Module 1 · 22 min read · Free chapter
கற்காலமும் செம்புக் காலப் பண்பாடுகளும்
துணைக்கண்டத்தில் பழைய கற்காலம் சுமார் 19 லட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தொடங்கியது. அப்போது வேட்டையாடி உணவு சேகரித்த மக்கள் கைக்கோடரிகளையும் சீவல்களையும் பயன்படுத்தினர். பனியுகத்திற்குப் பிறகு, இடைக்கற்கால மக்கள் சிறிய நுண்கற்களைப் பயன்படுத்தி விலங்குகளைப் பழக்கத் தொடங்கினர். மெஹர்கர் போன்ற புதிய கற்காலத் தளங்களில் மக்கள் விவசாயம் செய்து கிராமங்களில் குடியேறினர். செம்புக்கற்காலப் பண்பாடுகள் கல்லுடன் செம்பையும் பயன்படுத்தின. பின்னர் இரும்பு பரவியது; அது விவசாயத்தை மெதுவாக மாற்றியது.
பூஜ்ஜியத்திலிருந்து தொடங்குவோம்: வேட்டையிலிருந்து கிராமங்களுக்கு மக்கள் எப்படி மாறினர்
மனித வரலாற்றின் பெரும்பகுதியில் யாரும் விவசாயம் செய்யவில்லை. மக்கள் பருவத்திற்கேற்ப நகர்ந்து, தாவரங்களை சேகரித்து, விலங்குகளை வேட்டையாடி, கல்லால் கருவிகள் செய்தனர். இந்த நீண்ட காலத்தை வரலாற்றாசிரியர்கள் கற்காலம் என்று அழைக்கின்றனர். ஏனெனில் கல் கருவிகளே இன்றும் எஞ்சியுள்ளன.
அப்போது எழுத்து இல்லை. எனவே நாம் அறிந்த அனைத்தும் தொல்லியல் மூலம் கிடைக்கின்றன: கருவிகள், எலும்புகள், விதைகள், பானைகள், அடுப்புகள், ஓவியங்கள். பொதுவாக ஆழமான அடுக்குகளே பழமையானவை. இந்த முறை அடுக்கியல் (stratigraphy) எனப்படுகிறது.
இந்தக் கதையில் மூன்று பெரிய திருப்பங்கள் உள்ளன. முதலில், மனிதர்கள் சிறந்த, சிறிய கல் கருவிகளைச் செய்யக் கற்றுக்கொண்டனர். இரண்டாவதாக, கடைசி பனியுகத்திற்குப் பிறகு, சில குழுக்கள் பயிர் வளர்க்கவும் விலங்குகளை வளர்க்கவும் தொடங்கி, கிராமங்களில் குடியேறின.
மூன்றாவதாக, விவசாயிகள் கல்லுடன் சிறிதளவு செம்பு (copper) பயன்படுத்தத் தொடங்கினர்; சில கிராமங்கள் தலைமை பெற்ற சமூகங்களாக வளர்ந்தன. இந்த Chalcolithic பண்பாடுகள் ஹரப்பா நகரங்களுக்கு முன்பும், அவற்றுடன் சேர்ந்தும், அவற்றுக்குப் பின்பும் இருந்தன. இவற்றை அறிவது, இந்தியாவின் கடந்த காலம் ஒரே ஒரு கதை அல்ல என்பதைப் புரிய உதவுகிறது.
காலங்களின் ஒரு பார்வை
| காலம் | தோராயமான காலம் | கருவிகளும் வாழ்க்கையும் | முக்கிய தளங்கள் |
|---|---|---|---|
| Lower Palaeolithic | சுமார் 1.9 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்து | Handaxes, choppers; வேட்டையாடுதல்-சேகரித்தல் | ராவல்பிண்டி பகுதி, Adamgarh, Bhimbetka |
| Middle Palaeolithic | சுமார் 80,000-40,000 ஆண்டுகளுக்கு முன் | Flakes, chert மற்றும் jasper கருவிகள் | Bhimbetka, Budha Pushkar |
| Upper Palaeolithic | 40,000-10,000 ஆண்டுகளுக்கு முன் | Blades, burins, எலும்புக் கருவிகள்; ஆரம்பகால கலை | Bhimbetka, Patne |
| Mesolithic | சுமார் 10,000 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு | Microliths; குடிசைகள்; சில மந்தை மேய்ப்பு | Chopani Mando, Bagor |
| Neolithic | சுமார் கி.மு. 7000 முதல் (Mehrgarh) | Polished axes; விவசாயம், மேய்ப்பு, கிராமங்கள் | Mehrgarh, Burzahom, Koldihwa, Chirand, Utnur |
| Chalcolithic | சுமார் கி.மு. 3ஆம் முதல் 1ஆம் மில்லேனியம் | கல்லும் சிறிதளவு செம்பும்; வண்ணம் தீட்டிய மட்பாண்டங்கள்; தலைமைச் சமூகங்கள் | Ahar, Balathal, Kayatha, Daimabad, Inamgaon |
| Iron Age | சுமார் கி.மு. 2000 முதல் இரும்பு; கி.மு. 1000 வாக்கில் பரவலாக | பழைய கைவினைகளுடன் இரும்புக் கருவிகள் | Dadupur, Malhar, Atranjikhera |
இந்தக் காலங்கள் ஒன்றோடு ஒன்று மேலெழுகின்றன. ஹோலோசீன் காலத்தில், வேட்டைக்காரர்-சேகரிப்பாளர்களும், விவசாயிகளும், செம்பு பயன்படுத்திய கிராம மக்களும் பெரும்பாலும் வெவ்வேறு பகுதிகளில் ஒரே காலத்தில் வாழ்ந்தனர்.
பழைய கற்காலம்: கருவிகள், முகாம்கள் மற்றும் முதல் கலை
எவ்வளவு பழையது? துணைக்கண்டத்தில் மனிதர்களின் ஆரம்பகால சான்று பாகிஸ்தானின் ராவல்பிண்டி அருகில் இருந்து கிடைக்கிறது; இது சுமார் 1.9 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முந்தையது. பெரும்பாலான மனிதப் பரிணாம வளர்ச்சி Pleistocene என்ற புவியியல் காலத்தில் நடந்தது. இது சுமார் 20 லட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்து சுமார் 10,000 ஆண்டுகளுக்கு முன் வரை நீடித்தது. இந்த நீண்ட காலம் முழுவதும் மக்கள் வேட்டைக்காரர்-சேகரிப்பாளர்களாக வாழ்ந்தனர்.
கருவிகளின் அடிப்படையில் மூன்று கட்டங்கள். தொல்லியல் அறிஞர்கள் Palaeolithic காலத்தை கருவி வகைகள் மற்றும் அடுக்குகளின் அடிப்படையில் பிரிக்கின்றனர். Lower கட்டத்தில் சில்லுக் கருவிகளும் கைக்கோடரிகளும் (இருபுறமும் செதுக்கப்பட்ட bifaces) உள்ளன; இவை பெரும்பாலும் quartzite கல்லால் ஆனவை. Middle கட்டம், சுமார் 80,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்து தொடங்குகிறது; இதில் flake கருவிகள், குறிப்பாக scrapers உள்ளன. இவை jasper மற்றும் chert போன்ற நுண்ணிய கற்களால் செய்யப்பட்டவை.
