TNPSC Group 4 · Module 22 · basic depth · 12 min
நிலநடுக்கங்கள், சுனாமிகள் மற்றும் பேரிடர் மேலாண்மை
இந்த அத்தியாயத்திலிருந்து TNPSC Group 4 கேட்பது என்ன
இந்த அத்தியாயம் உள்ளடக்கும் syllabus வரிகள்:
- Part B: General Studies · Geography.
இந்தத் தொகுதியிலிருந்து TNPSC Group 4 கேள்விகள் எங்கள் bank-இல் வகைப்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன.
TNPSC Group 4-க்கு அடிப்படை அளவில் வெட்டப்பட்டது. முழு அத்தியாயத்தில் 11 ஆழமான பத்திகள் உள்ளன.
பூஜ்ஜியத்திலிருந்து தொடங்குவோம்: எச்சரிக்கை தராத ஆபத்து
வெள்ளம் ஆறுகள் உயரும்போது அறிகுறிகளைத் தரும்; புயல்களை பல நாட்களுக்கு முன்பே செயற்கைக்கோள் மூலம் கண்காணிக்கலாம். ஆனால் நிலநடுக்கம் அத்தகைய எச்சரிக்கையைத் தருவதில்லை. சில வினாடிகளில் நிலம் அதிர்ந்து, கட்டடங்கள் விரிசலடைந்து இடிந்து விழுகின்றன; ஓடித் தப்பிக்கும் நேரம் கூட கிடைப்பதில்லை.
இந்தியா இதை கடினமான வழியில் கற்றுக்கொண்டது. 1934-ல் பீகார் மற்றும் நேபாளத்திலும், 1991-ல் உத்தரகாசியிலும், 1993-ல் லாத்தூரிலும், 2001-ல் குஜராத்தின் கச் (பூஜ்) பகுதியிலும் பெரிய நிலநடுக்கங்கள் ஏற்பட்டன. 2004-ல் வெகு தொலைவில் கடலுக்கு அடியில் ஏற்பட்ட நிலநடுக்கம் சுனாமியை இந்தியாவின் தென் கடற்கரைகளுக்கு அனுப்பியது. ஒவ்வொரு பேரிடரும் ஆயிரக்கணக்கானோரைப் பலிகொண்டு, இந்தியா தயாராகும் முறையை மாற்றியது.
இந்த நிகழ்வுகளில் ஓர் எளிய ஆனால் முக்கியமான பாடம் உள்ளது. நிலநடுக்கம் நேரடியாக மக்களைக் கொல்வது அரிது; இடிந்து விழும் கட்டடங்களே பெரும்பாலும் உயிரைப் பறிக்கின்றன. அதனால்தான் நிலநடுக்கப் பாதுகாப்பு நாம் எப்படிக் கட்டுகிறோம் என்பதைப் பெரிதும் சார்ந்துள்ளது.

இது போன்ற பேரிடர்கள் இந்தியாவின் பேரிடர் மேலாண்மை குறித்த சிந்தனையையும் முழுமையாக மாற்றின. முன்பு அரசு முக்கியமாக பேரிடருக்குப் பிறகுதான் நிவாரணம் அனுப்பியது. இன்று நோக்கம் ஆபத்து வருவதற்கு முன்பே அதைக் குறைப்பது. திட்டமிடல், பாதுகாப்பான கட்டிடங்கள், எச்சரிக்கைகள் மற்றும் பயிற்சி பெற்ற response teams மூலம் இதைச் செய்கிறார்கள்.
ஏன் இது முக்கியம். இந்தியாவின் நிலப்பரப்பில் பெரும்பகுதி நிலநடுக்க அபாயத்தில் உள்ளது. அதன் தெற்கு மற்றும் கிழக்குக் கடற்கரைகள் சுனாமி மற்றும் சூறாவளிகளை எதிர்கொள்கின்றன. உயரமான, நெருக்கமான கட்டிடங்களுடன் நகரங்கள் வேகமாக வளர்வதால் ஆபத்து ஒவ்வொரு ஆண்டும் அதிகரிக்கிறது. இந்த அபாயங்கள் எங்கே, ஏன் ஏற்படுகின்றன, இந்தியா அவற்றை நிர்வகிக்க எப்படி அமைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதைப் புரிந்துகொள்வது புவியியல் மற்றும் நிர்வாகம் இரண்டிலும் அடிப்படையானது.
