந்தியாவில் திட்டமிடலின் கதையைச் சொல்கிறது: திட்டக் குழு (Planning Commission), 1951 முதல் 2017 வரையிலான Five Year Plans, 2015-ல் NITI Aayog-க்கு மாறியது ஆகியவை பற்றியது.
திட்டக் குழுவும் ஆரம்பகாலத் திட்டங்களும்
திட்டக் குழு (The Planning Commission). திட்டக் குழு 1950 மார்ச் 15 அன்று ஒரு அமைச்சரவைத் தீர்மானம் மூலம் அமைக்கப்பட்டது. இது ஐந்தாண்டுத் திட்டங்களைத் தயாரித்தது, திட்ட வளங்கள் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதையும் முடிவு செய்தது.
முதல் திட்டம் (1951-56). இது விவசாயம், விலை நிலைத்தன்மை, மின்சாரம் மற்றும் போக்குவரத்து ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்தியதாக MoSPI விவரிக்கிறது. இது Harrod-Domar மாதிரியை அடிப்படையாகக் கொண்டது; அது வளர்ச்சியை சேமிப்பு மற்றும் முதலீட்டுடன் இணைக்கிறது. இதன் வளர்ச்சி இலக்கு 2.1%, உண்மையான வளர்ச்சி 3.6% ஆக இருந்தது.
இரண்டாம் திட்டம் (1956-61). இது Mahalanobis திட்டம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது; இது கனரக மற்றும் அடிப்படைத் தொழில்கள் மூலம் விரைவான தொழில்மயமாக்கலில் கவனம் செலுத்தியது, எடுத்துக்காட்டாக எஃகு, இயந்திரங்கள் மற்றும் மின்சாரம். கனரகத் தொழில்கள் மற்ற எல்லாத் தொழில்களுக்கும் அடித்தளம் அமைக்கும் என்பது அதன் கருத்தாக இருந்தது. இதன் இலக்கு 4.5%, உண்மையான வளர்ச்சி 4.3% ஆக இருந்தது.
இது ஏன் முக்கியம்: இந்தத் தேர்வுகள் பல தசாப்தங்களுக்கு இந்தியாவை வடிவமைத்தன. முதல் திட்டத்தின் விவசாயத்தில் கவனம் உணவுப் பற்றாக்குறைக்குப் பதிலளித்தது; இரண்டாம் திட்டத்தின் கனரகத் தொழில் உந்துதல் பெரிய பொதுத்துறையை உருவாக்கியது.
பன்னிரண்டு திட்டங்களும் மூன்று இடைவெளிகளும்
| திட்டம் | ஆண்டுகள் | திட்டம் | ஆண்டுகள் |
|---|---|---|---|
| முதல் | 1951-56 | ஏழாவது | 1985-90 |
| இரண்டாம் | 1956-61 | எட்டாவது | 1992-97 |
| மூன்றாம் | 1961-66 | ஒன்பதாவது | 1997-2002 |
| நான்காம் | 1969-74 | பத்தாவது | 2002-07 |
| ஐந்தாம் | 1974-79 | பதினொன்றாவது | 2007-12 |
| ஆறாம் | 1980-85 | பன்னிரண்டாவது | 2012-17 |
இடைவெளிகள். வரிசையில் உள்ள மூன்று இடைவெளிகளை MoSPI குறிப்பிடுகிறது:
- 1966-69: மூன்று ஆண்டுத் திட்டங்கள், இது "திட்ட விடுமுறை" என்று விவரிக்கப்படுகிறது.
- 1978-80: 1978இல் ஜனதா கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தபோது ஐந்தாம் திட்டம் நிறுத்தப்பட்டது; அதைத் தொடர்ந்து உருளும் திட்டம் (Rolling Plan) வந்தது.
- 1990-91 மற்றும் 1991-92: எட்டாவது திட்டம் 1992இல் தொடங்குவதற்கு முன், இவை ஆண்டுத் திட்டங்களாகக் கருதப்பட்டன.
இடைவெளிகள் ஏன் முக்கியம்: ஒவ்வொரு இடைவெளியும் நெருக்கடி அல்லது அரசியல் மாற்றத்தின் காலத்தில் வந்தது. திட்டங்கள் செயல்பட நிலையான வளங்களும் அரசியல் நிலைத்தன்மையும் தேவைப்பட்டன.
