Module 8 · 18 min read · Free chapter
1857-க்குப் பின் விவசாயிகள், பழங்குடியினர் மற்றும் தொழிலாளர் போராட்டங்கள்
1857-க்குப் பிறகு, எதிர்ப்பு ஆயுதக் கிளர்ச்சியிலிருந்து விவசாயிகள், பழங்குடியினர் மற்றும் தொழிலாளர்கள் குறிப்பிட்ட அநீதிகளுக்கு எதிராகப் போராடும் நிலைக்கு மாறியது. வங்காள ரயத்துகள் 1859-60-ல் இண்டிகோ பயிரிட மறுத்தனர். பாப்னா குத்தகைதாரர்கள் 1870-களில் விவசாயச் சங்கங்களை அமைத்தனர். தக்காண விவசாயிகள் 1875-ல் கடன் கொடுத்தவர்களைத் தாக்கினர். பிர்சா முண்டா 1890-களில் சோட்டாநாக்பூரில் உல்குலனுக்குத் தலைமை தாங்கினார். ஆலைகள் மற்றும் தோட்டங்களில் பணிபுரிந்த தொழிலாளர்கள் ஆரம்பகால வேலைநிறுத்தங்களைத் தொடங்கினர். இவை பின்னர் வந்த பெரும் இயக்கங்களுக்கு அடித்தளம் அமைத்தன.
பூஜ்ஜியத்திலிருந்து தொடங்குவோம்: 1857-க்குப் பிறகும் கிராமங்கள் ஏன் தொடர்ந்து எழுச்சி பெற்றன?
தலைமுறை தலைமுறையாக ஒரே நிலத்தில் விவசாயம் செய்து, அருகிலுள்ள காட்டில் விறகு சேகரித்து, கிராமப் பொது நிலத்தில் கால்நடைகளை மேய்த்து வந்த ஒரு குடும்பத்தை கற்பனை செய்யுங்கள். ஒரு நாள், புதிய சட்டம் நிலம் ஒரு நிலக்கிழாருக்குச் சொந்தம் என்றும், காடு அரசுக்குச் சொந்தம் என்றும், வரியை குறிப்பிட்ட தேதிக்குள் பணமாகச் செலுத்த வேண்டும் என்றும் அறிவிக்கிறது. அதைச் செலுத்த, அந்தக் குடும்பம் கடுமையான வட்டிக்கு கடன் கொடுப்பவரிடம் கடன் வாங்குகிறது. மெல்ல மெல்ல நிலம் கைவிட்டுப் போகிறது.
இந்த அத்தியாயத்தில் உள்ள பெரும்பாலான எதிர்ப்புகளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் கதை இதுதான். 1857 கிளர்ச்சியை பிரிட்டிஷார் நசுக்கினர், இது கிளர்ச்சியின் பரவலும் விளைவுகளும் பற்றிய அத்தியாயத்தில் கூறப்பட்டுள்ளது. ஆனால் கிராமங்களில் இருந்த கோபம் அணையவில்லை. 1857-க்குப் பிறகு, அரசு நிலக்கிழார்களை மக்களின் 'இயல்பான தலைவர்கள்' என்று கருதத் தொடங்கியது. எனவே விவசாயிகள் இப்போது காலனி அரசையும் நிலக்கிழாரையும் ஒருசேர எதிர்கொண்டனர்.
புதிய நில ஒப்பந்தங்கள் நிலச் சந்தையை உருவாக்கின. காடு மற்றும் மேய்ச்சல் நிலத்தின் மீதான customary rights ஒழிக்கப்பட்டன. வருவாயைப் பணமாகச் செலுத்த வேண்டியிருந்ததால் moneylending பெருகியது. பழங்குடிப் பகுதிகளில் outsiders பணம் கொடுப்பவர்களாகவும் நிலக்கிழார்களாகவும் மாறி, பொருளாதாரத்தைக் கட்டுப்படுத்தினர். பிரிட்டிஷ் இயந்திரப் பொருட்களால் நலிவடைந்த கைவினைஞர்கள் நிலத்தை நோக்கி வந்து, நெருக்கடியை மேலும் அதிகரித்தனர்.
இந்த அத்தியாயம் வங்காளம், மலபார் மற்றும் தக்காண விவசாயிகளையும், ஒரிசா, ஆந்திரா, சோட்டாநாக்பூர் பழங்குடியினரையும், முதல் தொழிற்சாலைத் தொழிலாளர்களையும் பின்தொடர்கிறது. படிக்கும்போது ஒரு கேள்வியை மனதில் வையுங்கள். இந்தப் போராட்டங்கள் உள்ளூர் வெடிப்புகள் மட்டுமா, அல்லது தேசிய இயக்கத்திற்கு வழி அமைத்தனவா?
போராட்டங்கள் ஒரு பார்வையில்
இந்த அட்டவணை இந்த அத்தியாயத்தின் முக்கியப் போராட்டங்களைப் பட்டியலிடுகிறது. ஒவ்வொன்றும் அடுத்து வரும் பகுதிகளில் விளக்கப்படுகிறது.
