TNPSC Group 1 · Module 42 · Mains depth · 17 min
இந்திய விவசாயம்: நிலம், நில உடைமைகள் மற்றும் நில சீர்திருத்தங்கள்
இந்த அத்தியாயத்திலிருந்து TNPSC Group 1 கேட்பது என்ன
இந்த அத்தியாயம் உள்ளடக்கும் syllabus வரிகள்:
- Part A: General Studies · இந்தியப் பொருளாதாரமும், தமிழ்நாட்டில் வளர்ச்சி நிர்வாகமும்: நலத்திட்டங்கள், சமூக நீதி மற்றும் தமிழ்நாட்டுப் பொருளாதாரம்.
- Paper IV: GS III · இந்தியப் பொருளாதாரம், தற்போதைய பொருளாதாரப் போக்குகள் மற்றும் உலகப் பொருளாதாரத்தின் தாக்கம்; தமிழ்நாட்டுப் பொருளாதாரம்.
இந்தத் தொகுதியிலிருந்து TNPSC Group 1 கேள்விகள் எங்கள் bank-இல் வகைப்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன.
முழு ஆழத்தில் படியுங்கள்: அடிப்படைகள், standard layer மற்றும் Mains பகுப்பாய்வு.
பூஜ்ஜியத்திலிருந்து தொடங்குவோம்: பண்ணை எப்படிச் சிறியதாகிறது
பீகாரில் 1970-ல் 4 ஹெக்டேர் நிலம் வைத்திருந்த ஒரு விவசாயியை கற்பனை செய்யுங்கள். முதுமையில் அவர் அதை இரு மகன்களுக்கும் சம அளவில் பிரித்தார். ஒவ்வொருவருக்கும் 2 ஹெக்டேர் கிடைத்தது. பின்னர் ஒவ்வொரு மகனும் தன் பங்கை இரு குழந்தைகளுக்குப் பிரித்தார். இப்போது ஒவ்வொரு பேரனுக்கும் வெறும் 1 ஹெக்டேர் மட்டுமே உள்ளது.
குடும்பம் எந்த நிலத்தையும் இழக்கவில்லை. ஆனால் ஒவ்வொரு பண்ணையும் சிறியதாகிவிட்டது. 1 ஹெக்டேர் பண்ணையை லாபகரமாக நடத்துவது கடினம். டிராக்டர் வாங்குவதில் அர்த்தம் இல்லை. ஒரு மோசமான பருவமழை ஒரு ஆண்டின் வருமானத்தையே அழித்துவிடும்.
ஒரு குடும்பத்தின் மூலம் இந்திய விவசாயத்தின் கதை இது. இந்தியாவில் ஒரு பண்ணையின் சராசரி அளவு 1970-71-ல் 2.28 ஹெக்டேராக இருந்தது. 2015-16-ல் 1.08 ஹெக்டேராகக் குறைந்தது.
இந்த அத்தியாயம் விவசாயம் இன்னும் ஏன் முக்கியமானது என்பதை விளக்குகிறது. நிலம் எவ்வாறு பகிரப்படுகிறது என்பதையும், நில சீர்திருத்தங்கள் எதைச் சரிசெய்ய முயல்கின்றன என்பதையும் விளக்குகிறது.
விவசாயம் இன்னும் ஏன் முக்கியம்
வேலைவாய்ப்பு. அரசு புள்ளிவிவரங்களின்படி, ஆகஸ்ட் 2026 நிலவரப்படி, இந்தியத் தொழிலாளர்களில் சுமார் 46.1% பேருக்கு விவசாயம் வாழ்வாதாரம் அளிக்கிறது. வேறு எந்தத் துறையும் இத்தனை பேரை ஆதரிக்கவில்லை.
உற்பத்தி. பொருளாதார உற்பத்தியில் விவசாயத்தின் பங்கு, வேலைவாய்ப்பில் அதன் பங்கைவிட மிகச் சிறியது. MoSPI-யின் தற்காலிக மதிப்பீடுகளின்படி, 2025-26-ல் விவசாயத்தின் உண்மை GVA 3.0% வளர்ந்தது. உற்பத்தித் துறை அல்லது சேவைத் துறையைவிட இது மெதுவானது (பார்க்க பொருளாதாரத் துறைகள்: முதன்மை, இரண்டாம் நிலை மற்றும் மூன்றாம் நிலை).
இடைவெளி. கிட்டத்தட்ட பாதித் தொழிலாளர்கள் மிகச் சிறிய பங்கு உற்பத்தியைச் செய்யும்போது, விவசாயத்தில் ஒரு தொழிலாளியின் வருமானம் குறைவாக உள்ளது. இதுவே இந்திய விவசாயத்தின் முக்கியப் பிரச்சினை: குறைந்த நிலத்தில் அதிக மக்கள், குறைந்த வருமானம்.
இது ஏன் முக்கியம்: விவசாய வருமானத்தை உயர்த்துவதும், விவசாயத்தை விட்டு வெளியேற விரும்புவோருக்கு விவசாயம் அல்லாத வேலைகளை உருவாக்குவதும் வறுமையைக் குறைப்பதில் மையமானவை (தொகுதி 10).