Targets and results
ஒவ்வொரு திட்டத்துக்கும் வளர்ச்சி இலக்கையும் உண்மையான வளர்ச்சியையும் MoSPI தருகிறது.
| திட்டம் | இலக்கு (%) | உண்மையானது (%) |
|---|---|---|
| முதல் | 2.1 | 3.6 |
| இரண்டாம் | 4.5 | 4.3 |
| மூன்றாம் | 5.6 | 2.8 |
| நான்காம் | 5.7 | 3.3 |
| ஐந்தாம் | 4.4 | 4.8 |
| ஆறாம் | 5.2 | 5.7 |
| ஏழாவது | 5.0 | 6.0 |
| எட்டாவது | 5.6 | 6.8 |
| ஒன்பதாவது | 6.5 | 5.4 |
| பத்தாவது | 8.0 | 7.6 |
| பதினொன்றாவது | 9.0 | 8.0 |
கடைசி இரண்டு திட்டங்கள். பதினொன்றாவது திட்டம் (2007-12) **"வேகமான மற்றும் அதிகம் உள்ளடக்கிய வளர்ச்சி"**யை இலக்காகக் கொண்டிருந்தது. பன்னிரண்டாவது திட்டம் (2012-17) **"வேகமான, நீடித்த மற்றும் அதிகம் உள்ளடக்கிய வளர்ச்சி"**யை இலக்காகக் கொண்டிருந்தது; 8% உண்மை GDP வளர்ச்சி இலக்குடன். அடைந்த வளர்ச்சியை MoSPI அத்தியாயம் தரவில்லை.
அட்டவணையைப் படித்தல். மூன்றாம் திட்டம் அதன் இலக்கிலிருந்து மிகவும் குறைவாகவே எட்டியது. 1991 சீர்திருத்தங்களைத் தொடர்ந்து வந்த எட்டாம் திட்டம் அதன் இலக்கை மிகப்பெரிய அளவில் தாண்டியது.
நிதி ஆயோக்: ஒரு புதிய மாதிரி
மாற்றம். 2015 ஜனவரி 1 அன்று, அரசு திட்டக் குழுவை மாற்றி நிதி ஆயோக் (National Institution for Transforming India) என்ற புதிய அமைப்பை உருவாக்கியது. 1950 மார்ச் தீர்மானத்தை இந்தப் புதிய தீர்மானம் மாற்றியதாக அரசு கூறியது. அந்தத் தீர்மானமே திட்டக் குழுவை அமைத்திருந்தது.
அமைப்பு:
- தலைவர்: பிரதமர்.
- ஆளுநர் குழு: அனைத்து மாநிலங்களின் முதலமைச்சர்கள் மற்றும் யூனியன் பிரதேசங்களின் துணை நிலை ஆளுநர்கள்.
- துணைத் தலைவர்: பிரதமரால் நியமிக்கப்படுகிறார்.
- தலைமை நிர்வாக அதிகாரி: இந்திய அரசின் செயலர் நிலையில், குறிப்பிட்ட பதவிக்காலத்திற்குப் பிரதமரால் நியமிக்கப்படுகிறார்.
அதன் பங்கு. நிதி ஆயோக்கை அரசின் "Think Tank" என்று அரசு விவரிக்கிறது. அதன் நோக்கங்களில் கூட்டுறவு கூட்டாட்சியை வளர்ப்பது மற்றும் கிராம அளவில் நம்பகமான திட்டங்களை உருவாக்கி, அவற்றை படிப்படியாக உயர் நிலைகளில் இணைக்கும் வழிமுறைகளை உருவாக்குவது ஆகியவை அடங்கும். நீண்டகாலக் கொள்கைக் கட்டமைப்புகளை வடிவமைப்பது, திட்டங்களைக் கண்காணித்து மதிப்பீடு செய்வதும் அதன் நோக்கங்கள்.
இது ஏன் முக்கியம்: திட்டக் குழு மேலிருந்து கீழ் நோக்கி வேலை செய்தது. நிதி ஆயோக் மாநிலங்களைக் கூட்டாளிகளாக கருதி, கிராமத்திலிருந்து திட்டங்களை உருவாக்கும் நோக்கம் கொண்டது.
வளர்ச்சியைப் பற்றி திட்டமிடுபவர்கள் சிந்தித்த விதம்: சேமிப்பும் மூலதனமும்
தையல்காரரின் சேமிப்பிலிருந்து தொடங்குவோம். ஒரு தையல்காரர் ₹10,000 சேமித்து இரண்டாவது தையல் இயந்திரம் வாங்குகிறார். அதனால் அவர் ஆண்டுக்கு ₹2,500 கூடுதலாகச் சம்பாதிக்கிறார். அவர் அதிகம் சேமித்து, ஒவ்வொரு இயந்திரமும் உற்பத்தியை அதிகரித்தால், அவரது வருமானம் வேகமாக வளரும். இந்தியாவின் ஆரம்பகால திட்டமிடுபவர்கள் நாட்டையும் இதே விதமாகச் சிந்தித்தனர்.