| எப்போது | எங்கே | யார், யாருக்கு எதிராக | முக்கிய அம்சம் |
|---|---|---|---|
| 1854-57 | கும்சார், பாவுட், பர்லகெமெடி (ஒரிசா) | கோண்டுகள் மற்றும் சவராக்கள்; சக்ர பிசோய், ராதாகிருஷ்ண தண்டசேனா | மெரியா தடை மற்றும் தன்னாட்சி இழப்பு. |
| 1859-60 | கீழ் வங்காளம் | தோட்டக்காரர்களுக்கு எதிரான நீலச் சாகுபடி விவசாயிகள் | 1860 விசாரணை; நீல் தர்பன். |
| 1870கள்-1896 | மலபார் | ஜென்மி நிலக்கிழார்களுக்கு எதிரான மோப்ளா குத்தகைதாரர்கள் | வர்க்க மோதல் வகுப்புவாதச் சாயம் பெற்றது. |
| 1873-85 | பாப்னா (வங்காளம்) | ஜமீன்தார்களுக்கு எதிரான குத்தகைதாரர்கள் | விவசாயக் கூட்டமைப்பு; 'ராணியின் ரயத்துகள்'. |
| 1875 | தக்காணம் (பூனா, அகமதுநகர்) | வாணி கடன்கொடையாளர்களுக்கு எதிரான குன்பி விவசாயிகள் | கடன் பத்திரங்களும் ஆவணங்களும் அழிக்கப்பட்டன. |
| 1879-80 | கிழக்கு கோதாவரி, மல்கன்கிரி | தோம்மா தோராவின் கீழ் கோயாக்கள் | வனவுரிமைகள்; மோட்டு காவல் நிலையம் கைப்பற்றப்பட்டது. |
| 1874-1901 | சோட்டாநாக்பூர் | பிர்சாவின் கீழ் முண்டாக்கள் (சுமார் 1895 முதல்) | திக்குகள், ஜமீன்தார்கள், ஐரோப்பியர்களுக்கு எதிராக. |
| 1862, 1884, 1890 | ஹௌரா, பம்பாய் | ரயில் மற்றும் ஆலைத் தொழிலாளர்கள் | எட்டு மணி நேர வேலைநிறுத்தம்; லோகண்டேயின் மனு; வாராந்திர விடுமுறை. |
'யாருக்கு எதிராக' நெடுவரிசையைப் பாருங்கள். பெரும்பாலான போராட்டங்கள் பிரிட்டிஷாருக்கு எதிரானதைப் போலவே நிலக்கிழார்கள் மற்றும் கடன்கொடையாளர்களுக்கு எதிராகவும் இருந்தன. அதனால்தான் வரலாற்றாசிரியர்கள் இவற்றை காலனியாதிக்கத்திற்கும் அதன் இந்தியக் கூட்டாளிகளுக்கும் எதிரான போராட்டங்கள் என்கின்றனர்.
1857-க்கு முன்: ஒரிசா, சந்தால்கள் மற்றும் மக்கள் எழுச்சி
ஒரே கோபத்திற்குப் பல பெயர்கள். இக்காலத்தின் எழுச்சிகள் உள்ளூர் பெயர்களால் அழைக்கப்பட்டன: fituri, meli, hool மற்றும் ulgulan. அதிகாரிகள் பொதுவாக இவற்றை 'கலவரங்கள்', 'கொள்ளைகள்' அல்லது 'குற்றங்கள்' என்று பதிவு செய்தனர். ஆனால் அந்த முத்திரைகளுக்குப் பின்னால், தங்கள் நிலத்தையும் உரிமைகளையும் பறித்த ஒரு புதிய ஆட்சிக்கு எதிராக மக்கள் போராடிக் கொண்டிருந்தனர்.
ஒரிசாவின் கோண்ட்களும் சவராக்களும். 1854 முதல் 1856 வரை கும்சர் மற்றும் பௌட் பகுதிகளின் கோண்ட்கள் கிளர்ச்சி செய்தனர். அவர்களின் எதிர்ப்பு சக்ரா பிசோய் உடன் இணைந்திருந்தது. அவர் 1837 முதல் கைது செய்யப்படாமல் தப்பி வந்தார். ஒரு முக்கியக் குறை, ஆங்கிலேயர்கள் meriah நரபலி வழக்கத்தைத் தடுக்க முயன்றது. நல்ல மஞ்சள் விளைச்சலுக்காக கோண்ட்கள் இதைச் செய்தனர். 1856-57ல் பர்லாகெமேடி சவராக்கள் ராதாகிருஷ்ண தண்டசேனா தலைமையில் எழுந்தனர். அவர் 1857ல் தூக்கிலிடப்பட்டார். 1856 அக்டோபருக்குப் பிறகு சக்ரா பிசோய் பற்றி எந்தத் தகவலும் இல்லை.
சந்தால் ஹூல். பெரிய சந்தால் எழுச்சி 1857க்கு முந்தைய கிளர்ச்சிகள் பற்றிய அத்தியாயத்தில் படிக்கப்படுகிறது. பணக்கடன் கொடுத்தவர்கள் 50 முதல் 500 சதவீதம் வரை வட்டி வசூலித்தனர். இரண்டு அளவைகளைப் பயன்படுத்தி ஏமாற்றினர். பெரிய அளவை (bara ban) பொருட்களை எடுக்கவும், சிறிய அளவை (chota ban) பொருட்களைக் கொடுக்கவும் பயன்பட்டது. 1855 ஜூன் 30 அன்று சுமார் பத்தாயிரம் சந்தால்கள் கூடினர். சிடோ மற்றும் கன்ஹூ அவர்களின் கடவுள் ஒடுக்குமுறையாளர்களை எதிர்க்க உத்தரவிட்டதாக அறிவித்தனர். பின்னர் எழுச்சி பணக்கடன்காரர்களிடமிருந்து காவல்துறை, தோட்டக்காரர்கள், ரயில்வே பொறியாளர்கள் மற்றும் அதிகாரிகள் பக்கம் திரும்பியது.
1857ல் மக்களின் பங்கு. 1857 கிளர்ச்சியில் சாதாரண மக்கள் எவ்வளவு தூரம் தலைமை வகித்தனர் என்பதில் வரலாற்றாசிரியர்கள் வேறுபடுகின்றனர். எரிக் ஸ்டோக்ஸ் விவசாயிகளும் கைவினைஞர்களும் தங்கள் நலன்கள் பாதிக்கப்பட்ட கிராமப்புற உயர்குடியினரைப் பின்பற்றினர் என்று வாதிட்டார். எஸ்.பி. சௌதுரி மற்றும் ருத்ராங்ஷு முகர்ஜி மக்கள் பங்கேற்பின் வலிமையை வலியுறுத்தினர். கிளர்ச்சியாளர்கள் ஆங்கிலேய ஆட்சியை 'பனியா கா ராஜ்' என்று அழைத்தனர். ஆவணங்களையும் கணக்குப் புத்தகங்களையும் எரித்தனர். சில இடங்களில் தொழிற்சாலைகளையும் இடித்தனர். பீகாரில் குன்வர் சிங் தம் ஆதரவாளர்கள் சொத்து பத்திரங்களை அழிப்பதைத் தடுத்தார்.