மேல் பழைய கற்காலம் (Upper Palaeolithic). சுமார் 40,000 ஆண்டுகளுக்கு முன், தயார் செய்யப்பட்ட கல் கருக்களிலிருந்து கவனமாக வெட்டப்பட்ட blades மற்றும் burins தோன்றுகின்றன. இது ஒரு வகை mass production ஆகும், இதனால் கூர்மையான மற்றும் பல வகையான கருவிகள் கிடைத்தன. எலும்புக் கருவிகளும் தோன்றுகின்றன. மத்தியப் பிரதேசத்தில் Adamgarh Hill (ஹோஷங்காபாத்) மற்றும் Bhimbetka ஆகிய இடங்களில், ஒவ்வொரு அடுக்கிலும் கருவிகள் படிப்படியாக சிறியதாக மாறுகின்றன.
அவர்கள் எங்கே வாழ்ந்தார்கள்? ஆரம்பகால மனிதர்கள் கருவிகளுக்கான கல்லும் அருகில் தண்ணீரும் உள்ள இடங்களைத் தேர்ந்தெடுத்தனர். இமயமலை அடிவாரங்களில், கங்கைச் சமவெளியின் ஓரங்களில் மத்திய இந்தியக் குன்றுகளை ஒட்டி, தார் பாலைவனத்தைச் சுற்றி, மத்திய மற்றும் தீபகற்ப இந்தியா முழுவதும் இத்தகைய தளங்கள் அதிகம் உள்ளன. கேரளா, வடகிழக்குப் பகுதிகள் போன்ற அடர்ந்த காடுகள் பொதுவாகத் தவிர்க்கப்பட்டன.

முகாம்கள் எப்படி இருந்தன? பாறைத் தங்குமிடங்களே சிறந்த ஆதாரங்களைத் தருகின்றன, ஏனெனில் ஆற்றங்கரைகளில் வெள்ளத்தால் அடித்து வரப்பட்ட கருவிகள் இருக்கலாம். Budha Pushkar-இல், தார் பாலைவனத்தில் உள்ள ஏரியைச் சுற்றி, கருவிகளின் கொத்துகள் பலமுறை பயன்படுத்தப்பட்ட சிறிய முகாம்களைக் காட்டுகின்றன. இத்தகைய தளங்கள் குடியிருப்புத் தளங்கள், மூலப்பொருள் அருகில் உள்ள தொழிற்சாலைத் தளங்கள், அல்லது இரண்டும் ஆகும்.
கூட்டங்கள், பழங்குடிகள் அல்ல. இத்தகைய மக்கள் எப்படி வாழ்ந்தார்கள் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள, வரலாற்றாசிரியர்கள் இன்றும் வாழும் வேட்டை-சேகரிப்பாளர்களின் ஆய்வுகளை நாடுகின்றனர். Elman Service மற்றும் Marshall Sahlins, சுமார் 20 முதல் 50 பேர் கொண்ட bands பற்றி விவரிக்கின்றனர், அவர்களின் உறுப்பினர்கள் வந்து போய்க்கொண்டிருந்தனர். குடும்பமே முக்கிய அலகாக இருந்தது, பல குடும்பங்களின் ஆண்கள் ஒரு பெரிய வேட்டைக்காக மட்டுமே இணைந்தனர்.
சேகரிப்பாளர்-வேட்டைக்காரர்கள். முக்கியமாக பெண்களால் சேகரிக்கப்பட்ட காட்டுத் தாவரங்கள், இறைச்சியை விட உணவில் பெரிய பங்கை வகித்திருக்கலாம். உணவு கிடைத்தவுடனேயே உண்ணப்பட்டதால், சேமிப்பும் உபரியும் குறைவாக இருந்தன. Bands சமத்துவமானவை; நிரந்தரத் தலைவர் இல்லை, சண்டைகள் பெரும்பாலும் ஒரு குழு வெறுமனே விலகிச் செல்வதன் மூலம் தீர்க்கப்பட்டன.

முதல் கலை. மத்திய இந்தியாவின் மணற்கல் தங்குமிடங்கள், லடாக், தென்னிந்தியா ஆகியவற்றில் பாறை ஓவியங்கள், செதுக்கல்கள் மற்றும் bruisings இன்றும் உள்ளன. ராஜஸ்தானில் கிடைத்த அலங்கரிக்கப்பட்ட நெருப்புக்கோழி முட்டை ஓடுகள் சுமார் 40,000 ஆண்டுகளுக்கு முந்தையவை; Patne-இல் கிடைத்தவை சுமார் 25,000 ஆண்டுகளுக்கு முந்தையவை. பல ஆரம்பகால ஓவியங்கள் வேட்டையைக் காட்டுகின்றன; வெற்றியை உறுதி செய்ய அது ஒரு மந்திரமாக இருந்திருக்கலாம்.
ஓவியங்களின் காலம். Bhimbetka-இல், பச்சை நிறமி கொண்ட ஓவியங்கள், பச்சை நிறமித் துண்டுகள் கண்டறியப்பட்ட மேல் பழைய கற்கால அடுக்குகளுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளன. V.S. Wakankar பச்சையை ஆரம்பகால ஓவியங்களின் நிறமாகக் கருதினார்; ஆனால் சிவப்பு நிற ஆரம்பகால ஓவியங்களும் அறியப்படுகின்றன. சுமார் 35,000 ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய இத்தகைய கலை, மக்களிடம் ஏற்கனவே மொழி இருந்ததற்கான அறிகுறி என்று சில அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர்.
பனியுகத்திற்குப் பின்: மெசோலித்திக் காலமும் விவசாயத்தை நோக்கிய பாதையும்
ஒரு வெப்பமான உலகம். சுமார் 10,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு Pleistocene முடிந்து Holocene தொடங்கியது. இன்றுபோலவே காலநிலை வெப்பமாகவும் ஈரமாகவும் மாறியது. காடுகளும் புல்வெளிகளும் வறண்ட பகுதிகளுக்குப் பரவின. மக்கள் இப்போது ஏரிகளையும் ஆறுகளையும் அதிகம் நம்பியிருந்தனர்.
Mesolithic காலம். இந்தப் புதிய உலகத்திற்கு மனிதர்கள் தங்களை மாற்றிக்கொண்ட காலம் Mesolithic (நடுக்கற்காலம்) என்று அழைக்கப்படுகிறது. microliths எனப்படும் சிறிய கல் கருவிகள் இதன் அடையாளம். இது வேட்டையாடி உணவு சேகரிக்கும் நிலைக்கும் உணவு உற்பத்திக்கும் இடையில் உள்ளது. மனிதர்கள் உணவு பெற பல வழிகளை முயன்றனர். சிலர் நடமாடிக்கொண்டே இருந்தனர்; மற்றவர்கள் ஒரு home base-ஐச் சுற்றி வாழ்ந்தனர்.