சிறிய மற்றும் சுருங்கும் நிலப்பரப்புகள்
"நிலப்பரப்பு" என்றால் என்ன? ஒரு செயல்பாட்டு நிலப்பரப்பு (operational holding) என்பது ஒரு நபர் அல்லது குடும்பம் ஒரே அலகாக விவசாயத்திற்குப் பயன்படுத்தும் அனைத்து நிலமும் ஆகும். அது சொந்தமானதா அல்லது குத்தகைக்கு எடுக்கப்பட்டதா என்பது பொருட்டல்ல. இந்தியா இவற்றை ஒவ்வொரு ஐந்து ஆண்டுக்கும் நடத்தப்படும் விவசாயக் கணக்கெடுப்பில் (Agriculture Census) கணக்கிடுகிறது.
நிலத்தின் அளவு வகைகள். வேளாண் கணக்கெடுப்பு 2015-16-இன்படி:
| வகை | அளவு | பண்ணைகள் (லட்சத்தில்) |
|---|---|---|
| குறு | 1 ஹெக்டேருக்குக் கீழ் | 1,002.5 |
| சிறு | 1–2 ஹெக்டேர் | 258.1 |
| அரை-நடுத்தர | 2–4 ஹெக்டேர் | 139.9 |
| நடுத்தர | 4–10 ஹெக்டேர் | 55.6 |
| பெரிய | 10 ஹெக்டேர் மற்றும் அதற்கு மேல் | 8.4 |
| மொத்தம் | 1,464.5 |
அட்டவணையைப் படித்தல். இந்த எண்ணிக்கைகளின் அடிப்படையில் நாங்கள் கணக்கிட்டதன்படி, குறு பண்ணைகள் மொத்தப் பண்ணைகளில் சுமார் 68.5% ஆகும். சிறு பண்ணைகள் சுமார் 17.6% ஆகும்.
இவை இரண்டும் சேர்ந்து, இந்தியாவின் பண்ணைகளில் சுமார் 86% 2 ஹெக்டேருக்குக் கீழ் உள்ளன.
சுருங்கும் போக்கு. சராசரி பண்ணை அளவு 2.28 ஹெக்டேர் (1970-71) இலிருந்து 1.84 ஹெக்டேர் (1980-81), 1.41 ஹெக்டேர் (1995-96) மற்றும் 1.08 ஹெக்டேர் (2015-16) ஆகக் குறைந்துள்ளது. குடும்பங்கள் பெருகி, நிலத்தைத் தலைமுறைகளுக்குக் கைமாற்றும்போது நிலம் பிரிக்கப்படுகிறது.
நிலச் சீர்திருத்தங்கள்: அவை என்ன சரிசெய்ய முயல்கின்றன
கருத்து. "நிலச் சீர்திருத்தம்" என்பது நிலத்தின் உரிமையாளர் யார், அதை யார் பயிரிடுகிறார்கள், அதற்கான விதிமுறைகள் என்ன என்பவற்றை மாற்றுவதாகும். சுதந்திரத்திற்குப் பின், நிலத்தை உழுபவர்களுக்கு நியாயம் வழங்கவும் உற்பத்தித்திறனை மேம்படுத்தவும் நிலச் சீர்திருத்தம் நோக்கமாகக் கொண்டது.
பெரும்பாலான நிலச் சட்டங்களை உருவாக்கி நடைமுறைப்படுத்துவது மாநிலங்களே.
நிலச் சீர்திருத்தத்தின் முக்கிய வகைகள்:
- இடைத்தரகர்களை நீக்குதல்: தாங்களே பயிரிடாமல் விவசாயிகளிடம் குத்தகை வசூலித்த நிலக்கிழார்களின் பங்கை முடிவுக்குக் கொண்டுவருதல்.
- குத்தகைச் சீர்திருத்தம்: குத்தகைதாரர்களையும் பங்குதாரர் குத்தகை விவசாயிகளையும் பாதுகாத்தல், நியாயமான வாடகையை நிர்ணயித்தல், அவர்களுக்கு உறுதியான உரிமைகளை வழங்குதல்.
- பண்ணை உச்சவரம்பு: ஒரு குடும்பம் வைத்திருக்கக்கூடிய அதிகபட்ச பரப்பை நிர்ணயித்தல், மீதமுள்ள நிலத்தை நிலமற்றவர்களுக்கு வழங்குதல்.
- பண்ணைகளை ஒருங்கிணைத்தல் (சக்பந்தி): விவசாயியின் சிறிய, சிதறிய நிலத் துண்டுகளை ஒரே தொகுப்பாக இணைத்தல்.
ஒருங்கிணைப்பு ஏன் முக்கியம். சிறிய மற்றும் சிதறிய பண்ணைகளே இந்தியாவில் வேளாண் உற்பத்தித்திறன் குறைவாக இருப்பதற்கான காரணங்களில் ஒன்று. வடக்குச் சமவெளியில், ராஜஸ்தான் மற்றும் பீகார் ஆகியவற்றில் ஒருங்கிணைப்பு இன்னும் நடைமுறைப்படுத்தப்படவில்லை.
புதுப்பிக்கப்பட்ட நில ஆவணங்கள் மற்றொரு படி. தெளிவான, டிஜிட்டல் ஆவணங்கள் தகராறுகளைக் குறைக்கின்றன. விவசாயிகள் கடன் மற்றும் காப்பீடு பெறுவதையும் எளிதாக்குகின்றன.
