TNPSC Group 1 · Module 8 · Mains depth · 17 min
1857-ஆம் ஆண்டுக் கிளர்ச்சி: காரணங்களும் தொடக்கமும்
இந்த அத்தியாயத்திலிருந்து TNPSC Group 1 கேட்பது என்ன
இந்த அத்தியாயம் உள்ளடக்கும் syllabus வரிகள்:
- Part A: General Studies · இந்திய வரலாறும் பண்பாடும், இந்திய தேசிய இயக்கமும்.
- தாள் II: GS I · இந்தியாவின் நவீன வரலாறும் இந்தியப் பண்பாடும்.
இந்தத் தொகுதியிலிருந்து TNPSC Group 1 கேள்விகள் எங்கள் bank-இல் வகைப்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன.
முழு ஆழத்தில் படியுங்கள்: அடிப்படைகள், standard layer மற்றும் Mains பகுப்பாய்வு.
பூஜ்ஜியத்திலிருந்து தொடங்குவோம்: மக்கள் ஏன் எழுச்சி பெறுகிறார்கள்?
ஒரு பள்ளியில் புதிய மேலாளர் பொறுப்பேற்பதாக கற்பனை செய்யுங்கள். முதல் ஆண்டில் அவர் அருகிலுள்ள பள்ளியின் விளையாட்டு மைதானத்தைக் கைப்பற்றித் தன் பள்ளியுடன் சேர்க்கிறார். இரண்டாம் ஆண்டில் கட்டணத்தை இருமடங்காக்குகிறார். பல குடும்பங்கள் பணம் கட்ட தங்கள் பொருட்களை விற்க வேண்டியிருக்கிறது.
மூன்றாம் ஆண்டில் உள்ளூர் கடைக்காரரிடமிருந்து சுண்ணாம்பு, நோட்டுப் புத்தகங்கள் வாங்குவதை நிறுத்தி, ஒரு பெரிய நிறுவனத்திடமிருந்து மலிவான பொருட்களைக் கொண்டு வருகிறார். இதனால் அந்தக் கடைக்காரரின் வியாபாரம் மூடப்படுகிறது. ஆசிரியர்களுக்கு வெளியிலிருந்து கொண்டு வரப்பட்டவர்களை விடக் குறைவான சம்பளம் வழங்கப்படுகிறது; பதவி உயர்வும் கிடைப்பதில்லை. பின்னர், பள்ளியில் காலை வேளையில் எப்போதும் சொல்லப்படும் பிரார்த்தனையை மேலாளர் மாற்ற விரும்புகிறார் என்ற வதந்தி பரவுகிறது.
முதல் ஆண்டில் யாரும் கிளர்ந்தெழுவதில்லை. மக்கள் முணுமுணுத்தாலும் தொடர்ந்து வாழ்கிறார்கள். மூலையில் அடுக்கி வைக்கப்பட்ட உலர்ந்த விறகு போல, கோபம் அமைதியாகச் சேர்ந்துகொண்டே இருக்கிறது.
பின்னர் ஒருநாள் ஒரு சிறிய நிகழ்வு நடக்கிறது; உதாரணமாக, ஒவ்வொரு மாணவரும் தங்கள் நம்பிக்கைக்கு எதிரானது என்று நம்பும் ஒரு செயலைச் செய்ய வேண்டும் என்ற புதிய விதி. அந்தச் சிறிய நிகழ்வே பொறி. திடீரென வெவ்வேறு காரணங்களால் கோபமாக இருந்த அனைவரும் ஒரே நேரத்தில் எழுந்து நிற்கின்றனர்.
வரலாறும் இதே விதத்தில்தான் செயல்படுகிறது. பெரிய எழுச்சிகளுக்கு ஒரே ஒரு காரணம் இருப்பதில்லை. அவற்றுக்கு:
- நீண்டகாரணங்கள் (உலர்ந்த விறகு): வெவ்வேறு மக்கள் குழுக்கள் பல ஆண்டுகளாக அனுபவித்த இழப்பும் வேதனையும்.
- உடனடிக் காரணம் (பொறி): கோபம் வெடித்துச் சிதறச் செய்த ஒரு நிகழ்வு.
1857-ல் வட இந்தியாவிலும் மத்திய இந்தியாவிலும் ஒரு பெரும் பகுதி English East India Company-இன் ஆட்சிக்கு எதிராக எழுந்தது. இது ஒரு பிரிட்டிஷ் வணிக நிறுவனம், மெல்ல மெல்ல இந்தியாவின் பெரும்பகுதியை ஆளும் நிலைக்கு உயர்ந்திருந்தது. வீரர்கள், மன்னர்கள், ராணிகள், நிலக்கிழார்கள், விவசாயிகள், கைவினைஞர்கள் அனைவரும் இதில் சேர்ந்தனர்.
படிக்கும்போது மூன்று கேள்விகளை மனதில் வையுங்கள்: யார் கோபமடைந்தார்கள், ஏன்? எது தீப்பொறியாக அமைந்தது? முடிந்த பிறகு என்ன மாறியது?
