TNPSC Group 4 · Module 7 · basic depth · 11 min
ஆங்கிலேய ஆட்சியில் கல்வியும் பத்திரிகைகளும்
இந்த அத்தியாயத்திலிருந்து TNPSC Group 4 கேட்பது என்ன
இந்த அத்தியாயம் உள்ளடக்கும் syllabus வரிகள்:
- Part B: General Studies · இந்திய வரலாறு மற்றும் பண்பாடு.
இந்தத் தொகுதியிலிருந்து TNPSC Group 4 கேள்விகள் எங்கள் bank-இல் வகைப்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன.
Cut to basic depth for TNPSC Group 4. 6 deeper paragraphs are in the full chapter.
முதலிலிருந்து தொடங்குவோம்: ஆட்சியாளர்கள் மக்கள் என்ன படிக்கிறார்கள் என்பதில் ஏன் அக்கறை கொள்ள வேண்டும்?
பள்ளி எதைக் கற்பிக்கிறது என்று யோசியுங்கள். எந்த மொழியில் குழந்தைகள் படிப்பார்கள், எந்தப் புத்தகங்களைப் படிப்பார்கள், எந்த வீரர்களை மதிப்பார்கள் என்பதைப் பள்ளியே தீர்மானிக்கிறது. பள்ளிகளைக் கட்டுப்படுத்தும் ஆட்சியாளர், ஒரு தலைமுறையின் சிந்தனையை வடிவமைக்க முடியும்.
இதை ஆங்கிலேயர்கள் நன்கு புரிந்துகொண்டனர். பேரரசை நடத்த, எழுத்தர்கள், மொழிபெயர்ப்பாளர்கள், ஆசிரியர்கள் என இந்தியர்கள் தேவைப்பட்டனர். படித்த இந்தியர்கள் பிரிட்டிஷ் வழிகளை மதித்து விசுவாசமாக இருப்பார்கள் என்றும் அவர்கள் நம்பினர்.
செய்தித்தாள்களும் இதே போன்ற கேள்வியை எழுப்பின. சுதந்திரமான பத்திரிகை அதிகாரிகளின் தவறுகளை வெளிப்படுத்தவும் புதிய கருத்துகளை விரைவாகப் பரப்பவும் முடியும். எனவே பிரிட்டிஷார் பத்திரிகைக்குச் சிறிது சுதந்திரம் கொடுப்பதும் பின்னர் அதை ஒடுக்குவதுமாக மாறி மாறிச் செயல்பட்டனர்.
இந்த அத்தியாயம் கல்வி, பத்திரிகை ஆகிய இரண்டு கதைகளையும் பின்தொடர்கிறது. படிக்கும்போது ஒரு கேள்வியை மனதில் வையுங்கள். ஆங்கிலேயர்கள் தங்கள் ஆட்சியை வலுப்படுத்தக் கல்வியையும் அச்சு ஊடகத்தையும் பயன்படுத்தினர். அப்படியானால் அதே கருவிகள் இந்தியர்கள் அந்த ஆட்சியை எதிர்க்க எப்படி உதவின?
முக்கிய மைல்கற்கள் ஒரே பார்வையில்
இந்த அட்டவணை கல்வி, பத்திரிகைத் துறையின் முக்கியத் திருப்புமுனைகளைப் பட்டியலிடுகிறது. ஒவ்வொன்றும் இந்த அத்தியாயத்தில் விளக்கப்பட்டுள்ளது.