நிலநடுக்கத்தின்போது என்ன நடக்கிறது?
பூமியின் வெளிப்புற அடுக்கு plates எனப்படும் பெரிய பாறைத் தட்டுகளால் ஆனது. இவை ஆண்டுக்கு சில சென்டிமீட்டர் மட்டுமே மிக மெதுவாக நகர்கின்றன. தட்டுகள் ஒன்றையொன்று அழுத்தும் அல்லது உரசிச் செல்லும் இடங்களில் பாறைகள் நசுக்கப்பட்டு வளைகின்றன. பல ஆண்டுகளாக அழுத்தம் சேர்கிறது. அழுத்தம் பாறையின் வலிமையை விட அதிகமானால், பாறைகள் ஒரு fault எனப்படும் விரிசல் வழியாக திடீரென உடைந்து நழுவுகின்றன.
இந்த திடீர் நழுவல் பெரும் ஆற்றலை வெளியிடுகிறது. அது seismic waves வடிவில் எல்லாத் திசைகளிலும் பரவுகிறது. பூமிக்குள் உடைவு தொடங்கும் புள்ளி focus அல்லது hypocentre எனப்படும். அதற்கு நேரடியாக மேற்பரப்பில் உள்ள புள்ளி epicentre. குலுங்கல் பொதுவாக அதற்கு அருகில்தான் மிக வலிமையாக இருக்கும்.
விஞ்ஞானிகள் நிலநடுக்கத்தை இரண்டு வெவ்வேறு வழிகளில் விவரிக்கின்றனர். Magnitude என்பது மூலத்தில் வெளியிடப்படும் ஆற்றலை அளக்கிறது. ஒவ்வொரு நிலநடுக்கத்துக்கும் அது ஒரு எண்ணாகவே இருக்கும். ஒவ்வொரு முழு எண் படியும் சுமார் 32 மடங்கு அதிக ஆற்றல் என்ற அளவில் இந்த அளவுகோல் செயல்படுகிறது. எனவே magnitude 7 நிலநடுக்கம் magnitude 5 ஐ விட சுமார் ஆயிரம் மடங்கு அதிக ஆற்றலை வெளியிடுகிறது.
மறுபுறம், Intensity என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் குலுங்கல் எவ்வளவு வலிமையாக உணரப்படுகிறது, எவ்வளவு சேதம் ஏற்படுத்துகிறது என்பதை அளக்கிறது. இது Modified Mercalli scale போன்ற அளவுகோல்களில் மதிப்பிடப்படுகிறது. அது அரிதாக உணரப்படுவது முதல் முழுமையான அழிவு வரை இருக்கலாம். எனவே ஒரே நிலநடுக்கத்துக்கு ஒரு magnitude இருக்கும், ஆனால் பல intensities இருக்கும். அவை epicentre அருகில் அதிகமாகவும், தொலைவில் குறைவாகவும் இருக்கும்.
Intensity உள்ளூர் நிலைமைகளையும் சார்ந்துள்ளது. தளர்வான, மென்மையான மண் மற்றும் நிரப்பப்பட்ட நிலம் திடமான பாறையை விட அதிகமாக குலுங்கும். ஆழமற்ற focus ஆழமான focus ஐ விட அதிக சேதத்தை ஏற்படுத்தும். மோசமாகக் கட்டப்பட்ட கட்டமைப்புகள் சேதத்தை மேலும் அதிகரிக்கின்றன.
ஏன் இது முக்கியம். magnitude-க்கும் intensity-க்கும் உள்ள வேறுபாட்டைத் தெரிந்துகொண்டால், ஒரே அளவுள்ள இரண்டு நிலநடுக்கங்கள் ஏன் வெவ்வேறு சேதத்தை ஏற்படுத்துகின்றன என்பது புரியும். magnitude-ஐக் கட்டுப்படுத்த முடியாவிட்டாலும், intensity-ஐ மண்ணின் நிலைமை மாற்றுகிறது. அதனால்தான் திட்டமிடுபவர்கள் மண் நிலைமையை வரைபடமாக்கி கட்டட விதிகளைச் செயல்படுத்துகிறார்கள். இந்த வேறுபாட்டை exam-களில் நேரடியாகக் கேட்பார்கள்.