1857 ஒரு பார்வையில்: என்ன, எப்போது, எங்கே, யார், ஏன்
கதைக்கு முன், முழு நிகழ்வையும் ஒரே அட்டவணையில் பாருங்கள். ஒவ்வொரு வரியும் இந்த அத்தியாயத்தில் பின்னர் விரிவாக விளக்கப்படுகிறது.
| கேள்வி | பதில் |
|---|---|
| என்ன நடந்தது? | East India Company ஆட்சிக்கு எதிராக ஒரு பெரிய ஆயுதக் கிளர்ச்சி வெடித்தது. இது ராணுவத்தில் தொடங்கி, இளவரசர்கள், நிலக்கிழார்கள், விவசாயிகள், கைவினைஞர்கள் ஆகியோரையும் இணைத்துக்கொண்டது. |
| எப்போது? | முதல் சம்பவம் 1857 மார்ச்சில் Barrackpore-ல் நடந்தது. கிளர்ச்சி 1857 மே 10 அன்று Meerut-ல் வெடித்தது, 1858-ல் Crown ஆட்சி தொடங்கியது. |
| எங்கே? | இது முக்கியமாக வட இந்தியா, மத்திய இந்தியா முழுவதும் பரவியது: Delhi, Lucknow, Kanpur, Allahabad, Benaras, Rohilkhand, Bundelkhand, Gwalior, Jhansi, பீகார். |
| யார்? | Sepoy-க்கள் இதைத் தொடங்கினர். Bahadur Shah II, Rani Lakshmibai, Nana Saheb, Tatya Tope, Begum Hazrat Mahal, Kunwar Singh போன்ற தலைவர்கள் தலைமை தாங்கினர். |
| ஏன்? | அரசியல், பொருளாதார, சமூக-மத, ராணுவ அதிருப்திகள் பல ஆண்டுகளாகக் குவிந்திருந்தன. கொழுப்பு தடவிய தோட்டாக்கள் அவற்றைத் தூண்டின. |
| என்ன மாறியது? | Company ஆட்சி முடிவுக்கு வந்தது, Crown நேரடியாக இந்தியாவை ஆளத் தொடங்கியது. பிரிட்டன் சமஸ்தானங்களை இணைப்பதை நிறுத்தியது, ராணுவத்தில் பிரித்தாளும் சூழ்ச்சியுடன் ஆள்சேர்ப்பைத் தொடங்கியது. |
கடைசி இரண்டு வரிகளை மீண்டும் பாருங்கள். 1857 பற்றிய தேர்வு விடையில் ஏன் நடந்தது என்பதையும் என்ன மாற்றியது என்பதையும் இணைத்தால் அது மிக வலுவாக இருக்கும்.
தங்கள் அரசுகளை இழந்த மன்னர்கள்
1840-களில் East India Company ஏற்கனவே வங்காளத்தையும், தெற்கிலும் மேற்கிலும் பெரும் பகுதிகளையும், வடக்கின் பெரும்பகுதியையும் ஆண்டது. அது கீழ்ப்படிந்திருக்கும் வரை பல இந்திய ஆட்சியாளர்கள் தங்கள் அரியணையைத் தக்கவைக்க அனுமதித்தது. பின்னர் Lord Dalhousie வந்தார், அவர் 1848 முதல் 1856 வரை Governor-General ஆக இருந்தார். அதிக பிரிட்டிஷ் நிலம் எல்லோருக்கும் நல்லது என்று அவர் நம்பினார், இந்திய சமஸ்தானங்களைக் கைப்பற்ற பல வழிகளைப் பயன்படுத்தினார்.
நிறுவனத்துக்கு ஏன் அதிக நிலம் தேவைப்பட்டது? Company ஒரு வணிக நிறுவனம், அதன் மிகப் பெரிய வருமானம் நிலவரி. வங்காளத்தில் வருவாய் வசூலிக்கும் உரிமையை (1765-ஆம் ஆண்டின் diwani) வென்ற பிறகு, இந்தியாவிலிருந்து அதிக வருவாய் பெறுவதே அதன் முக்கிய நோக்கமானது.
அது இங்கிலாந்தில் உள்ள தனது முதலீட்டாளர்களுக்கு டிவிடெண்ட் (dividend) கொடுக்கவும் வேண்டியிருந்தது. எவ்வளவு நிலத்தை அது கட்டுப்படுத்துகிறதோ, அவ்வளவு வரி வசூலிக்க முடியும். இந்த நிலவருவாய் பேராசை, அதை ஆக்கிரமிப்பு நிலப்பரப்பு விரிவாக்கக் கொள்கைக்குத் தள்ளியது.
அரசியல் நோக்கமும் இருந்தது. துணைப்படை ஒப்பந்தம் (subsidiary alliance) மற்றும் இணைப்பு (annexation) வழியாக, இந்தியாவில் எல்லோருக்கும் மேலான paramount power ஆக ஆங்கிலேயர்கள் ஆக விரும்பினர். காலாவதிக் கோட்பாட்டின் (doctrine of lapse) கீழ், ஆட்சியாளர் திறமையற்றவர் என்று கருதப்பட்டாலோ, இயல்பான ஆண் வாரிசு இல்லாமல் இறந்தாலோ ஒரு மாநிலம் காலாவதியாகலாம். ஒரு ஆட்சியாளர் திறமையானவரா என்பதை முடிவு செய்தவர்கள் ஆங்கிலேயர்களே.
1. காலாவதிக் கோட்பாடு (doctrine of lapse). இந்திய மரபில், மகன் இல்லாத ஆட்சியாளர் ஒருவரை தத்தெடுக்கலாம்; அந்த தத்து மகன் வாரிசாவான். டல்ஹவுசியின் ஆட்சியில், கம்பெனியைச் சார்ந்திருந்த மாநிலங்களில் இத்தகைய வாரிசுகளை கம்பெனி ஏற்க மறுத்தது. இயல்பான வாரிசு இல்லாமல் ஆட்சியாளர் இறந்தால், மாநிலம் "காலாவதியானது" என்று அறிவிக்கப்பட்டு கம்பெனிக்குச் சென்றது.