| ஆண்டு | நிகழ்வு | ஏன் முக்கியம் |
|---|---|---|
| 1780 | Hickey's Bengal Gazette | இது இந்தியாவின் முதல் செய்தித்தாள். |
| 1784 | Asiatic Society of Bengal (William Jones) | இது இந்தியாவின் கடந்த காலத்தை ஆய்வு செய்யும் மையமாக ஆனது. |
| 1813 | Charter Act: ஆண்டுக்கு ஒரு லட்சம் ரூபாய் கல்விக்கு | கல்விக்காக கம்பெனி செலவு செய்யத் தொடங்கியது இதுவே முதல் முறை. |
| 1835 | Macaulay's Minute | உயர் கல்வியின் ஊடக மொழியாக ஆங்கிலம் ஆனது. |
| 1854 | Wood's Despatch | கல்வி அமைப்புக்கான பொறுப்பை அரசு ஏற்றது. |
| 1857 | Universities of Calcutta, Bombay and Madras | இவை இந்தியாவின் முதல் நவீன பல்கலைக்கழகங்கள். |
| 1878 | Vernacular Press Act (Lytton) | இந்திய மொழி செய்தித்தாள்களின் வாயை அடைத்தது. |
| 1882 | Hunter Commission; Ripon repeals the Press Act | தொடக்கக் கல்விக்கு கவனம் கிடைத்தது; பத்திரிகை சுதந்திரம் மீட்கப்பட்டது. |
இரண்டு இழைகளைக் கவனியுங்கள். கல்விக் கொள்கை மெதுவாக இந்தியப் பாரம்பரியக் கல்வியிலிருந்து ஆங்கிலத்திற்கு மாறி, பின்னர் முழுமையான பள்ளி அமைப்பை நோக்கி நகர்ந்தது. பத்திரிகைக் கொள்கை சுதந்திரத்திற்கும் கட்டுப்பாட்டிற்கும் இடையே அலைந்து கொண்டிருந்தது.
ஓரியண்டலிஸ்ட்கள்: இந்தியாவைப் புரிந்துகொண்டு ஆட்சி செய்தல்
ஓரியண்டலிஸ்ட்கள் யார்? முதல் தலைமுறை பிரிட்டிஷ் நிர்வாகிகளில் வாரன் ஹேஸ்டிங்ஸ், வில்லியம் ஜோன்ஸ் மற்றும் ஜொனாதன் டங்கன் இருந்தனர். அவர்கள் இந்திய மொழிகளையும் பாரம்பரியங்களையும் ஆய்வு செய்து ஊக்குவித்ததால் ஓரியண்டலிஸ்ட்கள் என்று அழைக்கப்பட்டனர். இந்தியாவுக்கு பொற்காலம் இருந்தது, பின்னர் அது சீரழிந்தது என்று அவர்கள் கருதினர்.
அவர்கள் ஏன் இந்தியாவை ஆய்வு செய்தனர்? இந்தியாவைப் புரிந்துகொள்வது பிரிட்டிஷ் ஆட்சியை வலுப்படுத்தும் என்று அவர்கள் நம்பினர். இந்துக்களின் சட்டங்கள் பல நூற்றாண்டுகளாக மாறாமல் இருந்தன என்றும், எனவே அவற்றையும் சமஸ்கிருதத்தையும் பிரிட்டிஷார் கற்க வேண்டும் என்றும் ஹேஸ்டிங்ஸ் வாதிட்டார். இந்தியாவின் கடந்த காலம் பற்றிய அவர்களின் கருத்து, காலனி நிர்வாகத்தின் தேவைக்கும் பொருந்தியது.
அவர்கள் எவற்றை உருவாக்கினர்? ஓரியண்டலிஸ்ட்கள் பல நிறுவனங்களை நிறுவினர்:
- கல்கத்தா மதரசா (1781), வாரன் ஹேஸ்டிங்ஸால்.
- Asiatic Society of Bengal (1784), வில்லியம் ஜோன்ஸால்.
- பெனாரஸ் சமஸ்கிருதக் கல்லூரி (1794), ஜொனாதன் டங்கனால்.
Fort William College. லார்ட் வெல்லஸ்லி கல்கத்தாவில் Fort William College ஐ நிறுவினார்; இது பிரிட்டிஷ் சிவில் பணியாளர்களுக்குப் பயிற்சி அளிக்க. Asiatic Society உடன் சேர்ந்து, இது இந்தியப் பண்பாடு, மொழி மற்றும் இலக்கியத்தை ஆய்வு செய்யும் மையமாக ஆனது. காளிதாசர் போன்றோரின் படைப்புகள் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டன.