இந்தியா எங்கே அதிர்கிறது: seismic zones
இந்தியா Indian plate-இல் அமைந்துள்ளது; அது வடக்கு நோக்கி நகர்ந்து Eurasian plate-ஐ நோக்கித் தள்ளுகிறது. இந்த மோதலால் இமயமலை உயர்ந்தது, அது இன்றும் தொடர்கிறது. இமயமலைப் பகுதியில் அழுத்தம் தொடர்ந்து சேர்கிறது. அதனால்தான் இமயமலையும் வடகிழக்கும் உலகிலேயே நிலநடுக்க வாய்ப்பு அதிகம் உள்ள பகுதிகளில் அடங்கும்.
பாதுகாப்பான கட்டுமானத்திற்கு வழிகாட்ட, Bureau of Indian Standards தனது நிலநடுக்க வடிவமைப்பு code-ஆன IS 1893-இல் seismic zone map-ஐ வெளியிடுகிறது. 2016 பதிப்பில் இந்தியா நான்கு zones: II, III, IV மற்றும் V ஆகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. Zone II குறைந்த ஆபத்தையும், Zone V அதிக ஆபத்தையும் கொண்டது. அதிக zone-இல் உள்ள கட்டடங்கள் வலிமையான அதிர்வுக்கு ஏற்ப வடிவமைக்கப்பட வேண்டும்.
Zone V-இல் வடகிழக்கு மாநிலங்கள், ஜம்மு காஷ்மீர், இமாச்சலப் பிரதேசம் மற்றும் உத்தராகண்டில் உள்ள மேற்கு மற்றும் மத்திய இமயமலையின் பகுதிகள், குஜராத்தின் Kutch பகுதி, வடக்கு பீகாரின் சில பகுதிகள் மற்றும் அந்தமான் நிக்கோபார் தீவுகள் அடங்கும். கங்கை சமவெளியின் பெரும்பகுதியும் இமயமலை அடிவாரமும் Zone IV-இல் உள்ளன. தீபகற்பத்தின் பெரும்பகுதி Zones II மற்றும் III-இல் உள்ளது.
மொத்தத்தில், இந்தியாவின் நிலப்பரப்பில் சுமார் 59% மிதமான முதல் மிக அதிக intensity நிலநடுக்கங்களுக்கு ஆளாகக்கூடியது. 2001-இல் பூஜ் அருகே ஏற்பட்ட Kutch நிலநடுக்கம், plate-இன் மேற்கு விளிம்பும் மிகவும் சுறுசுறுப்பாக உள்ளது என்பதைக் காட்டியது.
பழமையான, நிலையான தீபகற்ப பீடபூமி பாதுகாப்பானது என நீண்ட காலம் கருதப்பட்டது. ஆனால் அதிலும் நிலநடுக்கங்கள் ஏற்படுகின்றன. மகாராஷ்டிராவில் 1993-இல் ஏற்பட்ட Latur நிலநடுக்கம் ஒரு காலத்தில் குறைந்த ஆபத்து zone-இல் வைக்கப்பட்ட பகுதியில் நிகழ்ந்தது. அதனால் zone வரைபடம் மறுஆய்வு செய்யப்பட்டது. 1967-இல் ஏற்பட்ட Koyna நிலநடுக்கம் Koyna நீர்த்தேக்கம் நிரப்பப்பட்டதுடன் தொடர்புடையது. பெரிய அணைகள் சில நேரங்களில் நிலநடுக்கத்தைத் தூண்டக்கூடும் என்பதை இது காட்டுகிறது.
ஏன் இது முக்கியம். zone வரைபடம், ஒவ்வொரு பகுதியிலும் கட்டடங்கள், பாலங்கள், அணைகள் எவ்வளவு வலிமையாகக் கட்டப்பட வேண்டும் என்பதை முடிவு செய்கிறது. டெல்லி உட்பட பல பெரிய நகரங்கள் Zones IV மற்றும் V-இல் உள்ளன. அங்கு நெருக்கமான மற்றும் பலவீனமான கட்டடங்களால் மில்லியன் கணக்கானோர் ஆபத்தில் உள்ளனர். புதிய ஆதாரங்கள் கிடைக்கும்போது வரைபடம் திருத்தப்படுவதால், திட்டமிடுபவர்கள் எப்போதும் சமீபத்திய பதிப்பையே பயன்படுத்த வேண்டும்.