1859-60 இண்டிகோ கிளர்ச்சி: விவசாயிகள் மறுத்த போது
குறை என்ன? வங்காளத்தில் ஐரோப்பியத் தோட்டக்காரர்கள் விவசாயிகளைத் தங்கள் நிலத்தில் இண்டிகோ பயிரிட வைக்க பலத்தையும் காலனிய நீதிமன்றங்களையும் நம்பியிருந்தனர். இண்டிகோவுக்கு வருமானம் குறைவு. அதைப் பயிரிட்டால் விவசாயிகளால் உயிர்வாழத் தேவையான உணவு தானியங்களைப் பயிரிட முடியாது. ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டால் அதிலிருந்து தப்புவது கிட்டத்தட்ட சாத்தியமில்லை. காலனிய பொருளாதார அத்தியாயம் இதை விளக்குகிறது.
எப்படி எதிர்த்தார்கள்? 1859-ஆம் ஆண்டுக்குள் ஆயிரக்கணக்கான விவசாயிகள் இண்டிகோ வேலையிலிருந்து விலகிக் கொண்டனர். இண்டிகோ மாவட்டங்கள் முழுவதும் அமைப்புகளை உருவாக்கினர். தோட்டக்காரர்களின் அடக்குமுறையையும் அவர்களின் ஆயுதம் ஏந்திய ஆட்களையும் எதிர்த்தார்கள்.

இந்தக் கிளர்ச்சியை வலிமையாக்கியது அதன் ஒழுக்கம். முழு கிராமங்களும் சேர்ந்து மறுத்தன.

பத்திரிகைகளும் நாடகமும். Bengalee போன்ற செய்தித்தாள்கள் இந்தப் போராட்டத்தையும் அதன் வெற்றியையும் செய்தியாக்கின. தீனபந்து மித்ரா எழுதிய வங்காள நாடகம் நீல தர்ப்பண் (1860) தோட்டக்காரர்களின் கொடுமையைப் பரந்த மக்களுக்குக் காட்டியது. படித்த நடுத்தர வர்க்கம் வெளிப்படையாக விவசாயிகளின் பக்கம் நின்றதற்கு இது ஆரம்பகால உதாரணங்களில் ஒன்று.
இதனால் என்ன சாதிக்கப்பட்டது? இந்தக் கிளர்ச்சி 1860-ல் அரசு அதிகாரப்பூர்வ விசாரணையை அமைக்க அரசை நிர்ப்பந்தித்தது. கீழ் வங்காளத்தில் இண்டிகோ தோட்ட அமைப்பையும் உடைத்தது. ஒன்றுபட்ட, அமைதியான மறுப்பு சக்திவாய்ந்த தோட்டக்காரர்களை வெல்ல முடியும் என்ற பாடம் மறக்கப்படவில்லை.
மலபார் மற்றும் பாப்னா: வர்க்கப் போராட்டமும் வகுப்புவாத முத்திரையும்
மலபாரின் மோப்லாக்கள். 1850 முதல் 1900 வரை மலபாரில் தொடர்ச்சியாக மோப்லா (மாப்பிள்ளா) எழுச்சிகள் நடந்தன. மோப்லா விவசாயிகள் முஸ்லிம்கள்; அவர்களின் ஜென்மி நில உடைமையாளர்கள் இந்துக்கள். நில உடைமையாளர்களுக்குக் காவல்துறை, நீதிமன்றங்கள், வருவாய் அதிகாரிகள் ஆதரவு அளித்தனர். 1880 வரை அடக்குமுறை தொடர்ந்தது. கிளர்ச்சியாளர்களின் உடல்களை நில உடைமையாளர்கள் எரித்து விவசாயிகளை மனமுடையச் செய்ய முயன்றனர். அது அவர்களை மேலும் ஆத்திரப்படுத்தியது.
வர்க்கத்திலிருந்து வகுப்புவாதம் வரை. 1875-ல் மோப்லா விவசாயிகள் சென்னை அரசுக்கு அனுப்பிய பெயரில்லா மனு விசாரணைக்கு வழிவகுத்தது. 1882-85-ல் சண்டை மீண்டும் தொடங்கியது. நில உடைமையாளர்களின் வீடுகள் மீதும், சில நேரங்களில் கோயில்கள் மீதும் தாக்குதல்கள் நடந்தன. உண்மையில் குத்தகைதாரர்களுக்கும் நில உடைமையாளர்களுக்கும் இடையிலான மோதலுக்கு இது இந்து எதிர்ப்புத் திருப்பத்தைக் கொடுத்தது. 1896-ல் போராட்டம் தீவிரமான வகுப்புவாத வடிவம் எடுத்தது. இந்த நிறத்தை ஆங்கிலேய அரசு விரைவாக வலியுறுத்தியது.
பாப்னா: குடியிருப்பு உரிமைக்கான போராட்டம். வங்காளத்தின் பாப்னாவில் 1858 முதல் 1873 வரை விவசாயிகள் எதிர்ப்பின்றி உயர்ந்த குத்தகையைச் செலுத்தி வந்தனர். ஜமீன்தார்கள் அவர்கள் புதிதாகப் பெற்ற குடியிருப்பு உரிமைகளை அழிக்க முயன்றபோதுதான் பிரச்சனை வந்தது. கட்டாய எழுத்துப்பூர்வ ஒப்பந்தங்களாலும் சட்டவிரோதக் கட்டணங்களாலும் அவர்களை விருப்பப்படி வெளியேற்றக்கூடிய குத்தகைதாரர்களாக மாற்ற முயன்றனர்.
