TNPSC Group 4 · Module 30 · basic depth · 9 min
நீதிப்புனராய்வு, நீதித்துறைச் செயல்பாடுகள் மற்றும் நீதி சீர்திருத்தம்
இந்த அத்தியாயத்திலிருந்து TNPSC Group 4 கேட்பது என்ன
இந்த அத்தியாயம் உள்ளடக்கும் syllabus வரிகள்:
- Part B: General Studies · Indian polity.
இந்தத் தொகுதியிலிருந்து TNPSC Group 4 கேள்விகள் எங்கள் bank-இல் வகைப்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன.
TNPSC Group 4-க்கான அடிப்படை ஆழத்திற்கு வெட்டப்பட்டது. முழு அத்தியாயத்தில் 8 ஆழமான பத்திகள் உள்ளன.
பூஜ்யத்தில் இருந்து தொடங்குவோம்: விதிகளை உருவாக்குபவர்களை யார் கண்காணிப்பது?
ஒரு பள்ளியில் மாணவர் மன்றம் கேண்டீனுக்கான விதிகளை உருவாக்குகிறது என்று கற்பனை செய்யுங்கள். பள்ளிக்கு நிறுவனர்கள் எழுதிய விதிநூலும் உண்டு. அதில் ஒவ்வொரு மாணவருக்கும் குடிநீர் பெறும் உரிமை உள்ளது. பணம் செலுத்தும் மாணவர்கள் மட்டுமே குடிநீர் பெறலாம் என்று மன்றம் விதி செய்தால், அது விதிநூலை மீறுகிறது. எனவே அது நிற்க முடியாது என்று யாராவது சொல்ல வேண்டும்.
ஒரு நாட்டில் அரசியலமைப்பு (Constitution) அந்த விதிநூல். நாடாளுமன்றமும் அரசும் விதிகளை உருவாக்குபவர்கள். நீதிப்புனராய்வு (judicial review) என்பது ஒரு சட்டமோ அரசின் நடவடிக்கையோ அரசியலமைப்புக்கு ஏற்றதா என்று சரிபார்க்கும் நீதிமன்றங்களின் அதிகாரம். ஏற்றதல்ல என்றால் அதை ரத்து செய்ய முடியும்.
இந்த அதிகாரம் எங்கிருந்து வந்தது என்பதை இந்த அத்தியாயம் விளக்குகிறது. நாடாளுமன்றத்துக்கும் நீதிமன்றங்களுக்கும் இடையிலான நீண்ட போட்டியில் இது எவ்வாறு வளர்ந்தது என்பதையும் பார்க்கிறது. ஏழைகளுக்கு உதவ நீதிமன்றங்கள் இதை எப்படிச் செயல்பட்டு பயன்படுத்தின என்றும் விளக்குகிறது. நீதி அமைப்பு இன்னும் தாமதங்களால் ஏன் போராடுகிறது என்பதையும் கூறுகிறது.
நீதிப்புனராய்வு எங்கிருந்து வருகிறது
அடிப்படை தர்க்கம். நீதிப்புனராய்வு இரண்டு கருத்துகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது. முதலாவது, அரசியலமைப்பு ஒரு சட்டம்; அது வெறும் இலட்சியங்களின் அறிக்கை அல்ல. இரண்டாவது, அது உயர்ந்த சட்டம். அதை உருவாக்கிய சட்டமன்றம் இயற்றும் சட்டங்களுக்கு மேலானது. இரண்டும் முரண்பட்டால் அரசியலமைப்பே வெல்ல வேண்டும்; அதை முடிவு செய்வது நீதிமன்றங்கள்.
மூன்று நாடுகள், மூன்று பதில்கள்.
| நாடு | நிலைப்பாடு |
|---|---|
| இங்கிலாந்து | எழுதப்பட்ட அரசியலமைப்பு இல்லை; நாடாளுமன்றமே இறையாண்மை கொண்டது. நாடாளுமன்றச் சட்டங்களை நீதிமன்றங்கள் ரத்து செய்ய முடியாது, ஆனால் நிர்வாக நடவடிக்கையை மறுஆய்வு செய்யலாம். |
| அமெரிக்கா | due process கோட்பாட்டின் மூலம், சட்டங்களையும் நிர்வாக நடவடிக்கையையும் ஆய்வு செய்யும் அதிகாரத்தை நீதித்துறை தானாக எடுத்துக்கொண்டது. |
| இந்தியா | சட்டங்களைச் செல்லாதவை என அறிவிக்கும் அதிகாரம் அரசியலமைப்பிலேயே தெளிவாக எழுதப்பட்டுள்ளது. |
இந்தியாவின் வலுவான அடித்தளம். இந்தியாவில், அடிப்படை உரிமைகள் justiciable ஆனவை, அதாவது அவற்றை நடைமுறைப்படுத்த ஒருவர் நீதிமன்றத்தை அணுகலாம். சட்டப்பிரிவு 32-இன் கீழ் உள்ள அரசியலமைப்புப் பரிகாரங்களுக்கான உரிமை ஒரு அடிப்படை உரிமையே ஆகும். நீதிப்புனராய்வு சாதாரண சட்டங்கள், நிர்வாக நடவடிக்கைகள் மற்றும் அரசியலமைப்புத் திருத்தங்கள் வரையிலும் நீள்கிறது.