Tsunami: கடல் தளம் நகரும்போது
பெரிய நிலநடுக்கம் கடலுக்கு அடியில் நிகழும்போது, அது கடல் தரையின் ஒரு பெரிய பகுதியைத் திடீரென மேலே தூக்கவோ அல்லது கீழே இறக்கவோ செய்யலாம். அதன் மேலுள்ள நீர் மேலே தள்ளப்படும் அல்லது கீழே இழுக்கப்படும். இந்தக் குலைவு மிக நீண்ட அலைகளின் தொடராகப் பரவும். இவை tsunami எனப்படும். இந்த சொல் "துறைமுக அலை" என்று பொருள்படும் ஜப்பானிய சொல். கடலடி நிலச்சரிவுகளும் எரிமலை வெடிப்புகளும் சுனாமியை ஏற்படுத்தலாம். ஆனால் பெரும்பாலானவை நிலநடுக்கங்களால்தான் ஏற்படுகின்றன.
ஆழ்கடலில் சுனாமியைக் கண்டறிவது கடினம். அலைகள் ஒரு மீட்டருக்கும் குறைவான உயரமே இருக்கலாம். ஆனால் அவை நூற்றுக்கணக்கான கிலோமீட்டர் நீளமானவை. அவை ஒரு ஜெட் விமானத்தின் வேகத்தில் பயணிக்கின்றன. கடலில் செல்லும் கப்பல்களுக்கு அவை கடந்து செல்வதே தெரியாமல் போகலாம்.
அலைகள் கரைக்கு அருகிலுள்ள ஆழமற்ற நீரை அடையும்போது வேகம் குறையும். அப்போது நீர் குவிந்து பல மீட்டர் உயரம் வரை சுவர் போல எழும். பெரும்பாலும் கடல் முதலில் கடற்கரையிலிருந்து வெகுதூரம் பின்வாங்கும். அப்போது கடல் தரை வெளித்தெரியும். இது அலை வரப்போகிறது என்பதற்கான இயற்கை எச்சரிக்கை. பின்னர் அலைகள் உள்நாட்டிற்குள் வேகமாகப் பாயும். பல மணி நேரங்களில் பல அலைகள் தொடர்ந்து வரக்கூடும்.
2004 டிசம்பர் 26 அன்று, இந்தோனேசியாவின் சுமத்ராவுக்கு அருகே ஒரு பெரிய நிலநடுக்கம் ஏற்பட்டது. அது இந்தியப் பெருங்கடல் முழுவதும் சுனாமியை அனுப்பியது. அது தமிழ்நாடு, ஆந்திரப் பிரதேசம், கேரளா மற்றும் புதுச்சேரியின் கடலோரங்களைத் தாக்கியது. அந்தமான் நிக்கோபார் தீவுகள் மிக மோசமாகப் பாதிக்கப்பட்டன. இந்தியாவில் மட்டுமே ஆயிரக்கணக்கானோர் உயிரிழந்தனர். அப்போது இந்தியாவில் சுனாமி எச்சரிக்கை அமைப்பு எதுவும் இல்லை.
இந்தப் பேரிடருக்குப் பிறகு, இந்தியா ஹைதராபாத்தில் உள்ள INCOIS (Indian National Centre for Ocean Information Services) மையத்தில் இந்திய சுனாமி முன்னெச்சரிக்கை மையத்தை அமைத்தது. அது கடலடி நிலநடுக்கங்களையும் கடல் மட்ட மாற்றங்களையும் கண்காணிக்கிறது. கடலோரப் பகுதிகளுக்குச் சில நிமிடங்களுக்குள் எச்சரிக்கை விடுக்க முடியும். இந்தியப் பெருங்கடலைச் சுற்றியுள்ள பிற நாடுகளுக்கும் இது சேவை செய்கிறது.