அடிப்படைக் கருத்து. முதல் திட்டத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட ஹாரோட்-டோமார் மாதிரி, வளர்ச்சியை இரண்டு விஷயங்களுடன் இணைக்கிறது: ஒரு நாடு எவ்வளவு சேமித்து முதலீடு செய்கிறது, மற்றும் புதிய மூலதனத்தின் ஒவ்வொரு அலகும் எவ்வளவு கூடுதல் உற்பத்தியைத் தருகிறது. இரண்டாவது கருத்து பெரும்பாலும் incremental capital-output ratio (ICOR) மூலம் அளவிடப்படுகிறது. இது ஒரு கூடுதல் உற்பத்தி அலகை உருவாக்கத் தேவையான புதிய முதலீட்டின் அளவு ஆகும். எளிமையாகச் சொன்னால், வளர்ச்சி விகிதம் தோராயமாக முதலீட்டு விகிதத்தை ICOR-ஆல் வகுத்தது.
ஒரு எடுத்துக்காட்டு. இந்தியா அதன் GDP-யில் 30% முதலீடு செய்தால், ICOR 4 ஆக இருந்தால், பொருளாதாரம் ஆண்டுக்கு சுமார் 30 ÷ 4 = 7.5% வளர முடியும். திட்டங்கள் தாமதமாகியோ அல்லது மூலதனம் வீணாகியோ ICOR 5 ஆக உயர்ந்தால், அதே முதலீட்டில் வளர்ச்சி சுமார் 6% ஆகக் குறையும். ஆகவே வளர்ச்சி எவ்வளவு முதலீடு செய்யப்படுகிறது என்பதை மட்டுமல்ல, அது எவ்வளவு திறமையாக பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதையும் சார்ந்தது.
இது திட்டங்களை எப்படி வடிவமைத்தது. ஏழை நாடுகள் குறைவாகவே சேமிப்பதால், சேமிப்பை உயர்த்தி முதலீட்டை வழிநடத்த அரசு வேண்டும் என்று திட்டமிடுபவர்கள் கருதினர். குறிப்பாக இயந்திரங்கள், எஃகு, மின்சாரத்தில் முதலீடு தேவை என்றனர். இந்த அணுகுமுறையே இரண்டாம் திட்டத்தில் கனரகத் தொழில்களுக்கு முக்கியத்துவம் அளித்து, பெரிய பொதுத்துறையை உருவாக்கியது. பின்னர் வந்த சீர்திருத்தங்கள் போட்டி மற்றும் தனியார் முதலீடு மூலம் மூலதனத்தை சிறப்பாகப் பயன்படுத்துவதில் கவனம் செலுத்தியதையும் இது விளக்குகிறது.
Mains-க்கான கோணம். எந்த வளர்ச்சி இலக்கையும் மதிப்பிட ICOR இன்னும் ஒரு பயனுள்ள கருவியாகும். ஒரு நல்ல பதில் இலக்கு குறித்து இரண்டு கேள்விகளை எழுப்புகிறது: நாடு போதுமான முதலீட்டை உயர்த்த முடியுமா, அந்த முதலீடு திறமையாகப் பயன்படுத்தப்படுமா? இதை இந்த அத்தியாயத்தில் உள்ள திட்ட இலக்குகளுடனும், Building with private partners: EPC, BOT, HAM, TOT, InvITs and monetisation இல் உள்ள உள்கட்டமைப்பு நிதியுடனும் இணைத்துப் பாருங்கள்.
இரண்டு வகைத் திட்டமிடல், மஹாலனோபிஸ் பந்தயம்
திட்டமிடலின் இரண்டு வழிகள். கட்டளையிடும் திட்டமிடலில் (imperative planning), முன்னாள் சோவியத் ஒன்றியத்தில் போல, ஒவ்வொரு அலகும் என்ன உற்பத்தி செய்ய வேண்டும் என்பதை அரசே தீர்மானிக்கும். குறிப்பிடும் திட்டமிடலில் (indicative planning), அரசு இலக்குகளை நிர்ணயித்து, பட்ஜெட், வரி, கடன் மற்றும் பொது முதலீடு மூலம் தனியார் நிறுவனங்களை வழிநடத்தும். பொருளியல் அறிஞர் W. Arthur Lewis இதை "சந்தை வழியாகத் திட்டமிடல்" என்று அழைத்தார்.