தெளிவான நில ஆவணங்கள்: அமைதியான சீர்திருத்தம்
தகராறு உள்ள வயலிலிருந்து தொடங்குவோம். இரண்டு சகோதரர்களும் ஒரே வயலுக்கு உரிமை கோருகின்றனர், ஏனெனில் அவர்களின் தந்தை இறந்த பிறகு பழைய காகித ஆவணம் ஒருபோதும் புதுப்பிக்கப்படவில்லை. வழக்கு நீதிமன்றத்திற்குச் சென்று பல ஆண்டுகள் இழுக்கிறது. அதற்கிடையில் இருவரும் அந்த நிலத்தைக் கடனுக்கான பிணையாகப் பயன்படுத்த முடியவில்லை. தெளிவற்ற நில ஆவணங்கள் நிலம், பணம் மற்றும் நேரம் ஆகியவற்றை முடக்கிவிடுகின்றன.
நிலப் பதிவுகள் ஏன் முக்கியம். தெளிவான பதிவு ஒரு நிலம் யாருக்குச் சொந்தம், அதன் சரியான எல்லைகள் எவை, அதற்கு ஏதேனும் கடன் உள்ளதா என்பதைக் காட்டுகிறது. அது இல்லாவிட்டால் வங்கிகள் கடன் கொடுக்கத் தயங்குகின்றன. வாங்குபவர்கள் மோசடிக்குப் பயப்படுகிறார்கள், அரசாங்கமும் திட்டங்களை சரியாக இலக்கு வைக்க முடியாது. இந்தியாவின் நீதிமன்ற வழக்குகளில் பெரும் பங்கு நிலத் தகராறுகள்தான்.
பதிவுகளை digital-ஆக்குதல். Digital India Land Records Modernization Programme 2008-09-இல் தொடங்கப்பட்டு, ஏப்ரல் 2016-இல் முழுமையாக மத்திய நிதியுதவி பெறும் திட்டமாக மாறியது. அக்டோபர் 2024 நிலவரப்படி, கிராமப்புற நிலப் பதிவுகளில் சுமார் 95% கணினிமயமாக்கப்பட்டுள்ளன, கிராம வரைபடங்களில் 68.02% digitise செய்யப்பட்டுள்ளன. புதிய கட்டமான DILRMP 3.0 2026 முதல் 2031 வரை நடைபெறும், மதிப்பிடப்பட்ட ஒதுக்கீடு ₹565.50 கோடி.
ஒவ்வொரு மனைக்கும் ஓர் எண். ULPIN, அதாவது Bhu-Aadhaar-இன் கீழ், ஒவ்வொரு நில பார்சலுக்கும் அதன் geo-coordinates அடிப்படையில் 14 இலக்க alphanumeric code வழங்கப்படுகிறது. Aadhaar ஒரு நபரை அடையாளம் காட்டுவது போல, இந்தக் code ஒரு மனையை அடையாளம் காட்டுகிறது. இதனால் வெவ்வேறு அலுவலகங்களின் பதிவுகளை இணைக்க முடியும். பதிவு அலுவலகங்களும் நிலப் பதிவுகளுடன் இணைக்கப்பட்டு வருகின்றன, விற்பனை நடந்தவுடன் பதிவு விரைவாக மாறும்.
கிராமங்களில் வீடுகள். கிராமங்களில் மக்கள் வசிக்கும் பகுதியான abadi பகுதியில் உள்ள வீடுகளுக்கு பெரும்பாலும் முறையான பதிவுகளே இருப்பதில்லை. SVAMITVA திட்டம் drones மூலம் இந்தப் பகுதிகளை வரைபடமாக்கி, குடும்பங்களுக்கு உரிமைப் பதிவாகச் செயல்படும் property cards-ஐ வழங்குகிறது. அந்த அட்டை இருந்தால், ஒரு குடும்பம் தன் வீட்டின் மீது வங்கிக் கடன் பெற முடியும்.
இது ஏன் முக்கியம். தெளிவான உரிமைப் பத்திரங்கள் நிலச் சந்தையை சிறப்பாக இயங்கச் செய்கின்றன, சிறு விவசாயிகளுக்கு கடன் கிடைக்க உதவுகின்றன, தகராறுகளைக் குறைக்கின்றன. நிலக் குத்தகை மற்றும் நிலத் தொகுப்பு முறைக்கும் இவையே அடிப்படை. முந்தைய சீர்திருத்தங்களால் இவற்றை அடைய முடியவில்லை. நல்ல Mains பதிலில், நிலப் பதிவுகளை அடுத்த கட்ட நில சீர்திருத்தத்தின் அடித்தளமாக முன்வைக்க வேண்டும்.