ஏன் இது முக்கியம். சுனாமிகள் அரிதாகவே நிகழ்கின்றன. ஆனால் அவை தாக்கும்போது கடலோர சமூகங்களை நிமிடங்களில் அழித்துவிடக்கூடும். எச்சரிக்கை ஒவ்வொரு கிராமத்தையும் சென்றடைந்து, மக்களுக்கு எங்கு செல்ல வேண்டும் என்று தெரிந்தால் மட்டுமே எச்சரிக்கை அமைப்புகள் பயனளிக்கும். அதனால் தொழில்நுட்பம் போலவே ஒத்திகைகளும் சமூக விழிப்புணர்வும் முக்கியம். கடலோரச் சதுப்புநிலக் காடுகளும் மணற்குன்றுகளும் அலைகளின் விசையைக் குறைக்கின்றன.
இந்தியா பேரிடர்களை எவ்வாறு நிர்வகிக்கிறது
நீண்ட காலமாக, இந்தியாவில் பேரிடர் மேலாண்மை என்பது நிவாரணம் என்றே பொருள்பட்டது. பேரிடர் ஏற்பட்ட பிறகு உணவு, தங்குமிடம் மற்றும் பணம் அனுப்பப்பட்டன. 1999 ஒடிசா பெருஞ்சூறாவளி, 2001 புஜ் நிலநடுக்கம் மற்றும் 2004 சுனாமி ஆகியவை இது போதாது என்பதைக் காட்டின. பேரிடர்கள் ஏற்படுவதற்கு முன்பே ஆபத்தைக் குறைக்கும் ஒரு அமைப்பும், அவை நிகழும்போது விரைவாகச் செயல்படும் ஏற்பாடும் இந்தியாவுக்குத் தேவைப்பட்டன.
இதன் விளைவாக Disaster Management Act, 2005 உருவானது. இது மூன்று நிலை அமைப்பை ஏற்படுத்தியது. மேல்மட்டத்தில் National Disaster Management Authority (NDMA) உள்ளது. இதற்கு பிரதமர் தலைமை வகிக்கிறார். இது தேசியக் கொள்கைகளையும் திட்டங்களையும் வகுக்கிறது.
ஒவ்வொரு மாநிலத்திலும் State Disaster Management Authority (SDMA) உள்ளது. இதற்கு முதலமைச்சர் தலைமை வகிக்கிறார். ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் District Disaster Management Authority (DDMA) உள்ளது. இதற்கு மாவட்ட ஆட்சித் தலைவர் அல்லது மாவட்ட நீதிபதி தலைமை வகிக்கிறார். இது திட்டங்களைக் களத்தில் செயல்படுத்துகிறது. பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு மிக அருகில் இருப்பதால் மாவட்ட நிலை மிக முக்கியமானது.
இந்தச் சட்டம் National Disaster Response Force (NDRF) என்ற சிறப்புப் படையையும் உருவாக்கியது. வெள்ளம், புயல், நிலநடுக்கம், கட்டடச் சரிவு ஆகியவற்றில் தேடுதல், மீட்பு, நிவாரணப் பணிகளுக்குப் பயிற்சி பெற்ற படை இது. National Institute of Disaster Management அதிகாரிகளுக்குப் பயிற்சி அளித்து ஆராய்ச்சியும் செய்கிறது. பல மாநிலங்களும் தங்களுக்கெனத் தனி மீட்புப் படைகளை அமைத்துள்ளன.
இந்தியா தனது முதல் National Disaster Management Plan-ஐ 2016-ஆம் ஆண்டில் வெளியிட்டது. இது Sendai Framework for Disaster Risk Reduction 2015–2030-உடன் இணைந்துள்ளது. இது ஓர் உலகளாவிய ஒப்பந்தம். பேரிடர் உயிரிழப்புகள், பாதிக்கப்படும் மக்கள் எண்ணிக்கை, பொருளாதார இழப்புகள் ஆகியவற்றைக் குறைக்க இலக்குகளை நிர்ணயிக்கிறது. அபாயத்தைப் புரிந்துகொள்வது, வலுவான நிறுவனங்கள், மீள்தன்மையில் முதலீடு செய்வது ஆகியவற்றை இது வலியுறுத்துகிறது. பேரிடருக்குப் பின் "முன்பை விடச் சிறப்பாக மீண்டும் கட்டுவதையும்" வலியுறுத்துகிறது.