இவ்வாறு சதாரா, ஜைத்பூர், சம்பல்பூர், நாக்பூர் மற்றும் ஜான்சி இணைக்கப்பட்டன. ஜான்சி ராணியை நினைத்துப் பாருங்கள்: அவரது தத்து மகன் ஏற்கப்படவில்லை, அவரது அரசு வெறுமனே பறிக்கப்பட்டது. அந்த தனிப்பட்ட இழப்பே, பின்னர் 1857-ல் அவர் மிகத் துணிச்சலான தலைவர்களில் ஒருவராக ஆனதற்குக் காரணம்.
2. "தவறான ஆட்சி" என்ற காரணத்தால் இணைப்பு. பேரார் 1854-ல் கைப்பற்றப்பட்டது. 1856-ல் கம்பெனி அவத்தை இணைத்தது. லக்னோவைச் சுற்றியுள்ள செல்வம் நிறைந்த அரசு அது; அதன் ஆட்சியாளர் மோசமாக ஆட்சி செய்தார் என்பது காரணமாகக் கூறப்பட்டது.
பக்சார் போர் (1764) முதல், அவத் ஆங்கிலேயர்களுக்கு நட்பான buffer state ஆக இருந்தது. எனவே அதன் இணைப்பு, பழைய நட்பு நாடும் பாதுகாப்பாக இல்லை என்பதைக் காட்டியது. அவத் பிற வகைகளிலும் பெரும் முக்கியத்துவம் பெற்றது: அதன் பிரபுக்கள் பதவிகளை இழந்தனர், அரசவை ஊழியர்களும் வீரர்களும் வேலையிழந்தனர். ஒரே நேரத்தில் பலர் இவ்வளவு இழந்ததால், குறிப்பாக அவத் இணைப்பு, வட மற்றும் மத்திய இந்தியாவில் பரவலான அதிருப்தியை உருவாக்கியது.
இது கதைக்கு ஏன் முக்கியம்? ஏனெனில் இளவரசர்களுக்கும் அவர்களைப் பின்பற்றியவர்களுக்கும் இப்போது கம்பெனி வெளியேற வேண்டும் என்ற தனிப்பட்ட காரணம் இருந்தது. தன் அரசை இழந்த ஆட்சியாளர் அதை மறக்க மாட்டார்; அவரது அரசவையை நம்பியிருந்த ஆயிரக்கணக்கான மக்களும் மறக்க மாட்டார்கள்.

அவத் ஏன் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டது. வாஜித் அலி ஷா நிர்வாகத்தை ஒப்படைக்க மறுத்தபோது, பிப்ரவரி 1856-ல் அவத் இணைக்கப்பட்டது. மன்னர் கல்கத்தாவுக்கு நாடு கடத்தப்பட்டார், தாலுக்தார்கள் ஆயுதம் பறிக்கப்பட்டு அவர்களின் கோட்டைகள் இடிக்கப்பட்டன, அரசவையின் வீரர்களும் ஊழியர்களும் சிறப்புக் கைவினைஞர்களும் வாழ்வாதாரத்தை இழந்தனர். அவத்தை indigo மற்றும் cotton-இல் முதலீடு செய்யும் இடமாகவும், பிரிட்டிஷ் பொருட்களுக்கான சந்தையாகவும் ஆங்கிலேயர்கள் கருதினர்.
ஜான்சியின் குறை. ஜான்சி ராணி, இணைப்பை ரத்து செய்தால் ஜான்சியைப் பாதுகாப்பதாக ஆங்கிலேயர்களுக்கு வாக்களித்தார். அவர்கள் மறுத்ததால், 1857-இல் அவர் நிறுவனத்துக்கு எதிராகத் திரும்பினார். வட, மத்திய இந்தியா முழுவதும் வெளியான கிளர்ச்சி அறிக்கைகள் ஆங்கிலேயரின் இணைப்புகளை மீண்டும் மீண்டும் தாக்கின.
இந்தக் கொள்கை எதற்கு வழிவகுத்தது? ஒவ்வொரு இந்திய ஆட்சியாளருக்கும் பாடம் அச்சுறுத்துவதாக இருந்தது: ஆங்கிலேயருடன் நட்பு இருந்தாலும் பாதுகாப்பு கிடைக்காது. அவத் மற்றும் ஜான்சி ஆட்சியாளர்களுக்கு நடந்ததைப் பார்த்த பிறகு, எந்த இந்திய ஆட்சியாளரும் ஆங்கிலேயர்கள் தன் நிலத்துக்கு அருகில் வருவதை விரும்பவில்லை. நிறுவனத்தை வளப்படுத்தவும் வலுப்படுத்தவும் உருவான கொள்கை, 1857-இல் அதன் மிகத் தீவிர எதிரிகளில் சிலரையும் உருவாக்கியது.
விவசாயிகள், நிலக்கிழார்கள், கைவினைஞர்கள்: நிறுவன ஆட்சியின் விலை
1850-களில் பெரும்பாலான இந்தியர்கள் அரசர்கள் அல்ல. அவர்கள் விவசாயிகள். ஒரு விவசாயியின் வாழ்வில் மிகப் பெரிய விஷயம் நிலவரி.