நிலத்தை குத்தகைக்கு விடுதல், எடுத்தல்
இரண்டு அண்டை வீட்டாரிலிருந்து தொடங்குவோம். ஒரு குடும்பம் நகரத்துக்குக் குடிபெயர்ந்துவிட்டது, ஆனால் கிராமத்தில் இன்னும் இரண்டு ஏக்கர் நிலம் அவர்களுக்குச் சொந்தம். ஊரில் தங்கிய அண்டை வீட்டுக்காரர் அதிக நிலத்தில் விவசாயம் செய்ய விரும்புகிறார், ஆனால் அதை வாங்கும் வசதி இல்லை. நிலத்தைக் குத்தகைக்கு விட்டால் இருவருக்கும் நன்மை கிடைக்கும், ஆனால் குத்தகைதாரர் ஒருநாள் அந்த நிலம் தனக்கே என்று உரிமை கோருவாரோ என்று உரிமையாளர் அஞ்சுகிறார்.
tenancy ஏன் மறைமுகமாகப் போனது. சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு, பல மாநிலங்கள் குத்தகைதாரர்களைப் பாதுகாக்கவும், அவர்களுக்கு உறுதியான உரிமைகளைத் தரவும், சில இடங்களில் அவர்களை நிலத்தின் உரிமையாளர்களாக்கவும் சட்டங்களை இயற்றின. இந்தச் சட்டங்கள் நிலத்தில் வசிக்காத நில உரிமையாளர்களின் சுரண்டலை முடிவுக்குக் கொண்டுவரும் நோக்கம் கொண்டவை. ஆனால் பல இடங்களில், உரிமையாளர்கள் முறைசாரா, வாய்மொழி ஒப்பந்தங்கள் மூலம் மட்டுமே நிலத்தைக் குத்தகைக்கு விட்டனர். அதனால் குத்தகைதாரர்களின் பெயர் எந்தப் பதிவிலும் இடம்பெறவில்லை.
மறைந்திருக்கும் குத்தகையின் விலை. எழுத்துப்பூர்வ குத்தகை இல்லாத குத்தகைதாரரால் Kisan Credit Card, பயிர்க் காப்பீடு அல்லது பயிர் இழப்பிற்கான இழப்பீட்டை எளிதாகப் பெற முடியாது. ஏனெனில் திட்டங்கள் நில உரிமைக்கான ஆதாரத்தைக் கேட்கின்றன. எனவே உண்மையில் நிலத்தில் உழைப்பவர் பெரும்பாலும் விவசாய ஆதரவிலிருந்து விடுபட்டுப் போகிறார். இதற்கிடையில், நில உரிமையாளர் நிலத்தை வாடகைக்கு விடும் அபாயத்தைத் தவிர்க்க, அதைத் தரிசாக விட்டுவிடலாம்.
நல்ல குத்தகைச் சட்டம் என்ன செய்கிறது. நவீன குத்தகைச் சட்டம் இரு தரப்பினருக்கும் நம்பிக்கை தர முயல்கிறது. உரிமையாளரின் பட்டாவைப் பாதுகாக்கிறது; குத்தகை விடுவதால் உரிமை பறிபோகாது. குத்தகைதாரரை உண்மையான சாகுபடியாளராக அங்கீகரிக்கிறது; அதனால் அவர் கடன், காப்பீடு, நிவாரணம் பெற முடிகிறது. தெளிவான டிஜிட்டல் நில ஆவணங்கள் இத்தகைய முறையை நடைமுறைப்படுத்த எளிதாக்குகின்றன.
இது ஏன் முக்கியம். ஒவ்வொரு தலைமுறையிலும் நிலத்துண்டுகள் சிறியதாகிக் கொண்டே வருகின்றன. அதனால் குத்தகை என்பது விவசாயிகள் லாபகரமான நில அளவை எட்டுவதற்கான சில வழிகளில் ஒன்றாக உள்ளது. சட்டப்பூர்வமாகவும் பதிவு செய்தும் குத்தகை விடுவது உற்பத்தித்திறனை உயர்த்தலாம்; குத்தகை விவசாயிகளையும் முறையான அமைப்பிற்குள் கொண்டுவரலாம். ஒரு நல்ல Mains பதில் சிறு நிலத்துண்டுகள், மறைமுகக் குத்தகை, நில ஆவணங்கள் மற்றும் கடன் ஆகியவற்றை ஒரே வாதமாக இணைக்கும்.
பிரச்சனையின் தோற்றம்: காலனித்துவ நில முறைகளும் ஜமீன்தாரி ஒழிப்பும்
ஒரு கேள்வியுடன் தொடங்குவோம். சுதந்திர இந்தியாவிற்கு நில சீர்திருத்தம் ஏன் தேவைப்பட்டது? இதற்கான பதில், ஆங்கிலேயர்கள் நில வருவாயை எப்படி வசூலித்தனர் என்பதில் உள்ளது. அவர்கள் நிலத்தை உண்மையில் உழுபவர் யார் என்பதைவிட, நிலையான, உறுதியான வரி வருவாயிலேயே அக்கறை கொண்டிருந்தனர்.
மூன்று காலனித்துவ முறைகள். Lord Cornwallis கொண்டு வந்த 1793 நிரந்தர நிலவரித் திட்டத்தின் கீழ், வங்காளம், பீகார் மற்றும் ஒரிசாவில் ஜமீன்தார்கள் நிலத்தின் உரிமையாளர்களாயினர்; அவர்கள் செலுத்தும் வருவாய் என்றென்றும் நிர்ணயிக்கப்பட்டது. ryotwari முறையில், முக்கியமாக தெற்கு மற்றும் மேற்குப் பகுதிகளில், அரசு நேரடியாக சாகுபடியாளருடன் ஒப்பந்தம் செய்தது. mahalwari முறையில், முக்கியமாக வடமேற்கில், ஒரு கிராமம் அல்லது எஸ்டேட் குழு வருவாய்க்கு கூட்டாகப் பொறுப்பேற்றது.