இந்தியா என்ன தேர்ந்தெடுத்தது, ஏன். இந்தியா ஒரு நடுவழியைத் தேர்ந்தது: தனியார் துறைக்கு குறிப்பிடும் திட்டமிடல், எஃகு, மின்சாரம், கனரக இயந்திரங்கள் போன்ற "முக்கிய துறைகளை" வைத்திருக்கும் பெரிய பொதுத்துறை. விவசாயிகளுக்கும் தனியார் தொழில்களுக்கும் நிர்ணயித்த இலக்குகள் உண்மையில் கணிப்புகளாகவே இருந்தன, ஏனெனில் யாரையும் அவற்றை அடையுமாறு கட்டாயப்படுத்த முடியாது. 1991 க்குப் பிறகு, இந்தியத் திட்டமிடல் கிட்டத்தட்ட முழுமையாகக் குறிப்பிடும் வகையாக மாறியது.
திட்டமிடுபவர்களுக்குச் சந்தை மட்டும் போதாது என்ற எண்ணம் ஏன் வந்தது? சுதந்திரத்தின்போது, இந்தியா தேவையான அளவுக்குப் பெரிய முதலீடு செய்யும் அளவுக்குச் சேமிக்கவில்லை. உணவு, இயந்திரங்கள், உதவி மற்றும் தொழில்நுட்பம் ஆகியவற்றுக்கு இந்தியா பிற நாடுகளைச் சார்ந்திருந்தது.
தனியார் மூலதனம் நீண்டகாலமும் ஆபத்தும் நிறைந்த திட்டங்களைத் தவிர்த்தது. சந்தையின் கையில் விடப்பட்ட வளர்ச்சி ஏழைகளைச் சென்றடையாது என்றும் திட்டமிடுபவர்கள் நம்பினர்.
மஹாலனோபிஸின் பந்தயம். இரண்டாம் திட்டத்தின் சிற்பி P.C. மஹாலனோபிஸ், இந்தியா முதலில் மூலதனப் பொருட்களை உருவாக்க வேண்டும் என்று வாதிட்டார். மற்ற இயந்திரங்களை உருவாக்கும் இயந்திரங்கள்தான் அவை. இதனால் ஆரம்பத்தில் நுகர்வு வளர்ச்சி மெதுவாக இருக்கும், ஆனால் பின்னர் வேகமாக வளரும். பொதுத்துறை இதில் முன்னணியில் இருக்க வேண்டும்.

வக்கீல் மற்றும் பிரம்மானந்தா போன்ற விமர்சகர்கள், உணவு, துணி போன்ற கூலிப் பொருட்களுக்கு முன்னுரிமை தர வேண்டும் என்றனர். இவை விரைவாக வேலைவாய்ப்பை உருவாக்கும் என்பது அவர்களின் வாதம்.
பந்தயம் தவறான இடத்தில் ஏன் போனது? இந்த உத்தி வளர்ச்சி கீழ்நோக்கி வடியும் என்று கருதியது. வேலைவாய்ப்புக்கென தனித் திட்டமும் அதில் இல்லை. உணவை அது புறக்கணித்தது. வளங்களில் ஏற்பட்ட இடைவெளியை வெளிநாட்டுக் கடன் நிரப்பியது.
1960களின் நடுப்பகுதியில், உணவு இறக்குமதி, வர்த்தகப் பற்றாக்குறை மற்றும் உதவியைச் சார்ந்திருத்தல் ஆகியவற்றால் 1966-69 திட்ட விடுமுறைக்கு வழிவகுத்தது.
திட்டம் வாரியாக உத்தி எவ்வாறு மாறியது
உத்திகள் ஏன் தொடர்ந்து மாறின? ஒவ்வொரு திட்டமும் அதற்கு முந்தையது விட்டுச்சென்ற தோல்வி அல்லது நெருக்கடிக்கான பதிலாக அமைந்தது. அவற்றை வரிசையாகப் படித்தால், இந்தியாவின் சிந்தனை கனரகத் தொழிலில் இருந்து வறுமை ஒழிப்புக்கும், பின்னர் வேளாண்மை சார்ந்த வளர்ச்சிக்கும், இறுதியில் சந்தைக்கும் எவ்வாறு நகர்ந்தது என்பது தெரியும்.
திட்ட விடுமுறைக்குப் பின். நான்காம் திட்டம் (1969-74) விரைவில் பலன் தரும் திட்டங்களுடனும், பசுமைப் புரட்சியின் புதிய வேளாண் தொழில்நுட்பத்துடனும் மீண்டும் தொடங்கியது. ஐந்தாம் திட்டம் (1974-79) வறுமை ஒழிப்பை முன்னிறுத்தியது. கிராமச் சாலைகள், குடிநீர், தொடக்கப் பள்ளிகள் போன்ற அடிப்படை சேவைகளுக்காக குறைந்தபட்சத் தேவைகள் திட்டத்தையும் அது தொடங்கியது.