கண்டுபிடிப்புகள். வில்லியம் ஜோன்ஸ் Sanskrit, Greek மற்றும் Latin மொழிகளுக்கு இடையே தொடர்புகளைக் கண்டறிந்தார். இதன் மூலம் இந்திய, ஐரோப்பிய மொழிகளுக்குப் பண்டைய வேர்கள் இருந்தன என்பது தெரிய வந்தது. சுமார் ஐம்பது ஆண்டுகள் ஆசியாடிக் சொசைட்டி சமஸ்கிருத நூல்களை மொழிபெயர்த்து, Asiatick Researches என்ற தனது இதழை வெளியிட்டது. அதற்கு முன்பு, 1776-ஆம் ஆண்டில், N.B. Halhed A Code of Gentoo Laws என்ற நூலை வெளியிட்டிருந்தார்.
இது ஏன் முக்கியம்? ஓரியண்டலிஸ்டுகள் படித்த இந்தியர்களை தங்கள் சொந்த கடந்த காலத்தைப் பற்றி அதிகம் உணரச் செய்தனர். இந்தியப் பாரம்பரியத்தின் மீதான அந்தப் பெருமை பின்னர் சமூகச் சீர்திருத்தத்துக்கும் தேசியவாதத்துக்கும் உரமாக அமைந்தது. ஆங்கிலேய ஆட்சிக்கு உதவ நினைத்த கல்விப் பணியும் ஆங்கிலேயர் திட்டமிடாத விளைவுகளைத் தந்தது.
பெரும் விவாதம்: ஓரியண்டலிஸ்டுகள் எதிர் ஆங்கிலேயர் ஆதரவாளர்கள்
1813-க்கு முன். ஐரோப்பிய, ஆங்கிலோ-இந்தியக் குழந்தைகளுக்காக கல்கத்தா, மதராஸ், பம்பாயில் இருந்த தொண்டு பள்ளிகள் வழியாகவே ஆங்கிலக் கல்வி முதலில் வந்தது. கம்பெனி இப்பள்ளிகளுக்கு ஆதரவு அளித்தது, ஆனால் இந்தியர்களுக்குக் கல்வி அளிக்கும் பொறுப்பை ஏற்கவில்லை. 1813-ஆம் ஆண்டு சாசனச் சட்டத்தில் இது மாறியது.
1813-ஆம் ஆண்டு சாசனச் சட்டம். இச்சட்டம் கிறிஸ்தவ மதப் பரப்பாளர்கள் இந்தியாவுக்குள் நுழைய அனுமதித்தது. கல்வியறிவு பெற்ற இந்தியர்களை ஊக்குவிக்கவும், இலக்கியத்தை மேம்படுத்தவும், அறிவியலை வளர்க்கவும் கம்பெனி ஆண்டுக்கு ஒரு லட்சம் ரூபாய் செலவிட வேண்டும் என்றும் இது கூறியது. ஆனால் எந்த இலக்கியம், எந்த அறிவியல் என்று குறிப்பிடவில்லை. அதனால் பலரும் அந்தப் பிரிவை வெவ்வேறு விதமாகப் புரிந்துகொண்டனர்.
விவாதம் எதைப் பற்றியது? ஓரியண்டலிஸ்டுகள் அந்தப் பணத்தை Sanskrit, Arabic மற்றும் Persian கற்றலுக்குச் செலவிட விரும்பினர். ஆங்கிலேயர் ஆதரவாளர்கள் அதை ஆங்கிலத்தில் கற்பிக்கப்படும் மேற்கத்திய அறிவியல் மற்றும் இலக்கியத்துக்கு செலவிட விரும்பினர். கற்பித்தல் ஆங்கிலத்தில் இருக்க வேண்டுமா அல்லது இந்திய மொழிகளில் இருக்க வேண்டுமா என்ற கேள்வியும் இருந்தது.