1873-ல் விவசாயிகள் ஒரு விவசாய சங்கத்தை அமைத்தனர். அது விரைவில் முழு மாவட்டத்தையும் உள்ளடக்கியது.
சட்டப்படியான, ஒழுங்குடன் நடந்த இயக்கம். பாப்னா விவசாயிகள் காலனி ஆட்சியை எதிர்க்கவில்லை; ஜமீன்தாருக்குக் கீழ் அல்லாமல் கிரீடத்தின் கீழ் இருக்கும் 'ராணியின் ரயத்துகள்' ஆக இருக்க விரும்புவதாகக் கூறினார்கள். சங்கு, மேளம் ஆகியவற்றுடன் கூடினார்கள், 'இரவுக் கூச்சல்கள்' மூலம் ஒற்றுமையைக் காட்டினார்கள், நீதிமன்றங்களைப் பயன்படுத்தினார்கள், எனவே வன்முறை அரிதாகவே நடந்தது. இயக்கம் டாக்கா, ராஜ்ஷாகி, பாக்கர்கஞ்ச், ஃபரீத்பூர், திரிபுரா, போக்ரா ஆகிய இடங்களுக்குப் பரவியது.
மீண்டும் மதச் சாயம். செயற்பாட்டாளர்களில் மூன்றில் இரண்டுக்கும் மேல், பாப்னாவின் மக்களில் சுமார் 70 சதவீதம் பேர் முஸ்லிம்கள். எனவே நிலப்பிரபுக்கள் இயக்கத்தை மதவாதமாகக் காட்ட முயன்றனர். ஆனால் அதன் முக்கியத் தலைவர்களில் இருவர், கேசப் சந்திர ராய் மற்றும் ஷம்புநாத் பால், இந்துக்கள். அம்ரிதா பஜார் பத்ரிகா போன்ற நிலப்பிரபுக்களுக்குச் சார்பான செய்தித்தாள்கள் இந்த இயக்கத்தை எதிர்த்தன.
1875 தக்காண கலவரங்கள்: வாணிகளுக்கு எதிராகக் குன்பிகள்
ரயத்வாரி முறை கடனை எவ்வாறு வளர்த்தது. தக்காணத்தில் ரயத்வாரி குடியேற்றம் நேரடியாக சாகுபடியாளர்களுடன் ஒப்பந்தம் செய்தது; வருவாயை ரொக்கமாகச் செலுத்த வேண்டியிருந்தது. வாணி கடன் கொடுப்போர் வகுப்பினர் குன்பி சாகுபடியாளர்களுக்கு 25 முதல் 50 சதவீதம் வட்டியில் கடன் கொடுத்தனர். பழைய கூட்டு முறையில் கடன் கொடுத்தவர் கிராமத்தின் அதிகாரத்திற்கு உட்பட்டிருந்தார், ஆனால் இப்போது அவர் அப்படி இல்லை.
நீதிமன்றங்கள் கடன் கொடுத்தவர் பக்கம். புதிய நீதிமன்றங்களும் சட்டங்களும் கடன் கொடுத்தவர்களுக்குச் சாதகமாக இருந்தன, எனவே மேலும் மேலும் நிலம் குன்பிகளிடமிருந்து வாணிகளுக்குச் சென்றது; கடனை வசூலிக்க ஒரு குன்பியின் அசையா சொத்தும் விற்கப்படலாம். மக்கள்தொகை பெருக்கம், பொருளாதாரச் சீர்குலைவு, அரசு வருவாயை உயர்த்த எடுத்த தவறான முயற்சி ஆகியவை நிலைமையை மோசமாக்கின. கிராம சமூகத்தை ஒன்றாக வைத்திருந்த குன்பிக்கும் வாணிக்கும் இடையிலான பிணைப்பு உடைந்தது.
எழுச்சி. 1875இல் குன்பிகள் வாணிகளுக்கு எதிராக எழுந்தனர்; அவர்களைக் கொல்ல அல்ல, அவர்களின் பத்திரங்களையும் உரிமைப் பத்திரங்களையும் கைப்பற்றி அழிக்கவே எழுந்தனர், அவை ஒடுக்குமுறையின் கருவிகள் என்று அவர்கள் கருதினர். பூனா சர்வஜனிக் சபையின் இளம் தலைவர்களும் வீழ்ச்சியடைந்த நிலவுடமைக் குடும்பங்களும் விவசாயிகளின் காரணத்தை ஏற்றனர். மலபாரைப் போலவே, கடனாளிக்கும் கடன் கொடுத்தவருக்கும் இடையிலான மோதல் சாதிகளுக்கு இடையிலான மோதலாக வெளிப்பட்டது.
காடுவாழ் மக்களின் எழுச்சி: கோயா மக்களும் பிர்சா முண்டாவின் உல்குலானும்
கோயா கிளர்ச்சி, 1879-80. இன்றைய ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் கிழக்குப் பகுதியான கோதாவரி பகுதியிலும், கோராபுட்டில் உள்ள மல்கான்கிரி-யின் சில பகுதிகளிலும், கோயா மக்கள் டொம்ம தோரா தலைமையில் எழுச்சி செய்தனர். வனங்கள் மீதான அவர்களின் பாரம்பரிய உரிமைகள் பறிபோனதும், கடன் கொடுத்தவர்கள் நிலப் பரிமாற்றம் மூலம் அவர்களின் வாழ்க்கையைக் கட்டுப்படுத்தியதும் முக்கியக் குறைகளாக இருந்தன. மல்கான்கிரியின் 'அரசர்' என்று போற்றப்பட்ட டொம்ம தோரா, மோட்டு காவல் நிலையத்தைக் கைப்பற்றும் முயற்சிக்குத் தலைமை தாங்கினார். ஆனால் விரைவில் காவல்துறையினரால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார், இதனால் எழுச்சி தோல்வியடைந்தது.