ஆறாம் திட்டம் (1980-85) வளர்ச்சியுடன் IRDP மற்றும் தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்புத் திட்டம் (NREP) மூலம் வறுமையை நேரடியாகத் தாக்கும் நடவடிக்கைகளை இணைத்தது.
1980களில் வேளாண்மை சார்ந்த வளர்ச்சி. ஏழாம் திட்டம் (1985-90) உணவு, வேலை மற்றும் உற்பத்தித்திறனுக்கு முக்கியத்துவம் அளித்தது. வேளாண் உற்பத்திக்கு முன்னுரிமை தந்தது. இது பழைய கூலிப் பொருட்கள் கருத்துடன் நெருங்கியது. 1980களில் வளர்ச்சி வேகமாக இருந்தது. ஆனால் பெரிய நிதிப் பற்றாக்குறைகள் 1991 நெருக்கடிக்கு ஒரு காரணமாயின (பார்க்க 1991 நெருக்கடியும் LPG சீர்திருத்தங்களும்).
சந்தைப் பொருளாதாரத்தில் திட்டங்கள். எட்டாவது திட்டம் இரண்டு ஆண்டு இடைவெளிக்குப் பிறகு ஏப்ரல் 1992-இல் தொடங்கியது; இலக்கை விட அதிகமாக, சுமார் 6.8% வளர்ச்சி பெற்றது. ஒன்பதாவது திட்டம் (1997-2002) 6.5% இலக்கு வைத்தது, ஆனால் சுமார் 5.4% மட்டுமே அடைந்தது. பத்தாவது திட்டம் (2002-07) 8% இலக்கை நிர்ணயித்தது; முதன்முறையாக வறுமை குறைப்பு, அனைத்துக் குழந்தைகளையும் பள்ளியில் சேர்ப்பது போன்ற சமூக இலக்குகளுக்கு monitorable targets வைத்தது.
விடைகளுக்கான பாடம். அன்றைய முக்கியத் தடைக்கு ஏற்ப உத்தி அமைந்தபோது திட்டங்கள் சிறப்பாகச் செயல்பட்டன; 1960-களின் பிற்பகுதியில் உணவுப் பற்றாக்குறை அதற்கு ஓர் உதாரணம். வளங்கள் குறைந்தபோதோ, வேலைவாய்ப்பைப் புறக்கணித்தபோதோ மோசமாகச் செயல்பட்டன. அதனால்தான் NITI Aayog இப்போது ஒதுக்கீடுகளைவிட விளைவுகள் மற்றும் குறியீடுகள் பற்றிப் பேசுகிறது.
இந்தியா ஏன் திட்டமிட்டது, ஏன் நிறுத்தியது: எப்போது, எங்கே, ஏன்
முதலில் ஏன் திட்டமிட வேண்டும் (1950)? சுதந்திரம் பெற்றபோது இந்தியா ஏழையாக இருந்தது; தொழில்துறை சிறியதாகவும், உள்கட்டமைப்பு பலவீனமாகவும், விவசாயம் பருவமழையைச் சார்ந்தும் இருந்தது. தனியார் மூலதனம் எஃகு ஆலைகள், அணைகள், மின் இணைப்புகளை தனியாகக் கட்டும் அளவுக்குப் போதுமானதாக இல்லை. எனவே அரசு Five Year Plans மூலம் முதலீட்டை வழிநடத்தத் தேர்ந்தெடுத்தது; 15 March 1950 அன்று அமைச்சரவைத் தீர்மானத்தின் மூலம் Planning Commission அமைக்கப்பட்டது.
கவனம் ஏன் மாறிக்கொண்டே இருந்தது. ஒவ்வொரு திட்டமும் அக்கால பிரச்சினைக்குத் தீர்வு கண்டது. Harrod-Domar மாதிரியைப் பயன்படுத்தி முதல் திட்டம் (1951-56) விவசாயம், விலைகள், மின்சாரம், போக்குவரத்துக்கு முன்னுரிமை கொடுத்தது; இரண்டாவது திட்டம் கனரகத் தொழிலுக்குத் திரும்பியது. 1966-69 Plan holiday மற்றும் 1990-92 Annual Plans போன்றவற்றில் இந்தத் தொடர்ச்சி ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை தடைப்பட்டது.
ஏன் மாற்றப்பட்டது (2015). வளர்ச்சி குறைந்த பொருளாதாரத்திலிருந்து இந்தியா emergent global nation ஆக வளர்ந்துவிட்டது என்பது அரசின் சொந்தக் காரணம். one-size-fits-all மத்திய திட்டம் தேவையற்ற பதற்றங்களை உருவாக்கக்கூடும்; மாநிலங்களும் மத்திய அரசின் வெறும் இணைப்பாக இருக்க விரும்பவில்லை. எனவே கொள்கை centre-to-state one-way flow முறையிலிருந்து மாநிலங்களுடனான கூட்டாண்மைக்கு வழிவிட்டது; அரசு எல்லாவற்றையும் வழங்குபவராக அல்லாமல் enabler ஆக இருக்கிறது.