ஆங்கிலம் வெல்கிறது. வில்லியம் பென்டிங்க் 1828-ஆம் ஆண்டு கவர்னர்-ஜெனரல் ஆனதும் விவாதம் ஆங்கிலத்துக்கு ஆதரவாக முடிவுக்கு வந்தது. 1834-ல் சட்ட உறுப்பினரான T.B. Macaulay ஆங்கிலேயர் ஆதரவாளர்களுக்குத் தலைமை தாங்கினார். அவருடைய 1835 பிப்ரவரி 2 குறிப்பாணை இந்தியக் கல்விக்கான வழிகாட்டும் கொள்கையாக மாறியது.
மெக்காலே என்ன விரும்பினார்? ஆங்கிலம் வழியாக ஐரோப்பிய இலக்கியத்தையும் அறிவியலையும் வளர்ப்பதே அரசின் நோக்கம் என்று அரசு இப்போது முடிவு செய்தது. கல்வி நிதி அனைத்தும் இதற்கே செல்லும். "இரத்தத்திலும் நிறத்திலும் இந்தியனாக, ஆனால் ரசனையில் ஆங்கிலேயனாக இருக்கும் ஒரு வகுப்பினரை" உருவாக்க மெக்காலே விரும்பினார். நிதி குறைவாக இருப்பதால் மக்கள் அனைவருக்கும் கல்வி அளிப்பது சாத்தியமில்லை என்றும் அவர் வாதிட்டார்.

கீழ்நோக்கிய வடிகட்டல் கோட்பாடு (downward filtration theory). அப்படியானால் மக்கள் எப்படிக் கற்பார்கள்? கீழ்நோக்கிய வடிகட்டல் கோட்பாட்டின்படி, ஆங்கிலம் கற்ற ஒரு சிறிய இந்தியர் குழு மேற்கத்திய அறிவை மக்களுக்குக் கீழே கொண்டு செல்லும். அவர்கள் "மொழிபெயர்ப்பாளர்களின் வகுப்பு" போல் செயல்பட்டு, பிராந்திய மொழிகளில் கற்பித்து அவற்றை வளப்படுத்துவார்கள்.
நடைமுறை நோக்கம் (practical motive). மலிவான ஒரு நோக்கமும் இருந்தது. ஆங்கிலம் கற்ற இந்தியர்கள் எழுத்தர் போன்ற கீழ்நிலைப் பதவிகளை நிரப்ப முடியும், ஆங்கிலேயப் பணியாளர்களை விடக் குறைந்த ஊதியத்தில். இது நிர்வாகச் செலவைக் குறைத்தது. அவர்கள் பிரிட்டிஷ் பண்பாட்டைப் பரப்பி, பிரிட்டிஷ் பொருட்களை வாங்கும் விசுவாசமான வகுப்பாக இருப்பார்கள் என்றும் எதிர்பார்க்கப்பட்டது.
ஒரு அமைப்பை உருவாக்குதல்: வுட்ஸ் அறிக்கையும் அதன் பின்னரும்
வுட்ஸ் அறிக்கை (1854). 1854 இல் லண்டனில் இந்திய விவகாரங்களைக் கவனித்த சார்லஸ் வுட், வுட்ஸ் அறிக்கையை அனுப்பினார். இது 19ஆம் நூற்றாண்டின் எஞ்சிய காலம் முழுவதும் கல்விக் கொள்கையை வடிவமைத்தது. ஐரோப்பிய அறிவைப் பரப்புவதே அதன் குறிப்பிட்ட நோக்கம். கல்வியின் பொறுப்பை அரசு ஏற்க வேண்டும் என்று அது கேட்டுக்கொண்டது.
என்ன பரிந்துரைக்கப்பட்டது? அறிக்கை கல்வி ஏணியை பரிந்துரைத்தது:
- கிராமங்களில் தாய்மொழி தொடக்கப் பள்ளிகள்.