திருத்தங்கள் குறித்த பெரும் போராட்டம்
புதிர். சட்டப்பிரிவு 13 அடிப்படை உரிமைகளைப் பறிக்கும் அல்லது குறைக்கும் எந்தச் சட்டத்தையும் அரசு இயற்றக் கூடாது என்றும், அத்தகைய சட்டம் செல்லாது என்றும் கூறுகிறது. சட்டப்பிரிவு 368 அரசியலமைப்பை திருத்த நாடாளுமன்றத்திற்கு அதிகாரம் அளிக்கிறது. எனவே நாடாளுமன்றம் அடிப்படை உரிமைகளைத் திருத்த முடியுமா? சட்டப்பிரிவு 13-இன் கீழ் ஒரு திருத்தம் "சட்டம்" ஆகுமா என்பதைப் பொறுத்தது. இந்தப் புதிர் இரண்டு தசாப்தங்களுக்கு நீதிமன்றங்களைக் குழப்பியது.
நிலை 1: திருத்தங்கள் "சட்டம்" அல்ல. ஆரம்ப ஆண்டுகளில், அரசியலமைப்புத் திருத்தம் சட்டப்பிரிவு 13-இன் கீழ் சட்டம் அல்ல என்று நீதிமன்றங்கள் தீர்ப்பளித்தன. எனவே அடிப்படை உரிமைகளை மீறுவதாக ஒரு திருத்தத்தை ரத்து செய்ய முடியவில்லை.
நிலை 2: கோலக் நாத், 1967. உச்ச நீதிமன்றம் இந்தக் கருத்தை மாற்றியது. திருத்தம் ஒரு சட்டமே என்றும், அடிப்படை உரிமைகளை மீறினால் அதை ரத்து செய்யலாம் என்றும் அது தீர்ப்பளித்தது. ஆனால் கடந்த கால அனைத்துத் திருத்தங்களையும் செல்லாது என அறிவிப்பது எண்ணற்ற பரிவர்த்தனைகளைப் பாதிக்கும். எனவே நீதிமன்றம் கடந்த கால திருத்தங்களை செல்லுபடியாக வைத்து, தனது தீர்ப்பை எதிர்காலத்திற்கு மட்டும் பொருந்தச் செய்தது. இந்த நுட்பம் prospective overruling என அழைக்கப்படுகிறது.
நிலை 3: நாடாளுமன்றத்தின் எதிர்த்தாக்குதல். சுமார் 1970-இல், தனியுரிமை மானியங்கள் ஒழிப்பு மற்றும் வங்கித் தேசியமயமாக்கல் போன்ற நடவடிக்கைகளை உச்ச நீதிமன்றம் ரத்து செய்தது. 1971 தேர்தலில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு பெரும்பான்மையை வென்ற பின், அரசு நாடாளுமன்றத்தின் மேலாண்மையை நிலைநாட்ட முயன்றது. 25-ஆவது திருத்தம் (1972) சில அரசின் வழிகாட்டு நெறிமுறைக் கோட்பாடுகளை செயல்படுத்தும் சட்டங்களை அடிப்படை உரிமைகளை மீறுவதாக சவால் செய்ய முடியாது என்றும், அத்தகைய அறிவிப்பை எந்த நீதிமன்றமும் கேள்விக்குட்படுத்த முடியாது என்றும் கூறியது.