பிர்சாவுக்கு வழிவகுத்த பாதை. பிகாரின் தெற்குப் பகுதியில் உள்ள சோட்டாநாக்பூரில் முண்டா இயக்கம் 1874 முதல் 1901 வரை வளர்ந்தது; சுமார் 400 சதுர மைல் பரப்பளவை அது உள்ளடக்கியது. தொடக்கத்தில் பல முண்டாக்கள் கிறிஸ்தவத்தை ஏற்றுக்கொண்டனர், ஜமீன்தார்களின் அட்டூழியங்களை ஜெர்மன் மிஷனரிகள் கட்டுப்படுத்துவார்கள் என்று நம்பினர். 1867-ஆம் ஆண்டில் 14,000 'கிறிஸ்தவர்கள்' வரை சோட்டாநாக்பூர் ராஜாவுக்கும் உள்ளூர் காவல்துறைக்கும் எதிராக அதிகாரிகளிடம் மனு அளித்தனர்; சில நிலங்கள் திரும்பக் கிடைத்தன.
பிர்சாவுக்கான நீண்ட பாதை. பிகாரின் தெற்கே உள்ள சோட்டாநாக்பூர் பகுதியில் முண்டா இயக்கம் 1874 முதல் 1901 வரை வளர்ந்தது. இது சுமார் 400 சதுர மைல் பரப்பளவை உள்ளடக்கியது. முதலில் பல முண்டாக்கள் கிறிஸ்தவத்தை ஏற்றனர். ஜெர்மன் மிஷனரிகள் ஜமீன்தார்களின் அட்டூழியங்களைத் தடுப்பார்கள் என்று அவர்கள் நம்பினர்.
1867-ல் சுமார் 14,000 'கிறிஸ்தவர்கள்' சோட்டாநாக்பூர் ராஜாவுக்கும் உள்ளூர் போலீசுக்கும் எதிராக அதிகாரிகளிடம் மனு அளித்தனர். சில நிலங்கள் திரும்பக் கிடைத்தன.

மிஷனரிகளிலிருந்து கிளர்ச்சி வரை. 1879 மார்ச் மாதத்தில் சோட்டாநாக்பூர் தங்களுக்குச் சொந்தமானது என்று முண்டாக்கள் கூறினர்; 1881-இல் சில சர்தார்கள் டோசா என்ற இடத்தில் ஓர் அரசை அமைத்தனர். ஏமாற்றமடைந்த அவர்கள் ஜெர்மன் மிஷனரிகளிடமிருந்து விலகினர்; அதே வேளையில் அதிகாரிகளும் ஜமீன்தார்களும் ஒன்றுக்கொன்று நெருங்கினர். இப்போராட்டம் மிஷனரிகளும் அதிகாரிகளும் உள்ளிட்ட அனைத்து ஐரோப்பியர்களுக்கும், அதோடு டிக்கு-களுக்கும் (வெளியாட்கள்) நிலவுடைமைக் குழுக்களுக்கும் எதிராக கிளர்ச்சியாளர்களை ஒன்றிணைத்தது.
பிர்சாவின் உல்குலான். 1895-ஆம் ஆண்டு முதல் இயக்கத்திற்கு பிர்சா முண்டா தலைமை தாங்கினார்; அவர் முதலில் நோய் குணப்படுத்தும் ஆற்றலால் புகழ் பெற்றார். இந்தியச் சுரண்டல்காரர்களும் ஐரோப்பியச் சுரண்டல்காரர்களும் இல்லாத நியாயமான அமைப்பை அவரது பின்பற்றாளர்கள் கற்பனை செய்தனர்; பெண்களும் இதில் தீவிரமாகப் பங்கேற்றனர். குறிப்பிடத்தக்கது என்னவென்றால், இயக்கம் ஏழை பழங்குடியல்லாத மக்களுக்கு எதிரான பகையைக் காட்டவில்லை; அது கொடூரமாக ஒடுக்கப்பட்டது.
இந்த இயக்கங்களுக்கிடையே இருந்த பொதுவான அம்சங்கள்
சிறந்த கடந்த காலத்தை நோக்கி திரும்பிப் பார்த்தல். பல இயக்கங்கள் 'வாழ்க்கை மிகவும் சிறப்பாக இருந்த' ஒரு காலத்தை நோக்கித் திரும்பிப் பார்த்து, அதை மீட்டெடுக்க முயன்றன. 1857-இல் இயந்திரங்களின் மீதான ஆத்திரமும், வரிக்குப் பதிலாக தங்களுக்கே காணிக்கை செலுத்த வேண்டும் என்ற சிடோ, கான்ஹுவின் திட்டமும் இதற்குச் சான்றுகள். சில இயக்கங்களை ஒரு காலத்தில் சக்திவாய்ந்திருந்த குழுக்களே வழிநடத்தின; காலனி ஆட்சி அவர்களின் சலுகைகளைப் பறித்திருந்தது.
நண்பர்களும் எதிரிகளும். சில இயக்கங்கள் நிலக்கிழார்களுக்கும் கடன்கொடுப்போருக்கும் எதிராக ஆங்கிலேயர்களை நம்பின. பப்னா விவசாயிகள் ராணியின் குடிமக்களாக இருக்க விரும்பியது போல. வேறு சிலர், காலனி ஆட்சியே உண்மையான எதிரி என்பதை அனுபவத்தின் மூலம் கற்றனர், முண்டாக்கள் போல. 1857 கிளர்ச்சியுடன் இணைந்த மக்கள் எழுச்சிகள் எதிர்த் திசையில் சென்றன. ஆங்கிலேயர்களுடன் சண்டையிடுவதிலிருந்து நிலக்கிழார்களைத் தாக்குவதற்கு மாறின.