- மாவட்ட அளவில் ஆங்கில-தாய்மொழி உயர்நிலைப் பள்ளிகள் மற்றும் இணைக்கப்பட்ட ஒரு கல்லூரி.
- மேலே பல்கலைக்கழகங்கள்.
பிற பரிந்துரைகள். உயர்கல்விக்கு ஆங்கிலம் விரும்பப்பட்டது, அதே நேரத்தில் இந்திய மொழிகள் அறிவை மக்களிடம் கொண்டு செல்ல வேண்டும். தனியார் பள்ளிகளை ஊக்குவிக்க, முதல்முறையாக மானியங்கள் பரிந்துரைக்கப்பட்டன. தொழில் மற்றும் தொழில்நுட்பக் கல்வி, ஆசிரியர் பயிற்சி மற்றும் பெண் கல்வி ஆகியவற்றிற்கும் அது அழுத்தம் கொடுத்தது.
அடுத்து என்ன நடந்தது? 1855 இல் ஐந்து மாகாணங்கள் ஒவ்வொன்றிலும் பொதுக் கல்வித் துறை அமைக்கப்பட்டது. 1857 இல் கல்கத்தா, பம்பாய் மற்றும் சென்னையில் பல்கலைக்கழகங்கள் நிறுவப்பட்டன, அவை லண்டன் பல்கலைக்கழகத்தின் மாதிரியில் அமைந்தவை. இந்தியாவுக்கு இப்போது நவீனக் கல்வி அமைப்பின் அடிப்படை இருந்தது.
ஹண்டர் ஆணையம் (1882). 1882 இல் டபிள்யூ.டபிள்யூ. ஹண்டர் தலைமையில் ஒரு ஆணையம் அமைக்கப்பட்டு, வுட்ஸ் அறிக்கைக்குப் பிறகு ஏற்பட்ட முன்னேற்றத்தை ஆய்வு செய்தது. அது தொடக்கக் கல்விக்கு சிறப்புக் கவனம் செலுத்தி, அதன் கட்டுப்பாட்டை மாவட்ட மற்றும் நகராட்சி வாரியங்களிடம் ஒப்படைக்கப் பரிந்துரைத்தது. இரண்டாம் நிலையில் இலக்கியம் மற்றும் நடைமுறை என இரண்டு பிரிவுகளை முன்மொழிந்தது. தலைநகரப் பகுதிகளுக்கு வெளியே பெண் கல்வியையும் வலியுறுத்தியது.

வளர்ச்சி. அடுத்த இரண்டு தசாப்தங்களில், இரண்டாம் நிலை மற்றும் கல்லூரிக் கல்வி வேகமாக வளர்ந்தது. பஞ்சாப் பல்கலைக்கழகம் (1882) மற்றும் அலகாபாத் பல்கலைக்கழகம் (1887) நிறுவப்பட்டன. உயர்கல்வி பரவியது, ஆனால் பொதுக் கல்வி அதற்கு வெகுதூரம் பின்தங்கியே இருந்தது.
ஆங்கிலக் கல்வி இந்தியாவுக்கு என்ன செய்தது?
மக்களின் புறக்கணிப்பு. நடைமுறையில் சில ஆங்கிலப் பள்ளிகளும் கல்லூரிகளுமே திறக்கப்பட்டன. பொதுமக்களுக்கான தொடக்கக் கல்வி புறக்கணிக்கப்பட்டது. ஆங்கிலம் தெரிந்த இந்தியர்களுக்கு மட்டுமே அரசு வேலை கிடைத்ததால், வசதியுள்ள குடும்பங்கள் தங்கள் பிள்ளைகளை ஆங்கிலக் கல்விக்குத் தள்ளின. கல்வி பெரும்பாலும் பணக்காரர்கள் மற்றும் நகரவாசிகளின் ஏகபோகமாக மாறியது.