காலம் அறியப்பட்ட இடங்கள். உறுதியான காலம் கொண்ட Mesolithic இடங்கள் சிலவே. Belan பள்ளத்தாக்கில் உள்ள Chopani Mando இடத்தின் காலம் விவாதத்திற்குரியது; ஆனாலும் அங்கு மிகப் பழைய கையால் செய்யப்பட்ட பானை ஓடுகள் உள்ளன. ராஜஸ்தானில் Kothari ஆற்றின் கரையில் உள்ள Bagor, இந்தியாவின் மிகப் பெரிய Mesolithic இடம்; அதன் முதல் கட்டம் சுமார் கி.மு. 5000-இல் தொடங்குகிறது. இந்தியாவில் Mesolithic ஒரு நேர்த்தியான பாலம் அல்ல. சில Mesolithic இடங்கள் Neolithic, Chalcolithic பண்பாடுகளுடன் ஒரே காலத்தில் இருந்தன.
மேம்பட்ட Mesolithic கிராமங்கள். பிந்தைய சில இடங்களில் நிரந்தரமான அல்லது அரை நிரந்தரமான சிறிய குடிசைகள் இருந்தன. அவற்றின் தரை மண்ணால் ஆனது; நடுவில் அடுப்புகளும், wattle-and-daub சுவர்களும் இருந்தன (நாணல்களின் மீது மண் பூசப்பட்டது). அரைக்கும் கற்கள், querns, microliths ஆகியவற்றை அவர்கள் பயன்படுத்தினர். அவர்களின் விலங்கு எலும்புகளில் காட்டு மற்றும் வளர்ப்பு இனங்கள் இரண்டும் உள்ளன. சேகரித்த அல்லது வளர்த்த காட்டுத் தாவரங்களை querns மூலம் பதப்படுத்தியிருக்கலாம்.
வேட்டையில் மாற்றம். Microliths சிறியவை; பொதுவாக 1 முதல் 8 cm நீளம். இவற்றில் blades, points, triangles, lunates, trapezes ஆகியவை அடங்கும். பலவற்றை பிடிகளில் பொருத்தி arrowheads ஆகப் பயன்படுத்தினர். காலநிலை வெப்பமானபோது, மனிதர்கள் பெரிய விலங்குகளை வேட்டையாடுவதிலிருந்து சிறிய விலங்குகள், மீன்பிடித்தல் மற்றும் பறவை வேட்டைக்கு மாறினர். Bhimbetka, Adamgarh பாறை ஓவியங்கள் இப்போது வேட்டை, மீன்பிடி, மேலும் பிரசவம், குழந்தை வளர்ப்பு, அடக்கம் ஆகியவற்றையும் காட்டுகின்றன. இது மிகவும் நிலையான சமூக வாழ்க்கையைக் குறிக்கிறது.
வளர்ப்பு எப்படி நடக்கிறது. வளர்ப்பு (domestication) ஒரு மெதுவான செயல்முறை. இதில் மனிதர்கள் புதிய வகை தாவரங்களையும் விலங்குகளையும் உருவாக்குகின்றனர். ஆரம்பகால விவசாயிகள், அறுவடை வரை தானியம் நிலைத்திருக்கும் தாவரங்களின் விதைகளைச் சேமித்தனர். அவை கொத்தாக வளர்ந்ததால் அறுப்பது எளிதாக இருந்தது. தலைமுறைகள் கடந்தபோது, இந்தத் தேர்வு மனிதனைச் சார்ந்திருக்கும் பயிர்களை உருவாக்கியது.

எந்த விலங்குகள்? அமைதியாகவும், கூட்டமாக வாழ்ந்து தலைவனைப் பின்தொடரும் விலங்குகளையே எளிதில் அடக்க முடியும். அதனால்தான் ஆடும் செம்மறியாடும் Near East-இல் முதலில் வளர்க்கப்பட்டன. மேய்ச்சல் காட்டு மந்தைகளைப் பின்தொடர்வதில் தொடங்கியது; பின்னர் அவற்றை நெருக்கமாகக் கொண்டுவந்தனர்; இறுதியாக அடைத்து வைத்தனர்.
இது ஏன் ஒரு புரட்சி? V. Gordon Childe இந்த மாற்றத்தை 'Neolithic Revolution' என்று அழைத்தார். Near East-ல் இது சுமார் 2,000 ஆண்டுகள் எடுத்தது, அதனால் மாற்றம் மெதுவாக நடந்தது. ஆனால் அதன் தாக்கம் மிகப் பெரியது. மனிதர்கள் இப்போது தங்கள் உணவு விநியோகத்தைக் கட்டுப்படுத்தினர், பயிர்களைப் புதிய இடங்களுக்கு கொண்டு செல்ல முடிந்தது, தானியங்களைச் சேமித்தனர். சேமிப்புக்கும் சமையலுக்கும் pottery செய்தனர், villages-ல் வாழ்ந்தனர்.
மக்கள் ஏன் அதைத் தேர்ந்தெடுத்தனர்? கடைசி Ice Age-க்குப் பிறகான சுற்றுச்சூழல் மாற்றங்களுடன் விவசாயத்தை இணைக்கும் ஒரு பிரபலமான விளக்கம் உள்ளது. அது சில குழுக்களை காட்டுப் புற்கள் மற்றும் பயறு வகைகளை நோக்கித் தள்ளியது. விவசாயம் எப்போதும் சிறந்ததாக இருக்கவில்லை. பல ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு, அது உணவு சேகரிப்பை விட தெளிவாக உயர்ந்ததாக இருக்கவில்லை. வளமான காட்டு வளங்கள் கொண்ட குழுக்கள், விவசாயம் தெரிந்திருந்தும் அதைச் செய்யவில்லை.
சமூகத்தில் என்ன மாறியது? விதைப்பிலிருந்து அறுவடை வரை பல மாதங்கள் கூட்டு உழைப்பு தேவை. அடுத்த பயிர் வரும் வரை உணவு சேமிக்கப்பட வேண்டும். எனவே விவசாயிகள் பெரிய, நீடித்த kinship குழுக்களை உருவாக்கினர். குழந்தைகள் வயலில் உதவ முடிந்தது, குடும்பங்கள் தங்கள் அளவைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டிய அவசியம் இல்லாமல் போனது, population வளர்ந்தது.
துணைக்கண்டத்தின் முதல் விவசாயிகள்
Mehrgarh, முதல் கிராமம். துணைக்கண்டத்தின் ஆரம்பகால விவசாயக் குடியிருப்பு Baluchistan (பாகிஸ்தான்) பகுதியில் உள்ள Mehrgarh ஆகும். இது மலைகளுக்கும் Indus சமவெளிகளுக்கும் இடையே உள்ள பழைய பாதையான Bolan Pass-இன் அடிவாரத்தில், Bolan river-இல் உள்ள வளமான Kachi சமவெளியில் அமைந்துள்ளது. இது சுமார் கி.மு. 7000-இல் ஒரு முகாமாகத் தொடங்கியது.
Mehrgarh பயிரிட்டதும் சேமித்ததும். அதன் முதல் காலகட்டம் aceramic ஆகும், அதாவது மட்பாண்டம் இல்லாதது. இரண்டாம் காலகட்டத்தில் மட்பாண்டம் தோன்றுகிறது. மக்கள் சிறிய மண் செங்கல் வீடுகளில் வாழ்ந்தனர், கோதுமை மற்றும் barley பயிரிட்டனர். மான் போன்ற காட்டு விலங்குகளை வேட்டையாடுவதிலிருந்து மெதுவாக ஆடு, செம்மறியாடு மற்றும் மாடுகளை வளர்க்கத் தொடங்கினர். அரிவாள்கள் ஒரு கைப்பிடியில் கல் கத்திகளை bitumen-இல் பதித்து செய்யப்பட்டன.