தாக்கங்கள். நிதி ஆயோக் ஒரு think tank; திட்டப் பணத்தை வழங்கும் அமைப்பு அல்ல. அதனால் அதன் செல்வாக்கு கருத்துகள், data மற்றும் மாநிலங்களுடனான ஒத்துழைப்பிலிருந்து வருகிறது. இந்த மாற்றம், இந்தியப் பொருளாதாரத்தில் நடந்த பெரிய மாற்றத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது. அரசு தலைமையிலான மாதிரியிலிருந்து சந்தைகளுக்கு அதிக பங்கு உள்ள மாதிரிக்கு இந்தியா நகர்ந்துள்ளது (பார்க்க: Economic systems: capitalist, socialist and mixed, and India's choice).
முதல் இரண்டு திட்டங்கள் நடைமுறையில்: எஃகு, அணைகள் மற்றும் உணவு இடைவெளி
ஆரம்பத்தில் தொழில்துறையும் ஒப்புக்கொண்டது. இந்தியாவின் பெரிய தொழிலதிபர்கள் வலுவான அரசுப் பங்கை ஆதரித்தது பல மாணவர்களுக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கும். அவர்களின் சொந்த Bombay Plan of 1944, மின்சாரம், எஃகு, போக்குவரத்து போன்ற செலவு மிக்க முக்கிய துறைகளை அரசு கட்ட வேண்டும் என்று கேட்டது. தனியார் நிறுவனங்களால் இவற்றுக்கு நிதி திரட்ட முடியாது. எனவே திட்டமிடல் தொழில், தொழிலாளர் மற்றும் அரசியல் தலைவர்களின் பரந்த ஆதரவுடன் தொடங்கியது.
முதல் திட்டம் என்ன கட்டியது. முதல் திட்டம் பணத்தை விவசாயம், நீர்ப்பாசனம் மற்றும் நீர்மின்சாரத்தில் முதலீடு செய்தது. Bhakra-Nangal, Hirakud போன்ற பெரிய multipurpose dams உருவாகின. தேசிய வருமானத்தில் சேமிப்பும் முதலீடும் அதிகரித்தன; முதலீட்டின் பெரும்பகுதியை பொதுத்துறை செய்தது. இந்த ஆரம்ப வெற்றி, அடுத்த திட்டத்தில் இன்னும் உயர்ந்த இலக்கை நோக்கி திட்டமிட நம்பிக்கை அளித்தது.
இரண்டாம் திட்டம் என்ன கட்டியது. Bhilai (சோவியத் உதவியுடன்), Rourkela (மேற்கு ஜெர்மன் உதவியுடன்), Durgapur (பிரிட்டிஷ் உதவியுடன்) ஆகிய இடங்களில் மூன்று பொதுத்துறை steel plants உருவாகின. நிலக்கரி, ரயில்வே, கனரக இயந்திரங்களும் வேகமாக வளர்ந்தன. ஆனால் திட்டப் பணத்தில் விவசாயத்தின் பங்கு குறைக்கப்பட்டது; வேகமாக வளர்ந்த மக்கள்தொகைக்கு ஏற்ப உணவு உற்பத்தி பின்தங்கியது.
மறைந்த செலவுகள். உணவு இடைவெளியை நிரப்ப, இந்தியா அமெரிக்க கோதுமையை PL-480 கீழ் எளிதான நிபந்தனைகளில் இறக்குமதி செய்தது. இதனால் நாடு வெளிநாட்டு உணவு உதவியைச் சார்ந்திருக்க நேர்ந்தது. அதே நேரத்தில், தனியார் நிறுவனங்கள் தொழிற்சாலையைத் தொடங்கவோ விரிவாக்கவோ அரசின் licence தேவை என்ற விதி licence-permit raj ஆக வளர்ந்தது. இரண்டு பிரச்சினைகளும் 1960களின் நடுப்பகுதி நெருக்கடிகளையும், பின்னர் வந்த சீர்திருத்தங்களையும் வடிவமைத்தன.
Mains பார்வை: திட்டமிடல் என்ன சாதித்தது?