ஒரு புதிய வகுப்பு. ஆங்கிலக் கல்வி வழக்கறிஞர்கள், ஆசிரியர்கள், எழுத்தர்கள், அதிகாரிகள் அடங்கிய புதிய நடுத்தர வர்க்கத்தை உருவாக்கியது. அவர்களில் பலர் புதிய நீதிமன்றங்களிலும் அலுவலகங்களிலும் வேலை பெற்றனர்; காலனி ஆட்சியாளர்களின் ஆதரவையும் அனுபவித்தனர். இந்த வகுப்பு விசுவாசமாக இருக்கும் என்று ஆங்கிலேயர்கள் நம்பினர்.
எதிர்பாராத விளைவு. ஆனால் ஆங்கிலம் பல பகுதிகளில் உள்ள படித்த இந்தியர்களின் பொதுமொழியாகவும் ஆனது. அதன் வழியாக இந்தியர்கள் லாக், மில், ரூசோ ஆகியோரின் நூல்களைப் படித்தனர்; பிரெஞ்சுப் புரட்சி, அமெரிக்கப் புரட்சி பற்றியும் அறிந்தனர். சுதந்திரம், சமத்துவம், சுயாட்சி ஆகிய கருத்துகள் இந்திய மனங்களை எட்டின.
இது ஏன் முக்கியம்? மெக்காலே "ஆங்கில ரசனை கொண்டவர்களாக" உருவாக்க நினைத்த வகுப்பு, அந்தக் கருத்துகளையே ஆங்கில ஆட்சிக்கு எதிராகத் திருப்பியது. ராஜா ராம்மோகன் ராய், ஈஸ்வர சந்திர வித்யாசாகர், சர் சையது அகமது கான் போன்ற சீர்திருத்தவாதிகள் தீங்கான பழக்கங்களை எதிர்க்க நவீனக் கருத்துகளைப் பயன்படுத்தினர். படித்தவர்கள் அரசியல் விழிப்புணர்வு பெற்றனர்; பலர் பின்னர் தேசிய இயக்கத்தை வழிநடத்தினர்.
பத்திரிகைகள்: சுதந்திரத்திற்கும் கட்டுப்பாட்டிற்கும் இடையே
முதல் செய்தித்தாள்கள். ஜேம்ஸ் அகஸ்டஸ் ஹிக்கி 1780-ல் வங்காள கெஜட் என்ற இந்தியாவின் முதல் செய்தித்தாளை வெளியிட்டார். அதைத் தொடர்ந்து கல்கத்தா குரோனிக்கல் (1786), மதராஸ் கூரியர் (1788), பம்பாய் ஹெரால்டு (1789) வெளியாயின. இந்த ஆரம்பகால ஆங்கிலப் பத்திரிகைகள் முக்கியமாக ஐரோப்பியர்களுக்கும் ஆங்கிலோ-இந்தியர்களுக்கும் எழுதப்பட்டன.
அதிகாரிகள் ஏன் கவலைப்பட்டனர்? கம்பெனி அதிகாரிகள் தங்கள் முறைகேடுகள் பற்றிய செய்தித்தாள் அறிக்கைகளை விரும்பவில்லை; அதனால் அடிக்கடி கட்டுப்பாடுகளை விதித்தனர். கம்பெனி ஆட்சியின்கீழ் பத்திரிகையின் வரலாறு இந்த விதிகள் இறுக்கப்பட்டதும் தளர்த்தப்பட்டதுமான கதை. ஒவ்வொரு கவர்னர்-ஜெனரலின் அணுகுமுறையும் பெரிய வேறுபாட்டை ஏற்படுத்தியது.
வெல்லஸ்லி காலத்தில் இறுக்கமான கட்டுப்பாடு (1799). லார்ட் வெல்லஸ்லி 1799-ன் பத்திரிகை தணிக்கைச் சட்டத்தை இயற்றினார். அச்சிடுவதற்கு முன் அனைத்து உள்ளடக்கமும் அரசாங்கச் செயலாளரால் அனுமதிக்கப்பட வேண்டும். ஒவ்வொரு இதழிலும் அச்சுப்பதிப்பாளர், ஆசிரியர், உரிமையாளர் ஆகியோரின் பெயர்கள் இடம்பெற வேண்டும்.