தொடக்கத்திலிருந்தே தொடர்புகள். Mehrgarh-இன் ஆரம்பகால மக்கள் கூட lapis lazuli, turquoise மற்றும் marine shell பயன்படுத்தினர். Shell Makran கடற்கரையிலிருந்தும், lapis Badakshan அல்லது Chagai-யிலிருந்தும், turquoise Oxus-க்கு அப்பாலிருந்தும் வந்தது. எனவே முதல் விவசாயிகள் அரபிக் கடல் முதல் மத்திய ஆசியா வரையிலான பரிமாற்ற வலையமைப்புகளுடன் ஏற்கனவே இணைக்கப்பட்டிருந்தனர்.
Mehrgarh வளர்கிறது. சுமார் கி.மு. 5500-இல் அதற்கு சேமிப்பு அறைகள், மொட்டை மாடிகள் மற்றும் முதல் கரடுமுரடான மட்பாண்டம் இருந்தன. சுமார் கி.மு. 4000-இல் அது சுமார் 50 hectares பரப்பளவை அடைந்தது, குறிப்பிடத்தக்க அளவில் copper பயன்படுத்தியது, potter's wheel-இல் மட்பாண்டம் செய்தது, பல பெண் terracotta சிலைகளையும் உருவாக்கியது. கி.மு. 4-ஆம் மில்லேனியத்தின் இரண்டாம் பாதியில், விவசாயக் கிராமங்கள் Baluchistan முழுவதும் பரவின, Indus சமவெளிகளுக்கும் பரவின.
பருத்தியும் ஹரப்பாவின் மரபுரிமையும். பின்னர், செம்பு பயன்பாட்டில் இருந்த காலத்தில், சுமார் கி.மு. 5000-இல், மெஹர்கர் கோதுமை, பார்லியுடன் பருத்தியையும் பயிரிட்டது. ஹரப்பா மக்கள் கோதுமை, பார்லி, பருத்தி விவசாயத்தை இத்தகைய ஆரம்பகால மூதாதையர்களிடமிருந்து பெற்றிருக்கலாம். இதனால்தான் மெஹர்கர் மிக முக்கியமானது. முதல் கிராமங்களையும் முதல் நகரங்களையும் அது இணைக்கிறது.
விவசாயம் ஏன் இங்கே முதலில் தொடங்கியது? கோதுமை, பார்லி, ஆடு, செம்மறியாடு மேற்கு ஆசியாவின் ஈரமான குளிர்காலத்துக்கு ஏற்றவை; கோடை பருவமழைக்கு அல்ல. மெஹர்கரில் பயிர்கள் திடீரென தோன்றுவதால், விவசாய அறிவு ஈரானிலிருந்து இடம்பெயர்வு, வணிகம், திருமணத்தின் வழியாகப் பரவியதாக பல அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர். வேறு சிலர் அங்கே செம்மறியாடு, ஆடு, மாட்டின் உள்ளூர் அடக்கல்-ஐச் சுட்டிக்காட்டி, கச்சி சமவெளியை ஒரு தனிப்பட்ட மையமாக பார்க்கின்றனர். எனவே கேள்வி இன்னும் திறந்தே உள்ளது.
காஷ்மீர்: குழிகளில் வாழ்க்கை. காஷ்மீரில் புர்ஸஹோம் மற்றும் குஃப்க்ரால் தளங்களில், கி.மு. மூன்றாம் ஆயிரமாண்டின் புதிய கற்காலத்து விவசாயிகள் குழி வீடுகளில் வாழ்ந்தனர். நீண்ட கடுங்குளிரில் மேற்பரப்பை விட இவை வெதுவெதுப்பாக இருந்தன. அவர்கள் தரையில் நிறுத்தப்பட்ட கல் கோடரிகள் மற்றும் எலும்புக் கருவிகள் பயன்படுத்தினர்; கோதுமை, பார்லி, பருப்பு பயிரிட்டனர்; இன்னும் காட்டாடு, மான், கரடியை வேட்டையாடினர். பின்னர் சேறு வீடுகள் கட்டினர்; மனிதர்களுடன் சேர்ந்து நாய்களையும் புதைத்தனர்.
சிந்துவுடனான தொடர்பு. புர்ஸஹோமில் சக்கரத்தில் செய்யப்பட்ட ஒரு பானையில் அகேட் மற்றும் கார்னீலியன் கற்களால் ஆன 950 மணிகள் இருந்தன; இவை சிந்து சமவெளியிலிருந்து வந்திருக்கலாம். வேறொரு பானையில் சிந்து பாணி 'கொம்புடைய தெய்வம்' உருவம் இருந்தது. தொலைதூர விவசாயிகளும் பரந்த வணிக வலைப்பின்னல்களின் பகுதியாக இருந்தனர்.
கிழக்கில் அரிசி. விந்திய மலைப்பகுதியில் உள்ள கோல்திஹ்வா தளத்தின் பானைகளில் அரிசி உமிகள் இருந்தன; இது துணைக்கண்டத்தின் மிகப் பழைய அரிசி பயிரிடும் பண்பாடாகக் கருதப்படுகிறது. அதன் ஒன்பது கதிரியக்கக் கரிம காலக் கணிப்புகளில் மூன்றே கி.மு. 7-6 ஆம் ஆயிரமாண்டுகளுக்குச் செல்கின்றன; எனவே அதன் வயது விவாதத்துக்குரியது. கங்கைச் சமவெளியில் உள்ள லஹுராதேவா தளத்தில் கி.மு. 6-ஆம் ஆயிரமாண்டின் பிற்பகுதி முதல் 5-ஆம் ஆயிரமாண்டின் தொடக்கம் வரை அரிசி பயிரிடப்பட்டது.

பீஹாரின் விவசாய கிராமங்கள். வட பீஹாரில் சிரந்த், செச்சார்-குதுப்பூர், சேனுவார், மானேர், தாராதிஹ் ஆகியவை ஆற்றங்கரை கிராமங்களாக இருந்தன. சிரந்தின் புதிய கற்கால அடுக்கு 3.5 மீ தடிமனானது; அதில் எலும்பு, கொம்புக் கருவிகள், ஏராளமான நுண்கற்கருவிகள் கிடைத்தன; அரிசி, கோதுமை, பார்லி, பாசிப்பயறு, பருப்பு போன்ற பயிர்களும் இருந்தன. இவை உலோகத்துக்கு முந்தைய கிராமங்கள்; அவற்றின் சரியான காலம் விவாதத்தில் உள்ளது.
வட-கிழக்கு. அசாமின் மலைகளில், வட காச்சார் மலைப்பகுதியில் உள்ள தியோஜாலி ஹடிங் போன்ற தளங்களில் தோள்பட்டை செல்ட்கள், சிறிய கல் கோடரிகள், கயிறு பதிந்த பானை ஓடுகள் உள்ளன. இதுபோன்ற கருவிகள் சீனா மற்றும் தென்கிழக்கு ஆசியாவில் பொதுவானவை; ஆனால் அவற்றுக்கிடையிலான தொடர்பு உறுதியாகவில்லை. இந்த புதிய கற்காலக் கட்டம் தோராயமாக கி.மு. 2000-ஐச் சுற்றி என தற்காலிகமாகக் கணிக்கப்படுகிறது.