நிறுவனம் தனது பெரும்பாலான வருமானத்தை நில வருவாயிலிருந்து பெற்றது. அது பல முறைகளை முயன்றது: ஜமீன்தார்களுடன் நிரந்தரமாக நிர்ணயிக்கப்பட்ட நிரந்தர நில வரி முறை, நேரடியாக சாகுபடியாளருடன் (ரையத்) செய்யப்பட்ட ரயத்வாரி முறை, கிராமம் அல்லது எஸ்டேட்டை ஒரு அலகாகக் கொண்ட மகல்வாரி முறை.
இங்கே முக்கியம் பொதுவான விளைவு: தேவை அதிகமாகவும் மாறாததாகவும் இருந்தது.
இந்த வகையில் ஏன் நிர்ணயங்கள் செய்யப்பட்டன? நிறுவனத்திடம் இரண்டு நோக்கங்கள் இருந்தன. முதலாவது, அரசின் வருவாயை உயர்த்துவது.
இரண்டாவது, ஆங்கிலேய ஆட்சிக்கு ஆதரவாக நிற்கக்கூடிய ஜமீன்தார்கள், தாலுக்தார்கள் போன்ற உள்ளூர் முகவர்களின் வர்க்கத்தை உருவாக்குவது. மழை பொய்த்தாலும் வரி கட்டியே ஆக வேண்டும்.
அது எதைக் குறித்தது என்பதை ஒரு குடும்பத்தைப் பார்த்து அறியலாம். மோசமான ஆண்டில் விவசாயியால் பணம் கட்ட முடியாது, எனவே அதிக வட்டியில் கடன் கொடுப்பவரிடம் கடன் வாங்குகிறார். அடுத்த ஆண்டு கடன் இன்னும் பெரிதாகும்.
இறுதியில் கடனையோ வரியையோ செலுத்த அவரது நிலம் ஏலத்தில் விடப்படுகிறது. கிராமப்புறம் முழுவதும் புதிய நிர்ணயங்கள் சாகுபடியாளர்களுக்கு பேரழிவு விளைவுகளை ஏற்படுத்தின. வரி கோரிக்கைகள் மிக அதிகமாக இருந்ததால், தாலுக்தார்கள் (பெரிய நிலஉடைமையாளர்கள்) மற்றும் தலைவர்கள் கூட தங்கள் நிலத்தை விற்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது.
இங்கே உள்ள முரண்பாட்டைக் கவனியுங்கள். விசுவாசமான நிலஉடைமையாளர் வர்க்கத்தை உருவாக்கவே அமைப்பு நோக்கம் கொண்டிருந்தது, ஆனால் அதன் கடுமையான கோரிக்கைகள், அது வெல்ல நினைத்த தாலுக்தார்களில் பலரையே அழித்தன. அதனால்தான் அவத்தில் பின்னர் தாலுக்தார்களும் விவசாயிகளும் ஆங்கிலேயருக்கு எதிராக தோளோடு தோள் நின்று போராடினர்.
இப்போது நகரத்துக்குப் போங்கள். இந்தியா பல நூற்றாண்டுகளாக அதன் நேர்த்தியான துணிகளுக்கும் கைவினைப் பொருட்களுக்கும் புகழ் பெற்றிருந்தது. 19-ஆம் நூற்றாண்டில், பிரிட்டிஷ் தொழிற்சாலைகளில் இயந்திரத்தால் நெய்யப்பட்ட துணிகள் மலிவாக வந்து குவிந்தன. ஆனால் கம்பெனி இந்தியத் தொழிலைப் பாதுகாக்க எதுவும் செய்யவில்லை.
கைவினைஞர்களும் கைவினைத் தொழிலாளர்களும் தங்கள் சந்தையை இழந்தனர். இனி துணியை விற்க முடியாத நெசவாளர் பெரும்பாலும் நிலத்துக்குத் திரும்ப வேண்டியிருந்தது. இதனால் விவசாயத்தின் மீதான அழுத்தம் அதிகரித்தது.
எனவே 1857-ஆம் ஆண்டுக்குள் கிராமங்களிலும் நகரங்களிலும் பலர், புதிய ஆட்சியாளர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையை மோசமாக்கிவிட்டதாக உணர்ந்தனர். அவர்களின் கோபம் பொருளாதாரம் சார்ந்தது; அது மிகவும் உண்மையானது.
வடமேற்கு மாகாணங்கள்: தாலுக்தார்களுக்கு எதிரான குடியேற்றம். 1857 கிளர்ச்சியின் மையப் பகுதியில், ஹோல்ட் மெக்கென்சியின் 1822 ஒழுங்குமுறை VII கிராம ஜமீன்தாரர்களுடன் நேரடி வருவாய் ஏற்பாட்டை ஆதரித்தது; தாலுக்தார்களுக்கு எதிராக இருந்தது. 1840-களில் ஆர்.எம். பேர்டும் ஜேம்ஸ் தாமசனும் இந்தச் சார்பை தாமசோனியன் குடியேற்றம் என்று அழைக்கப்பட்ட முறையில் கொண்டுசென்றனர்.
ஒரு தசாப்தத்துக்குள் கிட்டத்தட்ட எல்லா தாலுக்தார்களும் தங்கள் பெரும்பாலான எஸ்டேட்களை இழந்தனர். அது உதவ வேண்டிய கிராம ஜமீன்தாரர்களும் திவாலாகும் நிலைக்கு வந்தனர். 1852-53-இல் மட்டும், நிலுவைத் தொகைக்காக 1,04,730 ஏக்கர் விற்கப்பட்டது.