1. சாதனைகள். திட்டமிடல் நவீனப் பொருளாதாரத்தின் அடித்தளத்தை அமைத்தது: அணைகள், மின் நிலையங்கள், எஃகு ஆலைகள், ரயில்வே, உயர்கல்வி மற்றும் ஆராய்ச்சி நிறுவனங்கள். உணவுப் பாதுகாப்பை நோக்கி இந்தியா நகரவும், முக்கியத் தொழில்களில் பெரிய பொதுத்துறையை உருவாக்கவும் அது உதவியது.
2. வரம்புகள். பல திட்டங்களில் வளர்ச்சி இலக்குகளை எட்டவில்லை, குறிப்பாக மூன்றாம் மற்றும் நான்காம் திட்டங்களில். கடுமையான கட்டுப்பாடுகளும் பொதுத்துறையின் ஆதிக்கமும் திறமையின்மைக்கு வழிவகுத்தன. பலன்கள் பெரும்பாலும் ஏழ்மையான மக்களைச் சென்றடையவில்லை.
3. மாதிரி ஏன் மாறியது. 1991 சீர்திருத்தங்களுக்குப் பிறகு (Module 11), சந்தையும் தனியார் துறையும் பெரிய பங்கை வகித்தன. டெல்லியிலிருந்து வளங்களை ஒதுக்கும் மையக் குழு, சந்தைப் பொருளாதாரத்திற்கும் வலுவான மாநிலங்களுக்கும் குறைவாகவே பொருந்தியது. NITI Aayog இந்த மாற்றத்தை பிரதிபலிக்கிறது; இது கூட்டுறவு கூட்டாட்சி மற்றும் கொள்கை ஆலோசனையை நோக்கிய மாற்றமாகும்.
ஒரு நல்ல முடிவு: திட்டமிடல் இந்தியப் பொருளாதாரத்தின் அடித்தளத்தை அமைத்தது. NITI Aayog நீண்டகால சிந்தனையின் கருத்தைத் தக்கவைத்துக்கொண்டு, மாநிலங்களுக்கு அதிக குரலையும் சந்தைக்கு அதிக பங்கையும் வழங்குகிறது.
Mains பயிற்சி: நான்கு கேள்விகள், நான்கு கோணங்கள்
இவை நாங்கள் எழுதிய practice questions, past papers அல்ல. ஒவ்வொரு தேர்வின் கடந்த கேள்விகள் இந்த module-இன் PYQ panel-இல் உள்ளன.
| கோணம் | கேள்வி | முக்கிய அம்சங்கள் |
|---|---|---|
| ஏன் (தோற்றம்) | சுதந்திர இந்தியா பொருளாதாரத் திட்டமிடலை ஏன் ஏற்றுக்கொண்டது? | சுதந்திரத்தின்போது இருந்த வறுமை, பலவீனமான தொழில் மற்றும் சிறிய தனியார் மூலதனம் ஆகியவற்றிலிருந்து தொடங்குங்கள். பிறகு 15 மார்ச் 1950 திட்டக் குழுவையும் முதல் திட்டத்தின் முன்னுரிமைகளையும் குறிப்பிடுங்கள். |
| ஏன் (மாற்றம்) | திட்டக் குழு ஏன் NITI Aayog ஆக மாற்றப்பட்டது? | பொருளாதாரம் மாறிவிட்டதால், எல்லோருக்கும் ஒரே மாதிரியான மையத் திட்டம் இனி வேலை செய்யவில்லை என்பதை விளக்குங்கள். புதிய அமைப்பு மாநிலங்களைக் கூட்டாளிகளாகக் கருதி, ஊக்குவிப்பாளராகச் செயல்படுகிறது. |
| மதிப்பீடு | இந்தியாவில் திட்டமிடலின் சாதனைகளையும் தோல்விகளையும் மதிப்பிடுங்கள். | கனரகத் தொழில் அடித்தளத்தை உருவாக்கியதற்காக திட்டமிடலுக்குப் பாராட்டு தெரிவியுங்கள். பிறகு திட்டங்களின் இடைவெளிகளையும், பதினொன்றாம் திட்டம் 9% இலக்குக்கு எதிராக 8% மட்டுமே எட்டியது போன்ற இலக்குத் தவறுகளையும் சுட்டிக்காட்டுங்கள். |
| கூட்டாட்சி | NITI Aayog கூட்டுறவு கூட்டாட்சியை எவ்வாறு ஊக்குவிக்கிறது? | அதன் ஆளுநர் குழு அனைத்து முதலமைச்சர்களையும் ஒன்றிணைக்கிறது என்றும், திட்டங்கள் கிராம அளவிலிருந்து மேல்நோக்கி உருவாக்கப்படுகின்றன என்றும் காட்டுங்கள். அது நிதி வழங்காத சிந்தனைக் குழு என்பதால், வற்புறுத்தல் மூலம் செயல்படுகிறது என்றும் சேர்க்குங்கள். |
இந்த அட்டவணையை எப்படிப் பயன்படுத்துவது: ஒவ்வொரு பதிலும் என்ன என்பதை விளக்க வேண்டும், பிறகு மேலே உள்ள பகுதியிலிருந்து ஏன் என்பதை விளக்கி, முன்னோக்கிய வழி என்பதுடன் முடிக்க வேண்டும்.