நிலை 4: கேசவானந்த பாரதி வழக்கு, 1973. அடிப்படை உரிமைகள் வழக்கு என்றும் அழைக்கப்படும் இந்த முக்கிய வழக்கில் உச்ச நீதிமன்றம் ஒரு நடுவழித் தீர்ப்பை வழங்கியது:
- அடிப்படை உரிமைகள் உட்பட, அரசியலமைப்பின் எந்தப் பகுதியையும் நாடாளுமன்றம் திருத்தலாம்;
- ஆனால் அரசியலமைப்பின் அடிப்படை அமைப்பையோ கட்டமைப்பையோ மாற்ற முடியாது. ஒரு சட்டம் சட்டப்பிரிவு 39(b) மற்றும் (c) ஐ நடைமுறைப்படுத்துவதாக அறிவிக்கப்பட்டால், அதை நீதிமன்றங்கள் கேள்வி கேட்கக்கூடாது என்ற சட்டப்பிரிவு 31C இன் இரண்டாம் பகுதியை நீதிமன்றம் ரத்து செய்தது, ஏனெனில் அது நீதிப்புனராய்வு உரிமையைப் பறித்தது.
நடைமுறையில் அடிப்படை அமைப்புக் கோட்பாடு
1973க்குப் பிறகு, அரசியலமைப்புத் திருத்தங்களுக்கான முக்கியச் சோதனையாக அடிப்படை அமைப்புக் கோட்பாடு மாறியது. இரண்டு வழக்குகள் அது எப்படிப் பயன்படுத்தப்பட்டது என்பதைக் காட்டுகின்றன.
39வது திருத்தம். இந்தத் திருத்தம், பிரதமர் பதவியில் உள்ள ஒருவரின் தேர்தலை எதிர்த்து வழக்கு தொடுப்பதற்குத் தனி நடைமுறையை உருவாக்கியது. அத்தகைய தேர்தலை ஒரு சிறப்புச் சட்டத்தின் மூலம் அமைக்கப்பட்ட அதிகார அமைப்பின் முன்பு மட்டுமே எதிர்க்க முடியும்; அந்தச் சட்டத்தின் செல்லுபடித்தன்மையையும் கேள்வி கேட்க முடியாது. உச்ச நீதிமன்றம் இதை செல்லாது என்று தீர்மானித்தது. நியாயமான மற்றும் நேர்மையான தேர்தல்கள் ஜனநாயகத்திற்கு இன்றியமையாதவை என்றும், ஒரு வேட்பாளரின் தேர்தலை நீதிமன்ற ஆய்விலிருந்து பாதுகாப்பது அரசியலமைப்பின் அடிப்படையான ஜனநாயக இலட்சியத்திற்கு எதிரானது என்றும் அது கருதியது.
மினர்வா மில்ஸ், 1980. 42வது திருத்தம் (1976) சட்டப்பிரிவு 368 இல் சில உட்பிரிவுகளைச் சேர்த்து, எந்த அரசியலமைப்புத் திருத்தத்தையும் எந்த நீதிமன்றத்திலும் கேள்வி கேட்க முடியாது என்றும், நாடாளுமன்றத்தின் திருத்த அதிகாரத்திற்கு வரம்பே இல்லை என்றும் அறிவித்தது. மினர்வா மில்ஸ் வழக்கில், நீதிமன்றம் அந்த உட்பிரிவுகளை ரத்து செய்தது. நீதிப்புனராய்வு என்பதே அரசியலமைப்பின் ஓர் அடிப்படை அம்சம் என்றும், எனவே அதை நாடாளுமன்றம் அகற்ற முடியாது என்றும் அது தீர்மானித்தது.
தற்போதைய நிலை. நீதிப்புனராய்வு, அடிப்படை அமைப்பின் ஒரு பகுதி என்பது இப்போது நன்கு நிலைபெற்றுவிட்டது. திருத்தும் அதிகாரம் நாடாளுமன்றத்திடம் பரந்த அளவில் உள்ளது; ஆனால் ஒரு திருத்தம் அந்த எல்லையைத் தாண்டுகிறதா என்பதை இறுதியாக முடிவு செய்பவர்கள் நீதிமன்றங்களே.
நீதித்துறை செயல்பாடும் பொதுநல வழக்கும்
பழைய தடை: locus standi. பாரம்பரியமாக, ஒரு சட்டம் அல்லது நடவடிக்கையால் நேரடியாகப் பாதிக்கப்பட்ட நபர் மட்டுமே நீதிமன்றத்தை அணுக முடிந்தது. இந்த விதி locus standi என்று அழைக்கப்படுகிறது. இதனால், தங்கள் உரிமைகளைப் பற்றித் தெரியாத அல்லது வழக்கறிஞருக்குப் பணம் கொடுக்க முடியாத ஏழை மக்கள் பெரும்பாலும் விலக்கி வைக்கப்பட்டனர்.