அவாத்: அவசரமாக நடந்த குடியேற்றம். இணைப்புக்குப் பின் உடனடியாக, 1856-57-இன் சுருக்கக் குடியேற்றம் தாமசோனியன் முறையைப் பின்பற்றியது. ஒட்டுமொத்த வரித்தொகை குறைக்கப்பட்டது; ஆனால் சில பகுதிகளில் 28 முதல் 63 சதவீதம் வரை அதிகமாக மதிப்பிடப்பட்டது. சில தாலுக்தாரி எஸ்டேட்டுகள் 44 முதல் 55 சதவீதம் வரை சுருங்கின. இணைப்புக்கு முன், விவசாயி தனது தேவைகள் பூர்த்தியானபின் தானியத்தைத் தாலுக்தாருடன் பகிர்ந்துகொண்டான். ஆனால் இப்போது மோசமான ஆண்டிலும் அவன் நிலையான பண வரியை செலுத்த வேண்டியிருந்தது.
வெளியாட்கள் நிலத்தைக் கைப்பற்றுகின்றனர். ஒவ்வொரு ஆண்டும் நிலஉடைமையாளர்களின் மற்றும் விவசாயிகளின் உரிமைகள் நிலுவைக்காக விற்பனை அல்லது எளிய கடன்களுக்காகக்கூட ஏலத்துக்கு வந்தன. அவை பெரும்பாலும் கிராமத்துக்கு வெளியிலிருந்து வந்த பனியாக்களால் வாங்கப்பட்டன. அவாத் சிப்பாய்கள் மட்டுமே வருவாய்ச் சிரமங்கள் பற்றி சுமார் 14,000 மனுக்களை அனுப்பினர். அதனால்தான் பின்னர் கிளர்ச்சியாளர்கள் வருவாய் அலுவலகங்கள், நீதிமன்றங்கள் மற்றும் கடன்கொடுப்பவரின் பதிவேடுகளைத் தாக்கினர்.
நம்பிக்கை, பழக்கவழக்கம் மற்றும் சிப்பாயின் அதிருப்தி
நம்பிக்கை மற்றும் பழக்கவழக்கத்தின் மீதான அச்சம். 19ஆம் நூற்றாண்டின் முதல் பாதியில் கம்பெனி பழைய சமூகப் பழக்கவழக்கங்களை மாற்றிய சட்டங்களை இயற்றியது. சதி (கணவனின் இறுதிச் சிதையில் விதவையை எரிக்கும் வழக்கம்) ஒழிக்கப்பட்டது; 1856ஆம் ஆண்டு விதவை மறுமணச் சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டது. இன்று இவற்றை சீர்திருத்தங்களாகப் பார்க்கிறோம்.
ஆனால் அக்காலத்தில் பல சாதாரண மக்கள் இவற்றை தங்கள் மதத்திலும் குடும்ப வாழ்க்கையிலும் தலையிடும் வெளிநாட்டவரின் செயலாகக் கண்டனர். இதனுடன் கிறிஸ்தவத்திற்கு மதமாற்றம் செய்யப்படுவோம் என்ற பரவலான அச்சமும் இருந்தது. ஆட்சியாளரை ஏற்கெனவே நம்பாதபோது, நல்ல சட்டமும் தாக்குதலாகத் தோன்றும்.
சீர்திருத்தங்கள் ஏன் தாக்குதல்போல் உணரப்பட்டன? இதற்கு ஒரு பகுதி பதில் ஆட்சியாளர்களின் மனப்போக்கில் உள்ளது. சில பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகள் தங்களை இந்தியாவை "நவீனமாக்கி நாகரிகப்படுத்துபவர்கள்" என்று கருதினர்; அவர்களை இனரீதியான மேன்மை உணர்வு வழிநடத்தியது. சாதாரண இந்தியர்களால் இந்த மனப்போக்கை உணர முடிந்தது. எனவே பழக்கவழக்க மாற்றங்கள் தங்களைக் கீழாகப் பார்த்தவர்களின் உத்தரவுகள்போல் தோன்றின.
சிப்பாய். கம்பெனியின் படை பெரும்பாலும் சிப்பாய்கள் (சிபாகி என்பதிலிருந்து) என்ற இந்திய வீரர்களால் ஆனது. 1857 கதையில் சிப்பாய்தான் மிக முக்கியமானவர், ஏனெனில் கிளர்ச்சி படையிலிருந்தே தொடங்கியது. அவர்களின் குறைகள்:
- பிரிட்டிஷ் வீரர்களுடன் ஒப்பிடும்போது குறைந்த சம்பளம்.
- இனப்பாகுபாடு: ஓர் இந்தியர் எவ்வளவு காலம், எவ்வளவு சிறப்பாகப் பணியாற்றினாலும், உயர் பதவிகளும் சிறந்த ஓய்வூதியமும் சேவை நிபந்தனைகளும் பிரிட்டிஷாருக்கே சென்றன.
- கிராமத்துடனான தொடர்பு: பல சிப்பாய்கள் விவசாயக் குடும்பங்களின் மகன்கள். புதிய நில ஒதுக்கீடுகளால் குடும்பங்கள் துன்பப்பட்டபோது சிப்பாயும் அதை உணர்ந்தார். ஒரு வகையில் அவர் சீருடையில் இருந்த விவசாயி.
கடந்த இரண்டு பகுதிகளுடன் இதை இணைத்துப் பார்த்தால், 1857 கம்பெனிக்கு ஏன் இவ்வளவு ஆபத்தானது என்பது புரியும். இளவரசர், நிலக்கிழார், விவசாயி, கைவினைஞர் ஆகியோரின் கோபம் படைக்கு வெளியே மட்டும் இல்லை. சிப்பாய் வழியாக அது படைக்குள்ளேயும் இருந்தது. காய்ந்த விறகுகள் அனைத்தும் ஒரே இடத்தில் குவிந்திருந்தன.