பேரிடர் மேலாண்மை இப்போது நான்கு நிலைகளைக் கொண்ட சுழற்சியாகக் கருதப்படுகிறது. Mitigation நீண்டகால அபாயத்தைக் குறைக்கிறது. பாதுகாப்பான கட்டட விதிகளும் நில பயன்பாட்டுத் திட்டமிடலும் இதற்கு உதாரணங்கள். Preparedness எச்சரிக்கைகள், ஒத்திகைகள், இருப்புகளைச் சேர்த்து வைத்தல் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கும். Response நிகழ்வு நடந்த உடனே மீட்பு, நிவாரணப் பணிகளைக் குறிக்கும். Recovery வீடுகளையும் வாழ்வாதாரங்களையும் மீண்டும் கட்டியெழுப்புவதைக் குறிக்கும். இது முன்பை விடப் பாதுகாப்பான முறையில் நடைபெற வேண்டும்.
ஏன் முக்கியம். தெளிவான சட்டக் கட்டமைப்பு இருந்தால், பேரிடர் வரும்போது பிரதமர் முதல் மாவட்ட அதிகாரி வரை யார் பொறுப்பு என்பது அனைவருக்கும் தெரியும். புயல் உயிரிழப்புகளைக் குறைப்பதில் இந்தியா வெற்றி பெற்றது, முன்தயாரிப்பு பலன் தரும் என்பதைக் காட்டுகிறது. ஆனால் கட்டட விதிகளைச் செயல்படுத்துவது, நகரத் திட்டமிடல், மாவட்ட நிலையில் நிதி ஒதுக்கீடு ஆகியவற்றில் இன்னும் பலவீனங்கள் உள்ளன.
பாதுகாப்பாகக் கட்டுதல்: நிலநடுக்க நாட்டில் வாழ்தல்
நிலநடுக்கத்தை முன்கூட்டியே கணிக்க முடியாது. எனவே சிறந்த பாதுகாப்பு என்பது இடிந்து விழாமல் அதிரக்கூடிய கட்டடங்களைக் கட்டுவதுதான். பொறியாளர்கள் கட்டடம் அமையும் நிலநடுக்க மண்டலத்திற்கு ஏற்ப வடிவமைக்கிறார்கள். இதற்கு Bureau of Indian Standards-இன் நிலநடுக்க விதிகளைப் பின்பற்றுகிறார்கள். அதிக அபாய மண்டலங்களில், வடிவமைப்பு அதிக விசைகளைத் தாங்கும் வகையில் இருக்க வேண்டும்.
பாதுகாப்பான வடிவமைப்பு என்றால் எப்போதும் விலை உயர்ந்த வடிவமைப்பு என்று அர்த்தமில்லை. சில எளிய வழிகள் பெரிய அளவில் உதவுகின்றன: சுவர், தரை, கூரை ஆகியவற்றை reinforced bands மூலம் ஒன்றாகப் பிணைப்பது, தூண்கள் மற்றும் விட்டங்களில் போதுமான steel பயன்படுத்தி அதைச் சரியாக detail செய்வது, பலவீனமான சுவர்கள் மேல் கனமான கூரை போடாமல் இருப்பது, கட்டட வடிவங்களை எளிமையாகவும் ஒழுங்காகவும் வைத்திருப்பது. சில மலைப் பகுதிகளில் மர சட்டமும் கல்லும் கொண்டு கட்டப்பட்ட பாரம்பரிய வீடுகள், வளைந்து கொடுக்க முடிந்ததால் பலமான நிலநடுக்கங்களைத் தாங்கி நிற்கின்றன.
இந்தியாவில், குறிப்பாக வளர்ந்து வரும் நகரங்களில், பல கட்டடங்கள் இந்த codes-ஐப் பின்பற்றாமல் கட்டப்படுவது தான் மிகப் பெரிய பிரச்சனை. பின்னர் சேர்க்கப்படும் கூடுதல் தளங்கள், parking-க்காக திறந்து விடப்படும் பலவீனமான தரைத் தளங்கள், தரம் குறைந்த பொருட்கள் ஆகியவை கட்டடங்களை ஆபத்தானதாக மாற்றுகின்றன. பள்ளிகள், மருத்துவமனைகள் உட்பட பழைய கட்டடங்களுக்கு பெரும்பாலும் retrofitting தேவைப்படுகிறது. அதாவது, நிலநடுக்கங்களைத் தாங்கும் வகையில் அவற்றை வலுப்படுத்துவது.