இது விவசாயத்தை ஏன் பாதித்தது. ஜமீன்தாரி பகுதிகளில், உண்மையில் உழுதவர் எந்த நேரத்திலும் வெளியேற்றப்படக்கூடிய குத்தகைதாரராக மாறினார். ஜமீன்தாருக்கும் விவசாயிக்கும் இடையில் பல அடுக்கு இடைத்தரகர்கள் இருந்தனர், ஒவ்வொருவரும் தங்கள் பங்கை எடுத்துக்கொண்டனர். வேறொருவர் பறிக்கக்கூடிய நிலத்தை மேம்படுத்த உழுதவருக்கு எந்த காரணமும் இல்லை.
1947-க்குப் பின் முதல் படி. J.C. குமரப்பா தலைமையில் இருந்த 1949 காங்கிரஸ் வேளாண் சீர்திருத்தக் குழு, எல்லா இடைத்தரகர்களும் நீக்கப்பட வேண்டும் என்று கூறியது. உத்தரப் பிரதேசத்தின் ஜமீன்தாரி ஒழிப்பு மற்றும் நில சீர்திருத்தச் சட்டம், 1950 அத்தகைய முதல் சட்டங்களில் ஒன்று. 1954-ஆம் ஆண்டுக்குள் கிட்டத்தட்ட எல்லா மாநிலங்களும் இதேபோன்ற சட்டத்தை நிறைவேற்றின; சுமார் 2 கோடி குத்தகைதாரர்கள் நேரடியாக அரசுடன் தொடர்புக்கு வந்தனர்.
நீதிமன்றங்கள் ஏன் முக்கியமானவை. இந்தச் சட்டங்களைச் சொத்துரிமைக்கு எதிரானவை என்று ஜமீன்தார்கள் சவால் செய்தனர். நாடாளுமன்றம் முதல் திருத்தம் (1951) மூலம் பதிலளித்தது; இதில் சட்டப்பிரிவுகள் 31A மற்றும் 31B சேர்க்கப்பட்டன, நில சட்டங்களை அத்தகைய சவால்களில் இருந்து பாதுகாக்க ஒன்பதாவது அட்டவணை உருவாக்கப்பட்டது. நில சீர்திருத்தம் முக்கியமாக மாநிலப் பொருள்; எனவே மத்திய அரசு வழிகாட்டுதல்களை மட்டுமே வழங்க முடிந்தது.
என்ன தவறு நடந்தது. நிலவுடைமையாளர்கள் "தனிப்பட்ட சாகுபடி" (khudkasht) என்ற பெயரில் நிலத்தை வைத்துக்கொள்ள அனுமதிக்கப்பட்டனர்; பலர் அதைக் காரணம் காட்டி குத்தகைதாரர்களை வெளியேற்றினர். இழப்பீடு அதிகமாக இருந்தது, பெரும்பாலும் மேல் அடுக்கில் உள்ள இடைத்தரகர்கள் மட்டுமே நீக்கப்பட்டனர். இருப்பினும், இடைத்தரகர் ஒழிப்பு நில சீர்திருத்தத்தின் மிக வெற்றிகரமான பகுதியாகக் கருதப்படுகிறது.
குத்தகை, உச்சவரம்பு மற்றும் சீர்திருத்தத்தின் மூன்று வழிகள்
குத்தகை சீர்திருத்தம்: நல்ல சட்டம், பலவீனமான முடிவுகள். திட்டங்கள் மாநிலங்கள் வாடகையை விளைச்சலில் நான்கில் ஒரு பங்கு முதல் ஐந்தில் ஒரு பங்கு வரை வரம்பிடவும், குத்தகைதாரர்களுக்குப் பாதுகாப்பான உரிமை வழங்கவும், அவர்கள் உரிமையாளர்களாக மாறவும் அனுமதிக்க வேண்டும் என்று கோரின. நடைமுறையில், பல குத்தகைதாரர்கள் தங்கள் நிலத்தை "தானாக ஒப்படைத்தல்" செய்ய நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டனர். குத்தகை தடை செய்யப்பட்ட இடங்களில், அது மறைமுக குத்தகை வடிவில் இரகசியமாகத் தொடர்ந்தது; உண்மையில் உழுதவரின் எந்த பதிவும் இல்லை.
உச்சவரம்புகள்: நிறைய ஓட்டைகள் உள்ள ஒரு வரம்பு. 1960களின் முதல் உச்சவரம்புச் சட்டங்கள் பலவீனமாக இருந்தன. ஏனெனில் நிலம் காகிதத்தில் உறவினர்களிடையே பிரிக்கப்பட்டது. பல விலக்குகளும் அனுமதிக்கப்பட்டன.