மெசியாக்கள், மதம், 'குற்றம்'. பல இயக்கங்கள் நியாயமான புதிய யுகத்தைக் கனவு கண்டன. சிடோ, கானு, பிர்சா போன்ற மெசியாக்களை சுற்றி அவை திரண்டன. மதம் இரட்டைப் பங்கு வகித்தது. மலபார், சோட்டாநாக்பூர் போன்ற இடங்களில் அது கிளர்ச்சியாளர்களை ஒன்றிணைத்தது. ஆனால் நிலக்கிழார்கள் அதை மத அல்லது சாதி அடிப்படையில் அவர்களைப் பிரிக்கவும் பயன்படுத்தினர். 'கொள்ளை' அல்லது 'குற்றம்' எனப் பதிவு செய்யப்பட்ட செயல்களுக்கு பெரும்பாலும் மக்களின் ஆதரவு இருந்தது. ஏனெனில் அவை அநீதியைச் சரிசெய்வதாக மக்கள் கருதினர்.
ஒற்றுமையும் படித்தவர்களுடனான பாலமும். இந்த இயக்கங்கள் மாவட்டங்களையும் இன எல்லைகளையும் கடந்து ஒற்றுமையை உருவாக்கின. பப்னா கழகம் மாவட்டத்தைத் தாண்டிப் பரவியதும், பிர்சாயிட்டுகள் முண்டாக்களையும் கோல்களையும் ஒன்றிணைத்ததும் அதற்கு உதாரணம். படித்தவர்களில் ஒரு பிரிவினருக்கும் மக்களுக்கும் இடையிலான இடைவெளியையும் அவை குறைத்தன. குறிப்பாக வங்காளத்தில், செய்தித்தாள்களும் நீல் தர்பன் போன்ற படைப்புகளும் விவசாயிகளின் பக்கம் நின்றன. இந்தப் போராட்டங்கள் குறுகிய காலத்தில் தோல்வியடைந்தன. ஆனால் அவை ஆங்கிலேயர் எதிர்ப்பு உணர்வை வளர்த்தன. பின்னர் வந்த மக்கள் போராட்டங்களுக்கு நிலத்தைத் தயார் செய்தன.
முதல் தொழிற்சாலைத் தொழிலாளர்களும் அவர்களின் போராட்டங்களும்
தொழிலாளர்கள் எங்கிருந்து வந்தனர்? தங்கள் பழைய வாழ்வாதாரத்தை இழந்த விவசாயிகளும் கைவினைஞர்களும் சேர்ந்து புதிய தொழிலாளர் வர்க்கம் உருவானது. 1839 முதல் ஆங்கிலேய மூலதனம் தேயிலைத் தோட்டங்களை உருவாக்கியது. பின்னர் 1850களின் தொடக்கத்திலிருந்து சணல், நிலக்கரி, சுரங்கம், ரயில்வே துறைகளும் வளர்ந்தன. 1900ஆம் ஆண்டுக்குள் துறைமுகங்களும் பலரை வேலைக்கு அமர்த்தின. இந்தியர்களால் ஆதிக்கம் செலுத்தப்பட்ட ஒரே நவீனத் தொழில் பருத்தி ஜவுளித் தொழில் ஆகும். அது பம்பாய் மற்றும் அகமதாபாத்தை மையமாகக் கொண்டிருந்தது.
அரை அடிமை நிலை. பெண்களும் குழந்தைகளும் உட்பட தொழிலாளர்கள் குறைந்த கூலிக்கு நாளொன்றுக்கு 15 முதல் 16 மணி நேரம் உழைத்தனர். சில சமயங்களில் அவர்கள் அடிக்கப்பட்டனர். தோட்டத் தொழிலாளர்கள் நோயால் இறப்பதாகவும், சிறைக் கைதிகளை விட மோசமான உணவு உண்பதாகவும் அறிக்கைகள் விவரிக்கின்றன. அவர்கள் பெரும்பாலும் தங்கள் சொந்தப் பகுதியையும் சாதியையும் சேர்ந்த ஜாப்பர்கள் (சர்தார்கள்) மூலம் ஆட்சேர்க்கப்பட்டு வழிநடத்தப்பட்டனர். அவர்கள் தொழிலாளர்களின் கோரிக்கைகளைத் திசைதிருப்ப முடிந்தது.
தொழிலாளர் நலனில் படித்தவர்களின் நண்பர்கள். படித்தவர்களில் சிலர் உதவத் தொடங்கினர். 1870இல் பிரம்ம சமாஜத்தைச் சேர்ந்த சசிபாத பானர்ஜி ஒரு உழைக்கும் ஆண்கள் கழகத்தை நிறுவினார். 1874இல் அவர் கல்கத்தா அருகிலுள்ள பராநகரிலிருந்து ஓர் இதழைத் தொடங்கினார். பம்பாயில் என்.எம். லோகண்டே மற்றும் எஸ்.எஸ். பெங்கலீ 1878 முதல் ஆலைத் தொழிலாளர்களிடையே பணியாற்றினர்.
1884 memorandum. இவர்களின் முயற்சியால், சுமார் 5,000 தொழிலாளர்கள் கையெழுத்திட்ட ஒரு மனு தயாரிக்கப்பட்டது. அது 1884-ல் பம்பாய் அரசின் ஆணையத்தின் முன் சமர்ப்பிக்கப்பட்டது. அதில் ஞாயிற்றுக்கிழமை விடுமுறை, நண்பகலில் அரை மணி நேர இடைவேளை, காலை 6.30 முதல் சூரிய அஸ்தமனம் வரை வேலை ஆகியவை கேட்கப்பட்டன.