தெற்கு: சாம்பல் மேடுகள். டெக்கானின் தெற்கு நியோலித்திக் காலம் சாம்பல் மேடுகளுக்கு (ash mounds) பெயர் பெற்றது. இவை பழங்கால மாட்டுத் தொழுவங்களில் மாட்டுச் சாணக் குவியல்களை எரித்து உருவாக்கப்பட்டவை. Utnur, Kodekal, Kupgal, Palavoy போன்ற தளங்கள் கி.மு. மூன்றாம் ஆயிரமாண்டைச் சேர்ந்தவை. 60-க்கும் மேற்பட்ட சாம்பல் மேடுகள் அறியப்பட்டுள்ளன. கால்நடை மேய்ச்சலே முக்கியமாக இருந்தது. ஆனால் மக்கள் ராகியையும், horsegram, mungbean போன்ற உள்ளூர் பயறு வகைகளையும் பயிரிட்டனர். இவை அங்கேயே பழக்கப்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம்.
பல தொடக்கங்கள். லடாக் முதல் விந்திய மலை மற்றும் டெக்கான் வரையிலான சான்றுகளை ஒன்றாகப் பார்த்தால், இந்தியாவில் உணவு உற்பத்தி ஒரே நிகழ்வு அல்ல என்பது தெரிகிறது. வடமேற்கில் கோதுமை-பார்லி விவசாயம், கங்கை-விந்திய பகுதியில் நெல், தெற்கில் சிறுதானியங்கள் மற்றும் பயறு வகைகள் ஆகியவை வெவ்வேறு வேர்களிலிருந்து வளர்ந்தன. இந்தப் பகுதிகளின் உணவுப் பழக்கங்கள் இன்றும் அந்த ஆரம்பகாலத் தேர்வுகளை எதிரொலிக்கின்றன.
செம்பும் கல்லும்: கால்கொலித்திக் பண்பாடுகள்
'கால்கொலித்திக்' என்றால் என்ன. இச்சொல்லுக்கு செம்புக்கல் என்று பொருள். கால்கொலித்திக் மக்கள் விவசாயம் செய்த சமூகத்தினர். அவர்கள் முக்கியமாக கல் கருவிகளையே பயன்படுத்தினர். கல் வடிவங்களைப் போன்ற சில செம்புப் பொருட்களும் இருந்தன. வெண்கலக் காலம் வேறுபட்டது. அதில் வழக்கமான செம்பு-வெண்கலக் கருவிகள், அரிய தகரத்துக்காக நீண்ட தூர வணிகம், பொதுவாக நகரங்களும் அரசுகளும் இருந்தன.
செம்பு ஏன் முக்கியமானது. செம்பு கல்லை விட மிகவும் அரியது. தகரம் அதைவிட அரியது. எனவே உலோகம் வணிகத்துக்கும், அதை ஒழுங்குபடுத்தக்கூடியவர்களுக்கும் தேவையை உருவாக்கியது. வியப்பில்லை, ராஜஸ்தானின் முதல் நிலையான சமூகங்கள் செம்புவளம் நிறைந்த பகுதிகளில்தான் உருவாயின.
கணேஷ்வர்-ஜோத்புரா. வடகிழக்கு ராஜஸ்தானில், முக்கியமாக சிகார் பகுதியைச் சுற்றி, கணேஷ்வர்-ஜோத்புரா பண்பாடு கேத்ரி செம்புப் பகுதியில் இருந்தது. கணேஷ்வரில் இருந்த 3-4 ஏக்கர் சிறிய குடியிருப்பில் பல நூறு செம்பு அம்புமுனைகள், ஈட்டிமுனைகள், வளையல்கள், உளிகள் கிடைத்தன. அவர்களுக்குத் தேவையானதை விட இது மிக அதிகம். எனவே ஆரம்ப ஹரப்பா மற்றும் ஹரப்பா குடியிருப்புகளுக்கு இவர்கள் செம்பு வழங்கியிருக்கலாம்.
அஹார் பண்பாடு. தென்கிழக்கு ராஜஸ்தானில் (உதய்பூர், சித்தோர்கர், பில்வாரா), அஹார் அல்லது பனாஸ் பண்பாடு தனித்துவமான வெள்ளை நிறம் பூசப்பட்ட கருப்பு-சிவப்புப் பானைகளைப் பயன்படுத்தியது. அஹார் தளமே செம்பு உருக்குதலுக்கான சான்றுகளைக் காட்டுகிறது. அதன் தொடக்கம் பாலாதால் தளத்தில் சுமார் கி.மு. 2800 வரை செல்கிறது. எனவே இது ஹரப்பா நகரங்களுக்கு முன்பே தொடங்கியது. 50-க்கும் மேற்பட்ட அஹார் தளங்கள் உள்ளன. அவை பெரும்பாலும் சிறியவை.
கோட்டை மையங்கள். கி.மு. 2-ஆம் ஆயிரமாண்டின் தொடக்கத்தில், பாலதல் பகுதியில் 4.8-5 மீட்டர் அகலமுள்ள கோட்டைச் சுவர், மண்-செங்கல் வீடுகள் மற்றும் ஒரு தெரு இருந்தன. கில்und பகுதியில் இரண்டு கோட்டை மேடுகள் இருந்தன; ஒன்று உயரமானது, மற்றொன்று தாழ்வானது. இவை ஹரப்பா நகரங்களை நினைவூட்டின. இவை தலைமைக் குழுக்களின் பிராந்திய மையங்களாக இருந்திருக்கலாம்.
மால்வா. சம்பல் பள்ளத்தாக்கில், கயாத்தா பண்பாடு (உஜ்ஜைன் மாவட்டம்) கி.மு. 3-ஆம் ஆயிரமாண்டின் இறுதியில் தோன்றியது. இது தாமிர கோடரிகளையும் நுண்கற்கால கத்தித் தொழிலையும் பயன்படுத்தியது. ஹரப்பா மணிகளைப் போன்ற 40,000 steatite microbeads இங்கு கிடைத்தன. அதைத் தொடர்ந்து அஹார் போன்ற கட்டமும், பின்னர் மால்வா பண்பாடும் வந்தன; இது மகாராஷ்டிராவிலும் பரவியது.
மகாராஷ்டிரா: சவல்தா மற்றும் ஜோர்வே. தாப்தி படுகையின் சவல்தா பண்பாடு, குறிப்பாக தைமாபாத் தளத்தால் நன்கு அறியப்படுகிறது; இது ஹரப்பா மக்களின் காலத்தையொட்டியது. தைமாபாத்தில், ஓடு பதித்த தரையுடைய ஒரு வீடு 'உயர்குடி மனிதரின்' வீடு என்றும், அகேட் லிங்கம் கொண்ட மற்றொரு வீடு 'பூசாரியின்' வீடு என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. இது ஏற்றத்தாழ்வைக் குறிக்கலாம். பின்னர் ஜோர்வே பண்பாடு (சுமார் கி.மு. 1400-1000, பிற்கால ஜோர்வே சுமார் கி.மு. 700 வரை) வந்தது.