ஜூலை 1972 தேசிய வழிகாட்டுதல்கள் ஐந்து பேர் கொண்ட குடும்பத்திற்கு, இரண்டு பயிர் விளையும் பாசன நிலத்தில் 10 முதல் 18 ஏக்கர் வரையும், மற்ற நிலத்தில் அதிகபட்சம் 54 ஏக்கர் வரையும் நிர்ணயித்தன. கடைசி நேர காகிதப் பரிமாற்றங்கள் கணக்கில் வராமல் இருக்க, 24 ஜனவரி 1971 என்ற பின்னோக்கிய தேதியை பயன்படுத்தின.
எண்கள் சொல்வது என்ன. செப்டம்பர் 1998 நிலவரப்படி, சுமார் 30.4 லட்சம் ஹெக்டேர் உபரி நிலமாக அறிவிக்கப்பட்டது. சுமார் 21.5 லட்சம் ஹெக்டேர் சுமார் 55.4 லட்சம் பயனாளிகளுக்கு வழங்கப்பட்டது. இது இந்தியாவின் விவசாய நிலத்தில் சிறிய பங்கே. பட்டா (உரிமைப் பத்திரம்) பெறுவது எப்போதும் நிலத்தின் உண்மையான உடைமை கிடைப்பதற்குச் சமமாக இருக்கவில்லை. வழக்குகளும் உள்ளூர் அதிகார செல்வாக்கும் இதற்குக் காரணம்.

சீர்திருத்தத்திற்கான மூன்று வழிகள். முதல் வழி மேலிருந்து சட்டம். உச்சவரம்புச் சட்டங்கள் இதற்கு உதாரணம். இரண்டாவது வழி கீழிருந்து வற்புறுத்தல். 1951 ஆம் ஆண்டு தெலங்கானாவில் வினோபா பாவே தொடங்கிய பூதான இயக்கத்தில், நில உரிமையாளர்கள் நிலம் தானம் செய்ய கேட்கப்பட்டனர். ஆனால் தானம் செய்யப்பட்ட நிலத்தில் பெரும்பகுதி தரம் குறைந்ததாக இருந்தது அல்லது ஒப்படைக்கப்படவே இல்லை. மூன்றாவது வழி சட்டத்தையும் அமைப்பாக்கப்பட்ட குத்தகைதாரர்களையும் இணைத்தது. கேரளாவின் 1969 திருத்தம் சாகுபடி செய்த குத்தகைதாரர்களுக்கு உரிமையை வழங்கியது. மேற்கு வங்கத்தின் ஆபரேஷன் பார்கா (1978) பங்கு குத்தகைதாரர்களை (பர்கடார்கள்) பதிவு செய்தது. இதனால் அவர்களை வெளியேற்ற முடியாது.
சிறு பண்ணைகள் ஏன் ஆதரிக்கப்பட்டன. அமர்த்தியா சென் (1962) ஒரு எதிர்மறை உறவை விவரித்தார். சிறிய பண்ணைகள் பெரும்பாலும் ஏக்கருக்கு அதிக மகசூல் தந்தன. ஏனெனில் குடும்பங்கள் தங்கள் உழைப்பை அதிகமாகப் பயன்படுத்தின. இது நிலமற்றவர்களுக்கு நிலம் வழங்குவதற்கான பொருளாதார காரணத்தைத் தந்தது. பசுமைப் புரட்சிக்குப் பிறகு சில பகுதிகளில் இந்தப் போக்கு பலவீனமடைந்தது. எனவே இந்த விவாதம் இன்னும் திறந்தே உள்ளது.
இந்தியாவின் முக்கிய விவசாயப் பிரச்சினை ஏன் சிறு பண்ணைகள்
பலர், குறைந்த நிலம். இந்தியாவின் தொழிலாளர்களில் சுமார் 46.1% பேர் விவசாயத்தைச் சார்ந்துள்ளனர். ஆனால் 2025-26 இல் இத்துறையின் உண்மையான GVA வெறும் 3.0% மட்டுமே வளர்ந்தது. இத்தனை பேர் ஒரே துறையைப் பகிர்ந்துகொள்ளும்போது, ஒவ்வொருவருக்கும் அதன் வருமானத்தில் சிறிய பங்கே கிடைக்கிறது.
ஏன் நிலத்துண்டுகள் தொடர்ந்து சுருங்குகின்றன. சராசரி நிலத்துண்டு 1970-71 இல் 2.28 ஹெக்டேர் ஆக இருந்தது; 2015-16 இல் அது 1.08 ஹெக்டேர் ஆகக் குறைந்தது. தலைமுறை தலைமுறையாக நிலம் வாரிசுகளுக்குப் பிரிக்கப்படுவதால், ஒவ்வொரு பண்ணையும் சிறியதாகிறது. 2015-16 இல் சுமார் 14.6 கோடி நிலத்துண்டுகளில், சுமார் 10 கோடி ஒரு ஹெக்டேருக்கும் குறைவான குறு நிலத்துண்டுகள்.