மாதம் 15-ஆம் தேதிக்குள் சம்பளம், காயமடைந்தவர்களுக்கு முழு சம்பளம், ஊனமுற்றவர்களுக்கு ஓய்வூதியம் ஆகியவையும் கேட்கப்பட்டன. இது இந்திய தொழிற்சாலைகள் சட்டம், 1891-ல் தன் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. அதற்கு முன் வந்த 1881 தொழிற்சாலைகள் சட்டம் முக்கியமாக குழந்தைத் தொழிலாளர் பிரச்சனையைப் பார்த்தது.
1890-ல் வாராந்திர விடுமுறை. 1890 ஏப்ரல் 24-ல் லோகாண்டே சுமார் 10,000 தொழிலாளர்கள் கலந்துகொண்ட கூட்டத்தை நடத்தினார். அதில் இரண்டு பெண் தொழிலாளர்கள் பேசினர். வாராந்திர விடுமுறை கோரிய மனு பம்பாய் ஆலை உரிமையாளர்கள் சங்கத்திடம் அனுப்பப்பட்டது. அவர்கள் 1890 ஜூன் 10-ல் அதை வழங்கினர். தொழிலாளர்கள் இதை வெற்றியாகக் கருதினர். ஆனால் இதற்கு சட்ட பலம் இல்லை, அமல்படுத்தவும் முடியாது.
ஆரம்பகால வேலைநிறுத்தங்கள். தொழிலாளர்கள் தாங்களாகவே வேலைநிறுத்தங்களிலும் ஈடுபட்டனர். 1853-ல் வங்காளத்தில் ஆற்றுத் துறைமுகத் தொழிலாளர்களும், 1862-ல் கல்கத்தாவில் வண்டி ஓட்டுநர்களும் வேலைநிறுத்தம் செய்தனர். 1862-ல் ஹவுரா ரயில் நிலையத்தில் சுமார் 1,200 தொழிலாளர்கள் எட்டு மணி நேர வேலை நாள் கோரி வேலைநிறுத்தம் செய்தனர். இது சிகாகோ மே தின இயக்கத்திற்கு சுமார் 24 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்தது. நாக்பூர் எம்ப்ரஸ் மில்ஸ் 1877-ல் கூலி குறித்து வேலைநிறுத்தம் செய்தது. 1882 முதல் 1890 வரை பம்பாய் மற்றும் மதராஸ் மாகாணங்களில் 25 வேலைநிறுத்தங்கள் நடந்தன. அவற்றில் பல இந்தியர்களுக்குச் சொந்தமான ஆலைகளில் நடந்தவை.
Mains நோக்கு: இந்தப் போராட்டங்கள் ஏன் முக்கியமானவை?
வெறும் 'கலவரங்கள்' அல்ல. அதிகாரிகள் இந்தப் போராட்டங்களை கொள்ளை, கலவரம், குற்றம் என்று அழைத்தனர். நீண்ட காலமாக வரலாற்றாசிரியர்களும் அதே மொழியைப் பின்பற்றினர். உற்று நோக்கினால், இவை காலனிய அரசு, நிலப்பிரபுக்கள், கந்துவட்டிக்காரர்கள் செய்த புதிய வகைச் சுரண்டல்களுக்கு எதிரான ஒழுங்கமைந்த எதிர்வினைகள் என்பது தெரியும். அடிப்படையில், இவை 'இல்லாதவர்களின்' 'உள்ளவர்களுக்கு' எதிரான போராட்டங்கள்.
ஒரே நேரத்தில் இரண்டு எதிரிகள். காலனிய ஆட்சியும், இந்திய நிலப்பிரபுக்களும் கந்துவட்டிக்காரர்களும் எவ்வாறு இணைந்து செயல்பட்டனர் என்பதை இந்தப் போராட்டங்கள் காட்டுகின்றன. விவசாயிகளும் பழங்குடியினரும் பெரும்பாலும் இருவருக்கும் எதிராக ஒரே நேரத்தில் போராடினர். அதனால்தான் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பும், நிலப்பிரபுத்துவ எதிர்ப்பும் இரட்டை நீரோட்டங்கள் என்று வரலாற்றாசிரியர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். பின்னர் தேசிய இயக்கம் விவசாயிகளின் ஆதரவைப் பெற நிலம் மற்றும் குத்தகை சீர்திருத்தங்கள் குறித்த வாக்குறுதிகளை அளிக்க வேண்டியிருந்தது என்பதையும் இது விளக்குகிறது.
வரம்புகள். இந்த இயக்கங்கள் உள்ளூர் அளவிலானவை, குறுகிய காலம் நீடித்தவை, பெரும்பாலும் ஒடுக்கப்பட்டன. காலனியாதிக்கத்தை முழுவதுமாக எதிர்க்கும் தெளிவான திட்டம் அவற்றில் பெரும்பாலும் இல்லை. சில இயக்கங்கள் பாதுகாப்புக்காக அரசியைத்தான் நம்பின. நிலப்பிரபுக்களும் அரசும் சாதி அல்லது மதவாரியாக இவற்றைப் பிரித்தும் வைத்தன.
மரபு. ஆனாலும் இவை ஆங்கிலேயர் எதிர்ப்பு உணர்வை வளர்த்தன. படித்த வகுப்பினரில் ஒரு பகுதியினரை மக்களை நோக்கி ஈர்த்தன. பின்னர் வந்த தலைவர்களுக்கு குறைகளும் போராட்ட முறைகளும் கிடைத்தன. தொழிலாளர்களின் ஆரம்பகாலப் போராட்டங்கள் இருபதாம் நூற்றாண்டில் அமைப்பு ரீதியான தொழிற்சங்கங்களுக்கு அடித்தளமிட்டன. முதன்மைத் தேர்வில், தேசிய இயக்கத்தின் வெகுஜனக் கட்டத்திற்கான முன்னோடிகளாக அவற்றை முன்வையுங்கள்; அதே நேரத்தில் அவற்றின் வரம்புகளையும் குறிப்பிடுங்கள்.