கதவைத் திறத்தல். 1970-களின் பிற்பகுதியிலிருந்து, உச்ச நீதிமன்றம் நலிந்த பிரிவினரின் உரிமைகளைக் காக்க, பெரும்பாலும் judicial activism என்று அழைக்கப்படும் தீவிரப் பங்கை எடுக்கத் தொடங்கியது.
- 1979-ல், பாதிக்கப்பட்டவர்கள் தாக்கல் செய்யாத வழக்கை, அது பொது நலனை உள்ளடக்கியதால், மற்றவர்கள் சார்பாக நீதிமன்றம் விசாரித்தது.
- 1982-ல், ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளுக்கான கட்டுமானத் தொழிலாளர்களின் உரிமைகள் தொடர்பான வழக்கில், People's Union for Democratic Rights-க்கு public interest litigation (PIL) தாக்கல் செய்ய நீதிமன்றம் அனுமதித்தது.
- epistolary jurisdiction என்ற கருத்தின் அடிப்படையில், பொது நலனில் அக்கறை கொண்ட எந்த நபரோ அமைப்போ நீதிமன்றத்தை அணுகலாம் என்று நீதிமன்றம் கூறியது, ஒரு கடிதம் எழுதுவதன் மூலமே கூட.
PIL எவற்றை உள்ளடக்குகிறது. 1988-ல், உச்ச நீதிமன்றம் PIL-ஆக விசாரிக்கும் வழக்குகளின் வகைகளைப் பட்டியலிட்டது. அவற்றில் கொத்தடிமைத் தொழிலாளர், புறக்கணிக்கப்பட்ட குழந்தைகள், சிறைக் கைதிகளின் மனுக்கள், காவல்துறை மீதான புகார்கள், பெண்கள், குழந்தைகள், Scheduled Castes மற்றும் Scheduled Tribes மீதான கொடுமைகள், சுற்றுச்சூழல், உணவு மற்றும் மருந்துகளில் கலப்படம், பாரம்பரியச் சின்னங்கள் ஆகியவை அடங்கும்.
இரு முனைக் கத்தி. PIL access to justice-ஐ பெரிதும் விரிவுபடுத்தி, சுற்றுச்சூழல், தொழிலாளர் மற்றும் கைதிகளின் உரிமைகள் போன்ற விஷயங்களில் நிவாரணம் அளித்தது. ஆனால் அதனால் உருவான flood of petitions ஏற்கனவே நெரிசலில் இருந்த நீதிமன்றங்களின் சுமையை மேலும் கூட்டியுள்ளது.
தாமதமான நீதி: நிலுவையும் சீர்திருத்தமும்
பிரச்சினையின் அளவு. நீதி அமைப்பின் மீதான மிகப் பெரிய விமர்சனம், அதிக எண்ணிக்கையிலான pending cases மற்றும் நீண்ட delays.
- 1990-களின் தொடக்கத்தில், நாடு முழுவதும் நீதிமன்றங்களில் இரண்டு கோடிக்கும் மேற்பட்ட வழக்குகள் நிலுவையில் இருந்தன.
- ஆகஸ்ட் 2010-ல், தலைமை நீதிபதி S.H. Kapadia, ஓராண்டுக்கும் மேலாக நிலுவையில் இருந்த வழக்குகள் ஒரு கோடிக்கும் மேல் என்று சுட்டிக்காட்டினார்.
வழக்குகள் குவிவதற்கான காரணங்கள்.
- நீதித்துறையில் Structural and procedural flaws.
- Multiple levels of appeal; நேர்மையற்ற வழக்குதாரர்கள் இறுதி முடிவை தாமதப்படுத்த இதைத் தவறாகப் பயன்படுத்தலாம்.
- Cumbersome procedures மற்றும் நீதிக்கான high cost.
- எல்லா நிலைகளிலும் நீதிபதிகளின் பணியிடங்கள் காலியாக இருப்பது.
அதிக சுமையில் உச்ச நீதிமன்றம். இந்திய உச்ச நீதிமன்றம் ஆண்டுக்கு கிட்டத்தட்ட ஒரு லட்சம் வழக்குகளை எடுத்துக்கொள்வதாக சீர்திருத்த முன்மொழிவுகள் சுட்டிக்காட்டியுள்ளன. அமெரிக்க உச்ச நீதிமன்றம் தாக்கல் செய்யப்படும் சுமார் ஐயாயிரம் வழக்குகளில் 100 முதல் 150 வழக்குகளை மட்டுமே ஏற்கிறது. தனி Constitutional Court மற்றும் Zonal Courts of Appeal அமைக்கும் யோசனைகள் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன.