இது ஏன் முக்கியம். சிறிய, சிதறிய நிலத்துண்டுகள் பண்ணை உற்பத்தித்திறன் குறைவதற்கு ஒரு காரணம். சிறிய நிலத்தில் இயந்திரமயமாக்கல் கடினம்; விற்பதற்கு உபரியும் குறைவு, கடனுக்கான பாதுகாப்பும் குறைவு. அதனால்தான் கொள்கைகள் நில ஒருங்கிணைப்பு, FPO மூலம் கூட்டுப் பண்ணை (விவசாயக் கடன், பயிர்க் காப்பீடு மற்றும் சந்தைகள்: KCC, PMFBY, e-NAM, FPOs), விவசாயத்திற்கு வெளியே வேலைவாய்ப்பு ஆகியவற்றை முயல்கின்றன.
தாக்கங்கள். விவசாய வருமானத்தை உயர்த்த, ஒரு ஹெக்டேருக்கு அதிக உற்பத்தியும், ஒவ்வொரு ஹெக்டேரையும் சார்ந்திருக்கும் மக்கள் குறைவாக இருப்பதும் தேவை. Mains விடையில் நிலம், கடன், சந்தைகள் மற்றும் விவசாயம் அல்லாத வேலைகளை இணைக்க வேண்டும்.
Mains பார்வை: சிறு பண்ணைகளைச் லாபகரமாக்குதல்
1. பிரச்சினை. 86% நிலத்துண்டுகள் 2 ஹெக்டேருக்குக் குறைவாக இருப்பதால், பெரும்பாலான இந்திய விவசாயிகளால் அளவின் பலனைப் பெற முடியவில்லை. சிறிய பண்ணைகளுக்குக் கடன் பெறுவது, இயந்திரங்கள் வாங்குவது, சந்தையில் பேரம் பேசுவது ஆகியவை கடினமாக உள்ளன.
2. முன்செல்லும் வழிகள்.
- கூட்டு நடவடிக்கை: விவசாயி உற்பத்தியாளர் அமைப்புகள் (FPOs) மூலம் சிறு விவசாயிகள் இடுபொருட்களை ஒன்றாக வாங்கவும், விளைபொருட்களை ஒன்றாக விற்கவும் முடியும் (விவசாயக் கடன், பயிர்க் காப்பீடு மற்றும் சந்தைகள்: KCC, PMFBY, e-NAM, FPOs).
- நில குத்தகை: தெளிவான குத்தகைச் சட்டங்கள் வெளியேற விரும்பும் விவசாயிகள் நிலத்தைப் பாதுகாப்பாக குத்தகைக்கு விட உதவும்; மற்றவர்கள் பெரிய பரப்பில் பயிரிடலாம்.
- பன்முகப்படுத்தல்: பால்வளம், கோழிவளர்ப்பு, மீன்வளம், தோட்டக்கலைக்கு மாறினால் அதே நிலத்திலிருந்து அதிக வருமானம் கிடைக்கும் (சார்புத் துறைகள், உணவுப் பதப்படுத்தல் மற்றும் விவசாய ஏற்றுமதி).
- விவசாயம் அல்லாத வேலைகள்: நீண்டகாலத் தீர்வு, தொழிலாளர்களை விவசாயத்திலிருந்து உற்பத்தி மற்றும் சேவைத் துறைகளுக்கு நகர்த்துவதே.
3. ஓர் எச்சரிக்கை. உண்மையான இலக்கு ஒரு ஹெக்டேருக்கான உற்பத்தி மட்டுமல்ல, ஒவ்வொரு குடும்பத்தின் வருமானமே.
ஒரு நல்ல முடிவு: இந்தியா தன் பண்ணைகளை விரைவில் பெரிதாக்க முடியாது; ஆனால் சிறு விவசாயிகள் ஒன்றாகச் செயல்படவும், மதிப்பு கூட்டவும், விவசாயத்திற்கு வெளியே சிறந்த வேலைகளைக் கண்டறியவும் உதவ முடியும்.
Mains பயிற்சி: மூன்று கேள்விகள், மூன்று கோணங்கள்
இவை நாங்கள் எழுதிய practice questions, past papers அல்ல. ஒவ்வொரு தேர்வின் கடந்த கேள்விகள் இந்த module-இன் PYQ panel-இல் உள்ளன.
| கோணம் | கேள்வி | முக்கியக் கருத்துகள் |
|---|---|---|
| ஏன் (காரணம்) | இந்தியாவில் நில உடமைகள் ஏன் சுருங்கி வருகின்றன? அதன் விளைவுகள் என்ன? | 2.28 ஹெக்டேரிலிருந்து 1.08 ஹெக்டேராகக் குறைந்ததைப் பயன்படுத்தி, வாரிசுகளிடையே நிலம் பிரிக்கப்படுவது இதற்குக் காரணம் என்பதை விளக்குங்கள். பின்னர், சிறு நிலங்களின் பெருக்கம் உற்பத்தித் திறனை எவ்வாறு பாதிக்கிறது என்பதைக் காட்டுங்கள். |
| முரண்பாடு | விவசாயம் சுமார் 46% தொழிலாளர்களுக்கு வேலை தருகிறது, ஆனால் மெதுவாக வளர்கிறது. இதன் தாக்கங்களை விளக்குங்கள். | ஒரே நிலத்தை அதிக மக்கள் பகிர்ந்துகொள்வதால், விவசாயத்தில் ஒரு தொழிலாளியின் வருமானம் குறைவாக உள்ளது என்பதை விளக்குங்கள். பின்னர், இதை மறைமுக வேலையின்மையாகக் காட்டி, விவசாயம் அல்லாத வேலைகளின் அவசியத்தை வலியுறுத்துங்கள். |
| முன்னோக்கிய வழி | சிறு பண்ணைகளைச் சாத்தியமாக்க நடவடிக்கைகளைப் பரிந்துரையுங்கள். | நிலத் துண்டுகளை ஒருங்கிணைத்து FPO-களில் சேருவதையும், சிறந்த கடன் வசதியையும் பரிந்துரையுங்கள். பின்னர், அதிக மதிப்புள்ள பயிர்கள் மற்றும் துணைத் தொழில்களைச் சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள். |
இந்த அட்டவணையை எப்படிப் பயன்படுத்துவது: ஒவ்வொரு பதிலும் என்ன என்பதை விளக்க வேண்டும், பிறகு மேலே உள்ள பகுதியிலிருந்து ஏன் என்பதை விளக்கி, முன்னோக்கிய வழி என்பதுடன் முடிக்க வேண்டும்.