முதன்மைத் தேர்வுப் பயிற்சி: 1857-க்குப் பிறகு நடந்த போராட்டங்கள்
| கோணம் | கேள்வி | முக்கிய அம்சங்கள் |
|---|---|---|
| காரணங்கள் | பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இரண்டாம் பாதியில் காலனிய நில, வருவாய்க் கொள்கைகள் விவசாயிகளின் இயக்கங்களுக்கு எவ்வாறு வழிவகுத்தன? | நில சந்தை; மரபுவழி உரிமைகளின் இழப்பு; பணமாக வரி மற்றும் கடன் கொடுப்பவர்கள்; குத்தகைதாரர்களுக்கு நிலையான உரிமை இல்லாமை; எடுத்துக்காட்டுகள்: indigo, Pabna, Deccan. |
| மதவாரி வண்ணம் | "கிராமப்புற இந்தியாவில் வர்க்க மோதல்கள் பெரும்பாலும் மதவாரி வண்ணம் பூசப்பட்டன." Malabar மற்றும் Pabna-வை மேற்கோளாகக் கொண்டு ஆராயுங்கள். | Jenmi எதிர் Moplah; 1875 மனு, 1882-85, 1896; Pabna-வில் முஸ்லிம் பெரும்பான்மை மற்றும் இந்துத் தலைவர்கள்; நிலப்பிரபுக்கள் மற்றும் அரசின் பிரச்சாரம். |
| பழங்குடியினர் | Birsa Munda தலைமையிலான Munda இயக்கத்தின் வளர்ச்சியைக் கண்டறியுங்கள். | 1874-1901; மிஷனரிகள் மற்றும் 1867 மனு; 1879 கோரிக்கை, 1881 Doesa; c. 1895 முதல் Birsa; dikus மற்றும் ஐரோப்பியர்; பெண்கள்; ஏழை பழங்குடியில்லாதவர்கள் மீது பகை இல்லை. |
| தொழிலாளர் | 1900-க்கு முன் இந்தியாவில் தொழிலாளர்களை அமைப்பாக்கும் ஆரம்ப முயற்சிகளை விவாதியுங்கள். | நிலைமைகள்; jobbers; Sasipada Banerjee; Lokhande-இன் 1884 மனு மற்றும் Factories Act 1891; 1890 விடுமுறை; Howrah 1862 வேலைநிறுத்தம். |
| மதிப்பீடு | 1857-1900 மக்கள் இயக்கங்கள் தேசிய இயக்கத்தின் முன்னோடிகளா? விமர்சன ரீதியாக மதிப்பிடுங்கள். | ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு மற்றும் நிலப்பிரபுத்துவ எதிர்ப்பு நீரோட்டங்கள்; ஒற்றுமை; அறிவுஜீவிகளுடனான தொடர்பு; வரம்புகள்: உள்ளூர், மீட்டெடுப்புத் தன்மை, அரசுவிசுவாசம், பிளவுகள். |
இவை நாங்கள் எழுதிய பயிற்சி வினாக்கள், முந்தைய தேர்வு வினாத்தாள்கள் அல்ல. உங்கள் தேர்வின் கடந்தகால வினாக்கள் PYQ panel-இல் தோன்றும்.
இந்த அட்டவணையை எப்படிப் பயன்படுத்துவது: ஒவ்வொரு விடையும் என்ன என்பதை விளக்க வேண்டும், பிறகு ஏன் என்பதை விளக்கி, அது எதற்கு வழிவகுத்தது என்பதுடன் முடிக்க வேண்டும்.
Quick revision
- உள்ளூர்ப் பெயர்கள்: fituri, meli, hool, ulgulan; 1857-க்குப் பிறகு நிலக்கிழார்கள் 'இயல்பான தலைவர்கள்' என்று கருதப்பட்டனர்.
- ஒரிசா: கும்சார் மற்றும் பாட் பகுதிகளின் Khonds (1854-56), Chakra Bisoi, meriah ban; பர்லாகெமிடியின் Savaras (1856-57), Radhakrishna Dandasena 1857-ல் தூக்கிலிடப்பட்டார்.
- சந்தால்கள்: வட்டி 50-500%, bara ban / chota ban; 30 June 1855, Sido மற்றும் Kanhu.
- 1857 விவாதம்: Stokes (உயரடுக்கு தலைமை) எதிர் S.B. Chaudhuri, Rudrangshu Mukherjee (மக்கள் இயக்கம்); 'Bania ka Raj'.
- இண்டிகோ கிளர்ச்சி 1859-60: தொழிலாளர்கள் வேலையை நிறுத்தினர்; Nil Darpan (Dinabandhu Mitra, 1860); விசாரணை 1860.
- Moplahs (மலபார்) எதிர் jenmi நிலக்கிழார்கள்: மனு 1875, மறுமலர்ச்சி 1882-85, 1896-க்குள் மதரீதியான மோதலாக மாறியது.
- Pabna 1873-85: குடியிருப்பு உரிமைகள்; agrarian league 1873; 'Queen's ryots'; தலைவர்கள் Keshab Chandra Roy, Shambhunath Pal.
- Deccan riots 1875: Kunbis எதிர் Vani கடன்கொடுப்போர் (25-50%); பத்திரங்களும் ஆவணங்களும் அழிக்கப்பட்டன; ryotwari.
- Koya 1879-80: Tomma Dora, Malkangiri, Motu காவல் நிலையம்.
- Mundas 1874-1901; Birsa c. 1895 முதல்; 1867 14,000 பேரின் மனு; Doesa 1881.
- தொழிலாளர்கள்: Sasipada Banerjee 1870; Lokhande மனு 1884 (~5,000 பேர்) → Factories Act 1891; வார விடுமுறை 10 June 1890.
- வேலைநிறுத்தங்கள்: Howrah 1862 (8 மணி நேர வேலை, ~1,200 பேர்); Empress Mills 1877; 1882-90 இடையே 25 வேலைநிறுத்தங்கள்.