Quick revision
- Planning Commission 1950 மார்ச் 15 அன்று ஒரு அமைச்சரவைத் தீர்மானத்தின் மூலம் அமைக்கப்பட்டது.
- 1951 முதல் 2017 வரை இந்தியாவில் பன்னிரண்டு ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள் இருந்தன.
- முதல் திட்டம் (1951-56) வேளாண்மை, விலை நிலைத்தன்மை, மின்சாரம் மற்றும் போக்குவரத்தில் கவனம் செலுத்தியது.
- அது Harrod-Domar மாதிரியைப் பயன்படுத்தியது; இலக்கு 2.1% என்றாலும் 3.6% வளர்ச்சி அடைந்தது.
- இரண்டாம் திட்டம் (1956-61) Mahalanobis திட்டம் என அழைக்கப்பட்டது; கனரக மற்றும் அடிப்படைத் தொழில்களை முன்னெடுத்தது.
- அதன் இலக்கு 4.5%; அடைந்தது 4.3%.
- 1966-69 ஆண்டுகளில் வருடாந்திரத் திட்டங்கள் ("Plan holiday") வந்ததால் திட்ட வரிசை தடைபட்டது.
- 1978-80 ஆண்டுகளில் Rolling Plan இருந்தது; 1990-92 ஆண்டுகளில் மீண்டும் வருடாந்திரத் திட்டங்கள் வந்தன.
- பதினொன்றாம் திட்டம் (2007-12) 9% இலக்கை வைத்து 8% அடைந்தது; பனிரெண்டாம் திட்டம் (2012-17) 8% இலக்கை வைத்தது.
- 2015 ஜனவரி 1 அன்று NITI Aayog திட்டக் கமிஷனுக்கு பதிலாக ஒரு think tank ஆக வந்தது.
- அதன் தலைவர் பிரதமர்; அனைத்து முதலமைச்சர்களும், துணைநிலை ஆளுநர்களும் அடங்கிய Governing Council உண்டு.
- இந்தியா மாறிவிட்டது; மாநிலங்களோடு கூட்டாண்மை வேண்டும் என்பதால் ஒரே மாதிரியான மையத் திட்டம் பொருந்தவில்லை.
- Harrod-Domar கருத்தின்படி வளர்ச்சி ≈ முதலீட்டு விகிதம் ÷ ICOR; ICOR அதிகமானால் மூலதனம் குறைவாகவே பயன்படுகிறது.
- Indicative திட்டமிடல் (ஊக்கத்தின் மூலம், "சந்தை வழியாகத் திட்டமிடல்") மற்றும் imperative திட்டமிடல் (கட்டளையின் மூலம்) என இரண்டு வகைகள் உண்டு; இந்தியா வலுவான பொதுத்துறையுடன் indicative முறையைப் பின்பற்றியது.
- Mahalanobis (இரண்டாம் திட்டம்): முதலில் மூலதனப் பொருட்கள்; Vakil-Brahmananda விமர்சித்தனர் (wage goods); அதன் குறைபாடுகளால் 1966-69 திட்ட இடைவெளி வந்தது.
- மாற்றங்கள்: நான்காம் திட்டத்தில் விரைவுத் திட்டங்கள்; ஐந்தாம் திட்டத்தில் வறுமை ஒழிப்பு மற்றும் Minimum Needs Programme; ஆறாம் திட்டத்தில் IRDP, NREP; ஏழாம் திட்டத்தில் உணவு, வேலை, உற்பத்தித்திறன்; எட்டாம் திட்டம் ஏப்ரல் 1992 முதல் (~6.8%); ஒன்பதாம் திட்டம் 5.4% (இலக்கு 6.5%); பத்தாம் திட்டம் 8% மற்றும் monitorable targets.
பொதுவான குழப்பங்களும் தேர்வுப் பொறிகளும்:
- திட்டக் கமிஷன் அரசியலமைப்பாலோ நாடாளுமன்றச் சட்டத்தாலோ அல்ல, அமைச்சரவைத் தீர்மானத்தால் அமைக்கப்பட்டது.
- Rolling Plan 1966-69 அல்ல, 1978-80 ஆண்டுகளில் இருந்தது.
- முதல் திட்டம் அல்ல, இரண்டாம் திட்டமே Mahalanobis திட்டம்.