Quick revision
- இந்தியாவின் தொழிலாளர் படையில் சுமார் 46.1% பேருக்கு விவசாயம் வேலை தருகிறது; 2025-26-இல் அதன் உண்மையான GVA 3.0% வளர்ந்தது.
- சராசரி நில உடமை 1970-71-இல் 2.28 ஹெக்டேராக இருந்து, 1980-81-இல் 1.84, 1995-96-இல் 1.41, 2015-16-இல் வெறும் 1.08 ஹெக்டேராகக் குறைந்தது.
- விவசாயக் கணக்கெடுப்பு நில உடமைகளை குறு (1 ஹெக்டேருக்குக் குறைவு), சிறு (1–2), அரை-நடுத்தர (2–4), நடுத்தர (4–10) மற்றும் பெரிய (10 ஹெக்டேர் அல்லது அதற்கு மேல்) என வகைப்படுத்துகிறது.
- 2015-16-இல் சுமார் 14.6 கோடி நில உடமைகள் இருந்தன; நமது கணக்கீட்டின்படி, குறு மற்றும் சிறு நில உடமைகள் சேர்ந்து அவற்றில் சுமார் 86% ஆகும்.
- விவசாயக் கணக்கெடுப்பு ஒவ்வொரு ஐந்து ஆண்டுக்கும் ஒருமுறை நடத்தப்படுகிறது; இதனால் நில உடமைகள் காலப்போக்கில் எவ்வாறு மாறுகின்றன என்பது தெரிகிறது.
- நில சீர்திருத்தங்கள் இடைத்தரகர்களை நீக்குவது, குத்தகை முறையை சீர்திருத்துவது, உச்சவரம்பு நிர்ணயிப்பது, நில உடமைகளை ஒருங்கிணைப்பது ஆகியவற்றை நோக்கமாகக் கொண்டவை; பெரும்பாலான நில சட்டங்களை மாநிலங்களே உருவாக்குகின்றன.
- DILRMP (2008-09; April 2016 முதல் மத்திய துறைத் திட்டம்) அக்டோபர் 2024 வரை கிராமப்புறப் பதிவுகளில் சுமார் 95%-ஐயும், வரைபடங்களில் 68.02%-ஐயும் கணினிமயமாக்கியது; ULPIN (Bhu-Aadhaar) என்பது 14 இலக்க நிலத் துண்டு குறியீடு; SVAMITVA கிராம வீடுகளுக்கு ட்ரோன் மூலம் சொத்து அட்டைகளை வழங்குகிறது.
- கடுமையான குத்தகைச் சட்டங்களால் பெரும்பாலான குத்தகை முறைசாரா, பதிவு செய்யப்படாத ஒப்பந்தங்களாக மாறின; அதனால் உண்மையான பல விவசாயிகள் கடன் மற்றும் காப்பீட்டை இழக்கின்றனர்; தெளிவான குத்தகைச் சட்டங்களும் பதிவுகளும் இதைச் சரிசெய்யும்.
- காலனி ஆட்சிக்கால வேர்கள்: நிரந்தரத் தீர்வு 1793 (Cornwallis; ஜமீன்தார்கள்), ryotwari (விவசாயி), mahalwari (கிராமக் குழு). குமாரப்பா குழு 1949, UP சட்டம் 1950, முதல் திருத்தம் 1951 (ஒன்பதாம் அட்டவணை); khudkasht ஓட்டை.
- 1972 உச்சவரம்பு வழிகாட்டுதல்கள்: பாசன நிலம் 10-18 ஏக்கர், மற்றவை 54 ஏக்கர், ஐந்து பேர் கொண்ட குடும்பம், கட்-ஆஃப் 24 ஜனவரி 1971. வழிகள்: சட்டம் (உச்சவரம்புகள்), பூதான் 1951, கேரளா 1969 மற்றும் Operation Barga 1978; Sen-இன் எதிர்மறை உறவு (1962).
பொதுவான குழப்பங்களும் தேர்வுப் பொறிகளும்:
- Marginal என்றால் 1 ha-க்குக் கீழ்; small என்றால் 1–2 ha.
- Operational holding-இல் சொந்த நிலம் மட்டுமல்ல, குத்தகை (rented) நிலமும் அடங்கும்.