நீண்ட எதிர்ப்பு வரலாறு. சிப்பாய்கள் மதம் தொடர்பாக முன்பும் கம்பெனியுடன் மோதியிருந்தனர். 1806இல் வேலூரில், தலைப்பாகைக்குப் பதிலாக தோல் கொண்டை வில்லை அணியச் சொன்னதால் கலகம் ஏற்பட்டது. 1824இல் பாராக்பூர் சிப்பாய்கள் பர்மாவுக்குச் செல்ல மறுத்தனர்; கடல் கடப்பது சாதி இழப்பு என்று கருதினர். 1844இல் வங்காளப் படை சிப்பாய்கள் தொலைதூர சிந்துப் பகுதிக்கு அனுப்பப்படுவதை எதிர்த்தனர்.
குறையின் பின்னால் உள்ள எண்கள். கம்பெனியின் 2,32,224 சிப்பாய்களில் கிட்டத்தட்ட பாதிப்பேர் 1857இல் கிளர்ந்தெழுந்தனர். பெரும்பாலானோர் வடமேற்கு மாகாணங்கள் மற்றும் அவாத்தைச் சேர்ந்த உயர் சாதி இந்துக்கள்; கிட்டத்தட்ட மூன்றில் ஒரு பங்கினர் அவாத்திலிருந்தே வந்தனர். ஒரே ஊரைச் சேர்ந்த மனிதர்களிடையே செய்திகளும் வதந்திகளும் வேகமாகப் பரவின.
ஒரு காலாட்படை சிப்பாய்க்கு மாதம் Rs 7 மட்டுமே கிடைத்தது; குதிரைப்படை சவாருக்கு Rs 27 கிடைத்தது. அதிலிருந்துதான் அவர் சீருடை, உணவு, குதிரை ஆகியவற்றுக்குச் செலவு செய்தார். நிர்வாகப் பகுதிகள் இணைக்கப்பட்டதால் அவரது batta (கம்பெனி பிரதேசத்துக்கு வெளியே பணியாற்றியதற்கான கூடுதல் ஊதியம்) நின்றுபோனது. Punjab-இலிருந்து வந்த புதிய ஆட்சேர்ப்புகளால் தான் வெளியேற்றப்படுவோமோ என்றும் அவர் அஞ்சினார்.
மதம், போராட்டத்தின் முழக்கமாக. 1850 சட்டம் ஒன்றால் அச்சம் அதிகரித்தது. கிறிஸ்தவராக மதம் மாறியவர் மூதாதையர் சொத்தைப் பெற முடியும் என அது அனுமதித்தது. டெல்லியிலிருந்து வெளியான கிளர்ச்சி அறிக்கை, ஆங்கிலேயர்கள் சிப்பாய்களின் மதத்தை அழித்துவிட்டு மக்கள் மீது கிறிஸ்தவத்தைத் திணிக்கத் திட்டமிடுவதாகக் கூறியது. பகதூர் ஷாவின் அறிக்கை Muhammad மற்றும் Mahavir ஆகிய இருவரின் கொடிகளையும் உயர்த்தியது. அதனால் இந்துக்களும் முஸ்லிம்களும் போராட்டத்தில் சம பங்கு இருப்பதாக உணர்ந்தனர்.
பொறி: கொழுப்பு தடவிய தோட்டாக்களும் Mangal Pandey-உம்
1857 ஜனவரி வாக்கில் ராணுவம் புதிய துப்பாக்கியான Enfield rifle-ஐக் கொண்டுவந்தது. அதன் வெடிமருந்து காகிதத் cartridges-இல் வந்தது. துப்பாக்கியில் நிரப்பும் முன் சிப்பாய் cartridge-ஐக் கடித்துத் திறக்க வேண்டியிருந்தது.

பின்னர் படைப்பிரிவுகளில் ஒரு வதந்தி பரவியது: தோட்டாக்களுக்கு பன்றி மற்றும் மாட்டுக் கொழுப்பு தடவப்பட்டுள்ளது என்று. இந்து சிப்பாய்க்கு பசுவின் கொழுப்பைத் தொடுவது பெரும் பாவம்; முஸ்லிம் சிப்பாய்க்குப் பன்றி தடை செய்யப்பட்டது. எல்லாத் தோட்டாக்களுக்கும் உண்மையில் இப்படித் தடவப்பட்டதா என்பது முக்கியமல்ல. சிப்பாய்கள் எதை நம்பினார்கள் என்பதுதான் முக்கியம்.
தோட்டாக்களுக்கு இந்தக் கொழுப்பு தடவப்பட்டதாக கூறப்பட்டது மட்டுமே; ஆனாலும் நம்பிக்கை வேகமாகப் பரவியது. அதனுடன், வீரர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட மாவில் எலும்புத்தூள் கலக்கப்பட்டுள்ளது என்ற வதந்தியும் சேர்ந்தது. சிப்பாய்களுக்கு இது அவர்களின் மதத்தையும் சாதியையும் அழிக்கும் திட்டமாகத் தோன்றியது. மதம், சாதி குறித்த அவர்களின் ஆழ்ந்த அச்சங்களை இது உறுதிப்படுத்தியது.