ஒரு சிறிய தளர்வு, பிறகு உரிமங்கள். லார்ட் ஹேஸ்டிங்ஸ் (Lord Hastings) இந்த விதிகளை 1818-ல் தளர்த்தி, முன்தணிக்கையை நீக்கினார். ஆனால் 1823-ல் பொறுப்பு ஆளுநர்-தலைமைத் தளபதி ஜான் ஆடம்ஸ் (John Adams) கடுமையான புதிய விதிகளைக் கொண்டுவந்தார். இப்போது ஓர் அச்சகத்தைத் தொடங்கவோ பயன்படுத்தவோ licence தேவைப்பட்டது; ஆளுநர்-தலைமைத் தளபதி அதை ரத்து செய்யலாம்.

அச்சுச் சுதந்திரத்தின் விடுவிப்பாளர் மெட்காஃப். சார்லஸ் மெட்காஃப் (1835-36) சுதந்திரமான அச்சுக்கு ஆதரவளித்து, 1823 விதிகளை நீக்கினார். அவருடைய அச்சுச் சட்டத்தின்கீழ், வெளியீட்டாளர்கள் வெளியிடப்படும் இடத்தை அறிவித்தால் போதும். இந்தச் சற்றுச் சுதந்திரமான சூழலில் பல செய்தித்தாள்கள் தொடங்கின; 1857 கிளர்ச்சிக்குப் பிறகு கடுமையான விதிகள் மீண்டும் வந்தன.
பிராந்திய மொழி பத்திரிகைச் சட்டம் (1878). லார்ட் லிட்டனின் பிராந்திய மொழி பத்திரிகைச் சட்டம் இந்திய மொழி செய்தித்தாள்கள் மீது விதிக்கப்பட்ட மிகக் கடுமையான கட்டுப்பாடு. இது உள்ளூர் மொழிகளில் எதிர்ப்புக் குரல்களைக் குறிவைத்தது; ஆங்கிலத் தாள்களுக்கு அதே அளவில் கட்டுப்பாடு இல்லை. மாவட்ட நீதிபதியின் முடிவுக்கு மேல்முறையீடு கிடையாது; லார்ட் ரிப்பன் 1882-ல் இந்தச் சட்டத்தை ரத்து செய்தார்.
Quick revision
- Orientalists (Hastings, Jones, Duncan) Calcutta Madrassa (1781), Asiatic Society (1784) மற்றும் Sanskrit College, Benaras (1794) ஆகியவற்றை நிறுவினர்.
- Charter Act of 1813 கல்விக்காக ஆண்டுக்கு one lakh rupees ஒதுக்கியது, மேலும் missionaries-ஐ இந்தியாவிற்குள் அனுமதித்தது.
- Macaulay's Minute (2 February 1835) உயர் கல்விக்கான medium ஆக English-ஐ ஆக்கியது.
- Downward filtration கோட்பாடு, ஆங்கிலம் கற்ற இந்தியர்கள் அறிவை மக்களுக்குக் கீழே கொண்டு செல்வார்கள் என்றது.
- Wood's Despatch (1854) பள்ளிகளின் ladder-ஐ வகுத்தது; பின்னர் 1857-இல் கல்கத்தா, பம்பாய் மற்றும் மதராஸில் universities உருவாகின.
- Hunter Commission (1882) primary education-இல் கவனம் செலுத்தியது.
- Hickey's Bengal Gazette (1780) இந்தியாவின் முதல் செய்தித்தாள்.
- Wellesley 1799-இல் பத்திரிகைகளைத் தணிக்கை செய்தார், Adams 1823-இல் licences கொண்டுவந்தார், Metcalfe 1835-36-இல் பத்திரிகைகளுக்கு விடுதலை அளித்தார்.
- Lytton's Vernacular Press Act (1878) 1882-இல் Ripon-ஆல் ரத்து செய்யப்பட்டது.