இனாம்கான்: ஒரு தலைவரின் கிராமமா? கோத் ஆற்றின் கரையில், பீமா பள்ளத்தாக்கில் உள்ள இனாம்கான் தளத்தை டெக்கான் கல்லூரி 1968 முதல் 1983 வரை அகழ்ந்தது; இது இந்தியாவின் நீண்ட கால செம்புக்கற்கால அகழாய்வுகளில் ஒன்று. இதன் கட்டங்கள் மால்வா (கி.மு. 1600-1400) முதல் ஆரம்ப ஜோர்வே (கி.மு. 1400-1000) வழியாக பிற்கால ஜோர்வே (கி.மு. 1000-700) வரை நீள்கின்றன. எம்.கே. தவளிகர் இதை ஒரு தலைமைக் குழுவின் இருப்பிடமாகக் கருதினார்.
தலைவருக்கான சான்று. ஆரம்ப ஜோர்வே கட்டத்தில், மையத்தில் ஐந்து அறைகள் கொண்ட வீடு ஒன்று இருந்தது; அதற்கு அருகில் குழி சேமிப்புக் கிடங்கான தானியக் களஞ்சியம் இருந்தது. மற்ற வீடுகளில் ஓர் அறை மட்டுமே இருந்தது. அதன் முற்றத்தில், ஒரு மனிதர் நான்கு கால்கள் கொண்ட களிமண் ஜாடியில் அமர்ந்தவாறு, பாதங்கள் சேதமின்றி புதைக்கப்பட்டிருந்தார். வழக்கமாக இறந்தவரின் பாதங்களை வெட்டுவதே பழக்கம். இரண்டு வயது சிறுமி ஜாஸ்பர் மற்றும் தாமிர மணிகள் கொண்ட மாலையுடன் புதைக்கப்பட்டிருந்தாள்; இது பரம்பரை அந்தஸ்தைக் குறிக்கிறது.
பொதுப் பணிகள். இனாம்கானில் கோட்டைச் சுவரும் அகழியும், நீண்ட பாசனக் கால்வாயும், வெள்ளத்தைத் திசை திருப்பும் பெரிய அணைக்கட்டும் இருந்தன. இத்தகைய பணிகளுக்கு, அதிகாரம் கொண்ட ஒருவரால் திரட்டப்பட்ட உழைப்பு தேவைப்பட்டது. பிற்கால ஜோர்வே கட்டத்தில் தலைமைப் பொறுப்பு வேறொரு குடும்பத்திற்கு மாறியதாக தவளிகர் கருதினார்.
பிற மையங்கள். ஒவ்வொரு ஜோர்வே பிராந்தியத்திலும் ஒரு பெரிய மையம் இருந்தது: தாப்தி படுகையில் பிரகாஷ், கோதாவரி பள்ளத்தாக்கில் தைமாபாத், பீமா பள்ளத்தாக்கில் இனாம்கான். மத்தியப் பிரதேசத்தில், நக்தா மற்றும் ஏரண் சாதாரண கிராமங்களை விடச் சிக்கலானவையாக இருந்தன; ஏரணில் பெரிய மதிற்சுவரும் அகழியும் இருந்தன. இத்தகைய அளவு அடிப்படையிலான படிநிலைகள் தலைமைக் குழுக்களின் அடையாளமாகும்.
doab-உம் செம்புப் புதையல்களும். கங்கை-யமுனை doab-இல், முதல் விவசாயிகள் chalcolithic Ochre Coloured Pottery (OCP) பண்பாட்டைச் சேர்ந்தவர்கள். இது harpoon, வாள், கோடரி ஆகியவற்றைக் கொண்ட 'copper hoards'-உடன் தொடர்புடையது; doab-இன் சில பகுதிகளில் Harappan மக்களுடன் ஒன்றாக வாழ்ந்தது. Harappan வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு, பிற்கால Harappan குழுக்கள் OCP-யிலும் உள்ளூர் பண்பாடுகளிலும் கலந்தன.
தனித்த கிராமங்கள் அல்ல. இந்தப் பண்பாடுகள் Harappan மக்களுடன் செம்பு, கற்கள் மற்றும் பிற பொருட்களை வணிகம் செய்தன. Ahar-இல் கண்ணாடி போன்ற carnelian மணிகளும், Kayatha மற்றும் பீகாரில் steatite microbeads-உம் இந்தத் தொடர்பைக் காட்டுகின்றன. Harappan மக்கள் தங்களுக்கு கிழக்கில் இருந்த பண்பாடுகளிடமிருந்து அரிசியை ஏற்றுக்கொண்டிருக்கலாம்.
விவசாயம், நம்பிக்கை, புகழ்பெற்ற புதையல். black cotton soil-இல் வாழ்ந்த chalcolithic விவசாயிகள் barley-ஐ முக்கிய தானியமாக விளைவித்தனர்; கோதுமை, அரிசி, சிறுதானியங்கள், பயறு வகைகளையும் பயிரிட்டனர். Inamgaon crop rotation நடைமுறையைக் காட்டுகிறது. ஏராளமான terracotta bulls காளை புனிதமாகக் கருதப்பட்டதை உணர்த்துகின்றன; பெண் சிலைகள் mother goddess வழிபாட்டைச் சுட்டுகின்றன. Daimabad-இல், திடமான நான்கு copper பொருட்கள், ஒரு யானை, ஒரு காண்டாமிருகம், ஒரு எருமை, சவாரி செய்பவருடன் கூடிய ஒரு தேர் ஆகியவை தற்செயலாகக் கண்டெடுக்கப்பட்டன; இவற்றின் எடை 60 kg-க்கு மேல்.
வறுமையை நோக்கிய வீழ்ச்சி. Late Jorwe கட்டத்தில், பெரிய செவ்வக வீடுகள் போய், கூட்டமாக அமைந்த சிறிய வட்ட குடிசைகள் வந்தன. கி.மு. 2-ஆம் ஆயிரமாண்டின் இறுதியில் பெருகிய aridity விவசாயத்தைப் பாதித்தது; பலர் sheep and goat herding-க்கும் அரை நாடோடி வாழ்க்கைக்கும் மாறினர். இந்த ஆரம்பகால சமூகங்கள் மழையை எவ்வளவு சார்ந்திருந்தன என்பதை இது காட்டுகிறது.
இரும்பு: முன்கூட்டிய வருகை, மெதுவான தாக்கம்
எதிர்பார்த்ததைவிட முந்தியது. இரும்பு இந்தியாவிற்கு முன்பு நம்பப்பட்டதைவிட முன்னதாகவே வந்தது. Lothal மற்றும் Allahdino போன்ற Harappan தளங்களிலிருந்தும், Ahar பண்பாட்டிலிருந்து (சுமார் கி.மு. 2100 முதல் தேதியிடப்பட்ட கட்டங்களில் 12 பொருட்கள்) வந்தவையும், காஷ்மீரில் Gufkral-இல் இரும்பு கொண்ட ஒரு அடுக்கிலிருந்தும் இரும்புப் பொருட்கள் கிடைத்துள்ளன. எனவே இரும்புத் technology கி.மு. 3-ஆம் ஆயிரமாண்டின் இறுதியிலும் 2-ஆம் ஆயிரமாண்டின் தொடக்கத்திலும் தொடங்குகிறது.