பாரக்பூர், 1857 மார்ச். முதல் வெளிப்படையான கலவரம் 1857 மார்ச் 29 அன்று Barrackpore-இல் நடந்தது. Calcutta அருகிலுள்ள ராணுவ முகாம் அது. Mangal Pandey என்ற சிப்பாய், தன் சக வீரர்களை எழுச்சி பெறுமாறு அழைத்தார்; பின்னர் Adjutant என்ற ஆங்கில அதிகாரியைத் தாக்கினார்.
அவர் கைது செய்யப்பட்டு தூக்கிலிடப்பட்டார். பாரக்பூர் சிப்பாய்கள் கொழுப்பு தடவிய தோட்டாக்களைப் பயன்படுத்த மறுத்திருந்தனர்; தண்டனையாக அவர்களின் படைப்பிரிவு கலைக்கப்பட்டது. 1857-இன் முதல் தியாகிகளில் ஒருவராக Mangal Pandey இன்றும் நினைவுகூரப்படுகிறார்.

அத்தியாயத்தின் தொடக்கத்திலிருந்த வடிவத்தைக் கவனியுங்கள். தோட்டாக்கள் கோபத்தை உருவாக்கவில்லை. பல ஆண்டுகளாகக் காய்ந்துகொண்டிருந்த விறகில் பற்றிய பொறி மட்டுமே அவை.
மீரட் முதல் டெல்லி வரை: 10 மே 1857
பேரக்பூர் ஒரு எச்சரிக்கையாக இருந்தது. மீரட் வெடித்த இடம். மீரட் டெல்லிக்கு வடகிழக்கில் உள்ள பெரிய ராணுவ முகாம்.
மீரட்டில், புதிய தோட்டாக்களைப் பயன்படுத்த மறுத்த 3-ஆம் குதிரைப்படை சிப்பாய்கள் தண்டிக்கப்பட்டனர். 85 பேர் வரை ராணுவ நீதிமன்றத்தில் விசாரிக்கப்பட்டு நீண்ட சிறைத் தண்டனை பெற்றனர். அவர்களின் சக வீரர்கள் இதை பொதுவெளியில் அவமானமாகப் பார்த்தனர்.
10 மே 1857 அன்று மீரட்டில் கிளர்ச்சி வெடித்தது. சிப்பாய்கள் தங்கள் பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகளைச் சுட்டனர். சிறையை உடைத்துத் தங்கள் சக வீரர்களை விடுவித்தனர். பின்னர் டெல்லி நோக்கிச் சென்றனர். 11 மே அன்று அங்கு சென்றடைந்தனர்.
ஏன் டெல்லி? டெல்லியில் அப்போதும் முகலாயப் பேரரசர் இரண்டாம் பகதூர் ஷா இருந்தார். 1857-இல் அவருக்கு உண்மையான அதிகாரம் இல்லை. கம்பெனி அவருக்கு ஓய்வூதியம் வழங்கியது. அவருடைய அதிகாரம் செங்கோட்டையைத் தாண்டவில்லை.

ஆனால் அவரது பெயர் இந்தியாவை ஒரு காலத்தில் ஆண்ட பெரிய முகலாயப் பேரரசின் நினைவை இன்னும் சுமந்தது. இந்துக்கள், முஸ்லிம்கள், இளவரசர்கள், விவசாயிகள் என அனைவரும் ஏற்கக்கூடிய ஒரு தலைவர் கிளர்ச்சியாளர்களுக்குத் தேவைப்பட்டார். அவர்கள் இரண்டாம் பகதூர் ஷாவைத் தலைமை ஏற்குமாறு கோரினர். அவர் இந்தியாவின் பேரரசர் என ஷாஹன்ஷா-இ-ஹிந்துஸ்தான் என அறிவிக்கப்பட்டார்.
இதுதான் திருப்புமுனை. ஒரு ராணுவ முகாமின் கிளர்ச்சி இப்போது குறியீட்டுத் தலைவரைக் கொண்ட அரசியல் சவாலாக மாறியது. விரைவில் மற்ற கிளர்ச்சியாளர்களும் பேரரசரின் பெயரில் உத்தரவுகளைப் பிறப்பித்தனர். நாணயங்களையும் வெளியிட்டனர்.
Mains பயிற்சி: 1857-ஆம் ஆண்டுக் கிளர்ச்சியின் காரணங்கள்
இவை எங்களால் எழுதப்பட்ட பயிற்சிக் கேள்விகள், முந்தைய வினாத்தாள்கள் அல்ல. உங்கள் தேர்வின் முந்தைய கேள்விகள் PYQ பகுதியில் வரும். காரணங்கள் மீண்டும் மீண்டும் கேட்கப்படுவதால், அவற்றை எல்லாப் பக்கங்களில் இருந்தும் பயிற்சி செய்யுங்கள்.