தயார்நிலையும் முக்கியம். பள்ளிகளும் அலுவலகங்களும் earthquake drills நடத்தலாம். அப்போதுதான் "drop, cover and hold on" என்று மக்களுக்குத் தெரியும், பின்னர் எங்கே கூட வேண்டும் என்றும் தெரியும். மருத்துவமனைகள், தீயணைப்புச் சேவைகள், NDRF ஆகியவற்றுக்கு இடிபாடுகளுக்குள் சிக்கியவர்களை முதல் சில மணி நேரங்களுக்குள் அடைவதற்கான திட்டங்கள் தேவை. பெரும்பாலான உயிர் பிழைத்தவர்கள் அந்த நேரத்தில்தான் கண்டுபிடிக்கப்படுகிறார்கள்.
ஏன் இது முக்கியம். இந்தியாவின் நகரங்கள் வேகமாக வளர்ந்து வருகின்றன, இந்த வளர்ச்சியின் பெரும்பகுதி அதிக நில அதிர்வு மண்டலங்களில் நடக்கிறது. இன்று கட்டப்படும் ஒவ்வொரு பாதுகாப்பற்ற கட்டடமும் பல பத்தாண்டுகளுக்கு ஆபத்தாக இருக்கும். கட்டட codes-ஐ அமல்படுத்துவது, முக்கிய பொதுக் கட்டடங்களுக்கு retrofitting செய்வது, மக்களுக்குப் பயிற்சி அளிப்பது ஆகியவையே அடுத்த பெரிய நிலநடுக்கத்தில் உயிர்களைக் காப்பாற்ற மிகச் செலவு குறைந்த வழிகள்.
Quick revision
- நிலநடுக்கம் பூமிக்குள் இருக்கும் குவியம் (hypocentre)-இல் தொடங்குகிறது; அதற்கு நேர் மேலே மேற்பரப்பில் உள்ள புள்ளி நிலநடுக்க மையம் (epicentre) ஆகும்.
- Magnitude என்பது வெளியிடப்படும் ஆற்றல்; ஒரு நிலநடுக்கத்துக்கு ஒரே ஒரு magnitude மதிப்புதான் உண்டு. ஒவ்வொரு படியும் ஏறக்குறைய 32 மடங்கு அதிக ஆற்றல். Intensity என்பது ஓர் இடத்தில் ஏற்படும் குலுக்கல் மற்றும் சேதத்தின் அளவு (Modified Mercalli).
- இந்தியாவின் நிலநடுக்கங்கள் முக்கியமாக இந்தியத் தட்டு யூரேசியத் தட்டுக்குள் தள்ளுவதால் ஏற்படுகின்றன.
- IS 1893 (2016) நான்கு மண்டலங்களைக் கொண்டுள்ளது, அவை II முதல் V வரை; மண்டலம் V வடகிழக்கு, இமயமலையின் சில பகுதிகள், கட்ச், வடக்கு பீகார் மற்றும் அந்தமான்-நிக்கோபார் தீவுகளை உள்ளடக்கியது.
- இந்தியாவின் நிலப்பரப்பில் ஏறத்தாழ 59% நிலநடுக்கம் ஏற்படக்கூடிய பகுதியாகும்; லாத்தூர் 1993 மற்றும் கோய்னா 1967 ஆகியவை தீபகற்பமும் பாதுகாப்பானது அல்ல என்பதைக் காட்டுகின்றன.
- 2004 சுனாமி சுமத்ராவுக்கு அருகில் நிகழ்ந்த நிலநடுக்கத்தால் ஏற்பட்டது; அதன் பிறகு இந்தியா ஹைதராபாத்தில் உள்ள INCOIS-இல் சுனாமி எச்சரிக்கை மையத்தை அமைத்தது.
- DM Act 2005 NDMA (பிரதமர்), SDMA (முதலமைச்சர்), DDMA (ஆட்சியர்), NDRF மற்றும் NIDM ஆகியவற்றை உருவாக்கியது; முதல் தேசியத் திட்டம் 2016-இல் வந்தது, அது Sendai 2015–2030-உடன் ஒத்துப்போகிறது.
- பேரிடர் சுழற்சி தணிப்பு, தயார்நிலை, பதிலளிப்பு, மீட்பு ஆகியவற்றைக் கொண்டது; பெரும்பாலான உயிரிழப்புகளுக்குக் காரணம் நிலநடுக்கம் அல்ல, கட்டடங்கள்தான்.