கங்கைச் சமவெளி. உத்தரப் பிரதேசத்தில், லக்னோ அருகிலுள்ள Dadupur-இல் சுமார் கி.மு. 1700 முதல் இரும்பு உள்ளது; Jakhera (Etah)-இல் கருப்பு-சிவப்பு பாண்ட அடுக்கில் இரும்பு கிடைத்துள்ளது. Malhar மற்றும் Raja Nal ka Tila கி.மு. 2-ஆம் ஆயிரமாண்டிலிருந்து உருக்குதலைக் காட்டுகின்றன; அலகாபாத் அருகிலுள்ள Jhusi-இல் சுமார் கி.மு. 1100 முதல். சுமார் கி.மு. 1000-க்குள், துணைக்கண்டத்தின் பெரும்பகுதி Iron Age-இல் இருந்தது.
தொழில்நுட்பம் எதிர் காலம். வரலாற்றாசிரியர்கள் இரும்பின் முதல் தோற்றத்தை இரும்புக் காலத்திலிருந்து பிரித்துப் பார்க்கிறார்கள். இரும்பு ஒரு பகுதியின் காலவரிசையில் பொதுவாகும்போதுதான் அது இரும்புக் காலம் ஆகிறது. சில ஆரம்ப இடங்களில் இரும்பு முதலில் பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தவில்லை. கிழக்கு இந்தியாவில், கருப்பு-சிவப்பு மட்பாண்ட பண்பாடுகள் கி.மு. 2ஆம் ஆயிரமாண்டின் இறுதியிலேயே இரும்பைப் பயன்படுத்தின. ஆனால் நகரங்கள் நூற்றாண்டுகள் கழித்துதான் வந்தன.
இது புரட்சி அல்ல. கங்கைச் சமவெளிக் காடுகளை அழித்து, நகரங்களுக்கான உபரியை உருவாக்கியது இரும்புதான் என்று சில அறிஞர்கள் கி.மு. 600 வாக்கில் கருதினர். ஆனால் இரும்பு கங்கைச் சமவெளியில் அதன் முதல் நகரங்களுக்கு சுமார் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தோன்றுகிறது. மல்ஹார் போன்ற தளங்களில் பயிர்களும் மட்பாண்டங்களும் செம்புக் கட்டத்திலிருந்து இரும்புக் கட்டத்துக்குத் தொடர்கின்றன. எனவே இரும்பு இரண்டாம் நகரமயமாக்கலை தாங்கியது, ஆனால் அதற்குத் தனியாகக் காரணமாக இருக்கவில்லை.
நகரங்களை உருவாக்கியது எது? மக்கள்தொகை வளர்ச்சி, பாதுகாப்பான விவசாய அடித்தளம், வணிக வலையமைப்புகள் மற்றும் அரசுகளின் எழுச்சி ஆகியவை ஒன்றாக இணைந்தன. அத்ரஞ்சிகேராவில், வண்ணம் தீட்டப்பட்ட சாம்பல் மட்பாண்டக் கட்டத்தில், மக்கள் அகேட் மற்றும் கார்னீலியன் மணிகள், செம்புப் பொருட்கள், 135 இரும்புப் பொருட்கள் மற்றும் சீர் பைன் மரத்தைப் பயன்படுத்தினர். இவற்றில் எதுவும் உள்ளூரில் கிடைக்கவில்லை. மூலப்பொருட்களை கங்கைச் சமவெளிக்குக் கொண்டு வரும் ஒரு வணிகர் வகுப்பு ஏற்கனவே செயல்பட்டு வந்தது.
Mains lens: குழுக்கள், பழங்குடிகள் மற்றும் தலைமை அமைப்புகள்
கூட்டத்திலிருந்து பழங்குடி வரை. வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலத்தைப் படிக்க வரலாற்றாசிரியர்கள் சமூக அமைப்பின் நிலைகளைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். வேட்டையாடி உணவு சேகரித்த கூட்டங்கள் சிறியவை, நடமாடுபவை, சமத்துவமானவை. குடும்பம்தான் நிலையான அலகு. விவசாயிகளின் பழங்குடிகள் 100 அல்லது அதற்கு மேற்பட்டவர்களைக் கொண்ட பெரிய குழுக்கள். அவை உறவுமுறை, பொது மூதாதையர் மற்றும் வளங்களின் கூட்டு உரிமை ஆகியவற்றால் பிணைக்கப்பட்டவை.
பழங்குடிகள் ஒன்றாக இருந்தது எப்படி. ஒரு பழங்குடியில், விரிவான குடும்பம் உழைப்பை ஒன்றாகச் சேர்த்து ஆபத்தைப் பகிர்ந்தது. திருமண உறவுகள், பரிசுப் பரிமாற்றம், வயது-குழுக்கள் மற்றும் பழங்குடிகளுக்கு இடையிலான சிறு முடிவில்லாத போர்களும் மக்களை ஒன்றாக வைத்திருந்தன. தலைவர்கள் 'பெரிய மனிதர்கள்' ஆவர். அவர்களின் செல்வாக்கு உண்மையான அதிகாரத்தில் அல்ல, தனிப்பட்ட குணங்களில் நின்றது.
தலைமை அமைப்பு (Chiefdom). சீஃப்டம் தரநிலைப்படுத்தப்பட்ட அந்தஸ்துக் குழுக்களைச் சேர்க்கிறது. பெரும்பாலும் பரம்பரைத் தலைவரும் மறுபங்கீட்டுப் பொருளாதாரமும் அதில் இருக்கும். தலைவர் 'முதல் விளைச்சல்' என்ற வரியைப் பெறுகிறார். அதில் பெரும்பகுதியை விருந்துகளாகவும் பரிசுகளாகவும், கடினமான காலங்களில் ஆதரவாகவும் திருப்பித் தருகிறார். தொல்லியலாளர்கள் பெரிய வீடுகள், அவற்றின் அருகிலுள்ள சேமிப்புக் கிடங்குகள், கல்லறைகளில் செல்வம், குறிப்பாகக் குழந்தைகளின் கல்லறைகளில், மற்றும் குடியிருப்பு அளவுகளின் படிநிலை ஆகியவற்றைத் தேடுகிறார்கள்.
இனாம்கான் ஏன் முக்கியம். இனாம்கான் இந்த அடையாளங்கள் அனைத்தையும் காட்டுகிறது. எனவே அது செப்பு-கற்காலத் தலைமை அமைப்புக்கு இந்தியாவின் உன்னதமான உதாரணம். ஆனால் தலைமை அமைப்புகள் நிலையற்றவை. அவை அரசாக வளர்வதற்குப் பதிலாகப் பிரிந்துபோகும் போக்கு கொண்டவை. அரசுக்கு உறவுமுறையை மீறும் நிறுவனங்கள் தேவை. அதாவது வளங்களை வலிமையால் கட்டுப்படுத்தும் ஆட்சியாளர்கள் தேவை.