| கோணம் | கேள்வி | முக்கியக் கருத்துகள் |
|---|---|---|
| ஏன் (வேர்கள்) | "1857 கிளர்ச்சிக்கு கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் கொள்கைகளில் ஆழமான வேர்கள் இருந்தன." விவாதிக்கவும். | 1765க்குப் பிறகு கம்பெனியின் வருவாய் பேராசையில் தொடங்குங்கள். பின்பு அது இணைப்பு, கடுமையான நிலவரி, அழிந்த கைவினைகள் ஆகியவற்றுக்கு எப்படி வழிவகுத்தது என்று காட்டுங்கள். இறுதியில் இந்தப் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களிலிருந்து வந்த சிப்பாய்கள் பற்றி முடியுங்கள். |
| அரசியல் | இணைப்புக் கொள்கையும் அவத் இணைப்பும் ஆட்சியாளர்களை ஆங்கிலேயருக்கு எதிராக எப்படித் திருப்பின? | இணைப்புக் கொள்கை எப்படி செயல்பட்டது என்றும், ஆட்சியாளரின் திறமையை ஆங்கிலேயர் எப்படித் தீர்மானித்தனர் என்றும் விளக்குங்கள். பின்பு, பக்சார் காலத்திலிருந்து நட்பு நாடாக இருந்த அவத் 1856இல் இணைக்கப்பட்டதைக் காட்டுங்கள். |
| பொருளாதாரம் | 1857 கிளர்ச்சியின் பொருளாதாரக் காரணங்களை ஆராயுங்கள். | அதிக நிலவரி, கடன்கொடுப்பவர்கள் மற்றும் ஏலங்கள், மலிவான ஆங்கிலேயப் பொருட்களால் கைவினைஞர்கள் அழிந்தது ஆகியவற்றை விவரியுங்கள். பின்பு, அந்த நிலவரி ஏற்பாடுகள் பல தாலுக்தார்களையும் அழித்தன என்ற முரண்பாட்டைக் குறிப்பிடுங்கள். |
| சமூகம் | விதவை மறுமணச் சட்டம் போன்ற சமூகச் சீர்திருத்தங்கள் 1857 கோபத்தை ஏன் அதிகரித்தன? | சீர்திருத்தங்கள் தங்களை இனரீதியாக உயர்ந்தவர்களாகக் கருதிய வெளிநாட்டு ஆட்சியாளர்களிடமிருந்து வந்தன என்று விளக்குங்கள். மதமாற்ற பயத்துடன், பலர் அவற்றை நம்பிக்கையின் மீதான தாக்குதலாகக் கண்டனர். |
| உடனடிக் காரணம் vs அடிப்படைக் காரணங்கள் | "கொழுப்பு தடவிய தோட்டாக்கள் வெறும் தீப்பொறிதான்." கருத்துரைக்கவும். | உடனடிக் காரணத்தையும் நீண்டகாரணங்களையும் பிரித்துக் காட்டுங்கள். பின்பு, சம்பளம் மற்றும் பாகுபாடு பற்றிய சிப்பாய்களின் சொந்தக் குறைகளே அந்த வதந்தியை நம்பும்படி செய்தன என்று காட்டுங்கள். |
| பகுதி | அவத் மற்றும் வடமேற்கு மாகாணங்கள் 1857 கிளர்ச்சியின் இதயமாக இருந்தது ஏன்? | அவத்தில் சிப்பாய்களின் வேர்கள், தாலுக்தார்-எதிர் தாமசோனியன் ஏற்பாடு, 1856 சுருக்க ஏற்பாடு, இணைப்பின் அதிர்ச்சி ஆகியவற்றைக் காட்டுங்கள். சிப்பாய், விவசாயிகளின் கோபம் எப்படி இணைந்தது என்பதுடன் முடியுங்கள். |
இந்த அட்டவணையை எப்படிப் பயன்படுத்துவது: ஒவ்வொரு பதிலும் என்ன என்பதை விளக்க வேண்டும், பின்பு இந்த அத்தியாயத்திலிருந்து ஏன் என்பதை விளக்க வேண்டும், இறுதியில் அது எதற்கு வழிவகுத்தது என்று முடிக்க வேண்டும்.
Quick revision
- டல்ஹௌசி 1848 முதல் 1856 வரை கவர்னர்-ஜெனரலாக இருந்தார். lapse கோட்பாட்டின் கீழ் அவர் சதாரா, ஜைத்பூர், சம்பல்பூர், நாக்பூர், ஜான்சி ஆகியவற்றைக் கைப்பற்றினார். 1854-ல் பேராரையும் 1856-ல் அவுத்தையும் இணைத்துக்கொண்டார்.
- நீண்டகால காரணங்கள் அரசியல் (இணைப்புகள்), பொருளாதார (நிலவரி, கைவினைஞர்களின் வீழ்ச்சி), சமூக-மத (சதி ஒழிப்பு, 1856 விதவை மறுமண சட்டம், மதமாற்ற அச்சம்) மற்றும் ராணுவ (குறைந்த ஊதியம், இனப் பாகுபாடு) காரணங்களாகும்.
- உடனடி காரணம் Enfield துப்பாக்கியின் கிரீஸ் தடவிய தோட்டாக்கள்; அவற்றில் பன்றி, மாட்டுக் கொழுப்பு இருப்பதாக வதந்தி பரவியது.
- முதல் சம்பவம் 1857 மார்ச்சில் Barrackpore-ல் நடந்தது; மங்கல் பாண்டே ஓர் அதிகாரியைத் தாக்கினார். பின்னர் 1857 மே 10-ல் Meerut-ல் கிளர்ச்சி வெடித்தது; சிப்பாய்கள் டெல்லிக்கு அணிவகுத்தனர், இரண்டாம் பகதூர் ஷா பேரரசராக அறிவிக்கப்பட்டார்.
கதை டெல்லியோடு முடியவில்லை. கிளர்ச்சி எப்படிப் பரவியது, அதற்குத் தலைமை தாங்கியவர்கள் யார், ஏன் தோல்வியடைந்தது, அது என்ன மாற்றங்களைக் கொண்டு வந்தது என்பதை 1857 கிளர்ச்சி: பரவல், தோல்வி மற்றும் மரபு பகுதியில் காணலாம்.