தாமதம் ஏன் முக்கியம். தாமதமான நீதி மறுக்கப்பட்ட நீதி என்பார்கள். நீண்ட தாமதம் ஏழைகளையே அதிகம் பாதிக்கிறது. மக்கள் சட்டத்துக்கு வெளியே தீர்வு காண முயல்கிறார்கள். நீதிமன்றங்கள் மீதான நம்பிக்கையும் குறைகிறது. Lok Adalats, காலியிடங்களை நிரப்புதல் மற்றும் எளிய நடைமுறை ஆகியவை இதற்கான தீர்வின் பகுதிகள்.
நீதிப்புனராய்வு ஏன் இந்த வடிவம் பெறுகிறது
| கருத்து | இது ஏன் உள்ளது | கவலை |
|---|---|---|
| வெளிப்படையான நீதிப்புனராய்வு | எழுதப்பட்ட அரசியலமைப்புக்கு ஒரு பாதுகாவலர் தேவை | தேர்ந்தெடுக்கப்படாத நீதிபதிகள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அமைப்புகளை மாற்றுவது |
| எதிர்காலப் பொருந்துதல் மட்டும் ரத்து | கடந்த கால நடவடிக்கைகளை மாற்றுவதால் ஏற்படும் குழப்பத்தைத் தவிர்க்க | நீதிமன்றங்கள் சட்டமன்றம் போல் செயல்படுவது |
| அடிப்படை அமைப்பு | ஒரு தற்காலிகப் பெரும்பான்மை அரசியலமைப்பின் மையத்தை அழிப்பதைத் தடுக்க | உரையில் எழுதப்படாதது; அதன் எல்லைகளை நீதிபதிகளே வகுக்கின்றனர் |
| PIL | நீதிமன்றத்தை அணுக முடியாதவர்களுக்கு நீதி கொண்டுவர | சுமை மற்றும் தவறான பயன்பாடு; நீதித்துறை அத்துமீறல் அபாயம் |
அடிப்படைச் சமநிலை. நீதிப்புனராய்வு அன்றைய பெரும்பான்மையிடமிருந்து அரசியலமைப்பைக் காக்கிறது. ஆனால் நீதிபதிகள் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவதில்லை. எனவே இந்த அதிகாரத்தை கட்டுப்பாட்டுடன் பயன்படுத்த வேண்டும். அரசியலமைப்பு அனுமதிக்கும் இடங்களில் கொள்கை முடிவுகளை நாடாளுமன்றம் மற்றும் அரசாங்கத்திடம் விட்டுவிட வேண்டும்.
Quick revision
- நீதிப்புனராய்வு: நீதிமன்றங்கள் சட்டங்களையும் நடவடிக்கைகளையும் அரசியலமைப்புடன் ஒப்பிட்டுச் சோதிக்கும்; இந்தியாவில் தெளிவாக உள்ளது, அமெரிக்காவில் கருதப்படுகிறது, UK-வில் நிர்வாக நடவடிக்கைக்கு மட்டும் வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது.
- Article 13 vs Article 368: திருத்தம் ஒரு "சட்டமா"? ஆரம்பகால பதில்: இல்லை.
- Golak Nath 1967: திருத்தங்கள் சட்டம்; அடிப்படை உரிமைகளைக் குறைக்க முடியாது; prospective overruling.
- 25வது திருத்தம் 1972: சில Directive Principles-ஐ நடைமுறைப்படுத்தும் சட்டங்களுக்குப் பாதுகாப்பு.
- Kesavananda 1973: நாடாளுமன்றம் அடிப்படை உரிமைகளைத் திருத்தலாம், ஆனால் அடிப்படை அமைப்பை அல்ல; Article 31C-யின் இரண்டாம் பகுதி ரத்து.
- 39வது திருத்தம்: பிரதமரின் தேர்தல் தொடர்பான விதி செல்லாது என அறிவிக்கப்பட்டது; Minerva Mills 1980 42வது திருத்தத்தின் மறுஆய்வுத் தடையை ரத்து செய்தது.
- PIL: 1970-களின் பிற்பகுதியிலிருந்து locus standi தளர்த்தப்பட்டது; 1982 PUDR Asian Games வழக்கு; கடிதங்கள் ஏற்கப்பட்டன; 1988-ல் PIL விஷயங்களின் பட்டியல்.
- நிலுவை: 1990-களின் தொடக்கத்தில் இரண்டு கோடிக்கு மேல் வழக்குகள்; 2010-ல் ஒரு ஆண்டுக்கு மேல் நிலுவையில் ஒரு கோடிக்கு மேல்.