விவசாயம் ஒரு 'புரட்சி'யா? சைல்டின் சொல்லாடல் தாக்கத்தை வலியுறுத்துகிறது, விவசாயம் சமூகத்தை உண்மையிலேயே மாற்றியது. ஆனால் அந்த மாற்றம் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் எடுத்தது. விவசாயம் எப்போதும் உணவு சேகரிப்பை விடச் சிறந்ததாக இருக்கவில்லை. வெவ்வேறு பகுதிகள் வெவ்வேறு காலங்களில், வெவ்வேறு பயிர்களுடன் விவசாயத்தை ஏற்றுக்கொண்டன. ஒரு நல்ல பதில் இரண்டு பக்கங்களையும் எடைபோடும்.
ஒரு கதையா, பல கதைகளா? இந்திய வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலம் பல வளர்ச்சிப் பாதைகளை காட்டுகிறது. வடமேற்கில் கோதுமை-பார்லி விவசாயம், கிழக்கில் நெல், தெற்கில் சிறுதானியங்கள், ராஜஸ்தான் மற்றும் தக்காணத்தில் செம்புவளம் மிக்க தலைமைக் குழுக்கள் ஆகியவை தங்களுக்கே உரிய பாதையில் சென்றன. இந்தியாவின் விவசாய அடித்தளத்தை ஒரே ஒரு பண்பாடு உருவாக்கியது என்று கூற முடியாது.
Mains practice: முன்வரலாறும் Chalcolithic காலமும்
| கோணம் | கேள்வி | முக்கிய அம்சங்கள் |
|---|---|---|
| மாற்றம் | "நியோலித்திக் புரட்சி வேகத்தில் அல்ல, தாக்கத்தில் ஒரு புரட்சி." இந்திய எடுத்துக்காட்டுகளுடன் விவாதிக்கவும். | சைல்டு; ஹோலோசீன் மாற்றம்; மெஹர்கர் கி.மு. 7000; மட்பாண்டமில்லாத நிலையிலிருந்து மட்பாண்டம்; புர்ஸாஹோம் குழிகள்; கொல்டிஹ்வா அரிசி; சாம்பல் மேடுகள்; சேமிப்பு, கிராமங்கள், மக்கள்தொகை; மெதுவான பரவல்; விவசாயம் எப்போதும் உயர்ந்ததல்ல. |
| சமூகம் | தலைமைக் குழுவை அடையாளம் காண தொல்லியல் எவ்வாறு உதவுகிறது? சால்கோலித்திக் தளங்களுடன் விளக்கவும். | கூட்டம், பழங்குடி, தலைமைக் குழு, அரசு; இனாம்கான் வீடு, தானியக் களஞ்சியம், புதைகுழிகள், கால்வாய்; தைமாபாத் வீடுகள்; பாலாதல் மற்றும் கில்குண்ட் கோட்டைகள்; பிரகாஷ், ஏரான்; குடியிருப்பு படிநிலை; தலைமைக் குழுக்களின் நிலையற்ற தன்மை. |
| தொழில்நுட்பம் | "இரும்பு இரண்டாவது நகரமயமாக்கலுக்குக் காரணமாகவில்லை." ஆராயவும். | லோதல், அஹார், குஃப்ரால், டடுபூர் ஆகிய இடங்களில் ஆரம்பகால இரும்பு; கி.மு. 1000க்குள் இரும்புக் காலம்; ஆயிரம் ஆண்டு இடைவெளி; மால்ஹாரில் தொடர்ச்சி; அத்ரஞ்சிகேரா வர்த்தகம்; மக்கள்தொகை, விவசாயம், அரசுகள். |
இவை நாங்கள் எழுதிய பயிற்சி வினாக்கள், முந்தைய தேர்வு வினாத்தாள்கள் அல்ல. உங்கள் தேர்வின் கடந்தகால வினாக்கள் PYQ panel-இல் தோன்றும்.
இந்த அட்டவணையை எப்படிப் பயன்படுத்துவது: ஒவ்வொரு விடையும் என்ன என்பதை விளக்க வேண்டும், பிறகு ஏன் என்பதை விளக்கி, அது எதற்கு வழிவகுத்தது என்பதுடன் முடிக்க வேண்டும்.
Quick revision
- ஆரம்பகால மனிதர்கள்: சுமார் 1.9 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன், Rawalpindi அருகே. Pleistocene முதல் சுமார் 10,000 ஆண்டுகளுக்கு முன் வரை, பிறகு Holocene.
- கீழ் Palaeolithic: கைக்கோடரிகள் (handaxes), choppers, quartzite கற்கருவிகள். நடுத்தர (80,000-40,000): flakes, scrapers, chert/jasper. மேல் (40,000-10,000): blades, burins, எலும்புக் கருவிகள்.
- கலை: ஒட்டகச்சிவிங்கிப் பறவை (ostrich) முட்டை ஓடுகள் (ராஜஸ்தான், சுமார் 40,000; Patne, சுமார் 25,000); Bhimbetka பச்சை நிறமி (Wakankar).
- 20-50 பேர் கொண்ட குழுக்கள்; சமத்துவமானவை; 'சேகரித்து-வேட்டையாடுபவர்கள்'.
- Mesolithic: microliths; Chopani Mando (ஆரம்பகால மட்பாண்டங்கள்); Bagor (மிகப் பெரிய Mesolithic தளம்; சுமார் கி.மு. 5000 முதல்).
- Childe: 'Neolithic Revolution'.
- Mehrgarh (Bolan, Baluchistan): சுமார் கி.மு. 7000 முதல்; மட்பாண்டம் இல்லாத Period I; கோதுமை, பார்லி; வெள்ளாடு, செம்மறியாடு, மாடு; 50 ha, சுமார் கி.மு. 4000-க்குள் செம்பு.
- Burzahom, Gufkral: குழி வீடுகள்; நாய் புதைகுழிகள்; 950 மணிகள் கொண்ட பானை.
- Koldihwa: ஆரம்பகால அரிசி (காலம் விவாதத்திற்குரியது); Lahuradeva: கங்கைச் சமவெளியில் அரிசி; Chirand: பீகார் Neolithic.
- சாம்பல் மேடுகள்: Utnur, Kodekal, Kupgal, Palavoy (கி.மு. 3ஆம் ஆயிரமாண்டு); ராகி, கொள்ளு, பாசிப்பயறு.
- Chalcolithic = கல் + சிறிது செம்பு. Ganeshwar (Khetri செம்பு); Ahar/Balathal/Gilund (செம்பு உருக்குதல்; Balathal சுமார் கி.மு. 2800).
- Kayatha (40,000 நுண்மணிகள்); Savalda/Daimabad; Jorwe (கி.மு. 1400-1000; கி.மு. 700 வரை பிந்தைய காலம்).
- Inamgaon (Ghod ஆறு; 1968-83; Dhavalikar): ஐந்து அறைகள் கொண்ட வீடு, தானியக் களஞ்சியம், பாதங்கள் அப்படியே உள்ள புதைகுழி, வாய்க்கால்.
- Daimabad பதுக்கல்: யானை, காண்டாமிருகம், எருமை, சாரதியுடன் தேர்; திட செம்பு, 60 kg-க்கு மேல். பிந்தைய Jorwe வீழ்ச்சி வறட்சியால்.
- OCP மற்றும் doab-இல் செம்புப் பதுக்கல்கள். இரும்பு: Dadupur சுமார் கி.மு. 1700; சுமார் கி.மு. 1000-க்குள் இரும்புக் காலம்.