TNPSC Group 4 · Module 8 · basic depth · 16 min
மகுடத்தின் கீழ் காலனியம்: தொழில், பஞ்சம் மற்றும் வறுமை
இந்த அத்தியாயத்திலிருந்து TNPSC Group 4 கேட்பது என்ன
இந்த அத்தியாயம் உள்ளடக்கும் syllabus வரிகள்:
- Part B: General Studies · இந்திய வரலாறு மற்றும் பண்பாடு.
இந்தத் தொகுதியிலிருந்து TNPSC Group 4 கேள்விகள் எங்கள் bank-இல் வகைப்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன.
TNPSC Group 4-க்கு அடிப்படை அளவில் வெட்டப்பட்டது. முழு அத்தியாயத்தில் 12 ஆழமான பத்திகள் உள்ளன.
பூஜ்ஜியத்திலிருந்து தொடங்குவோம்: பிரிட்டன் பணக்காரமானபோது இந்தியா ஏன் ஏழ்மையடைந்தது?
ஒரு சாலையால் இணைக்கப்பட்ட இரண்டு பண்ணைகளை கற்பனை செய்து பாருங்கள். ஒன்று இயந்திரங்களைத் தயாரிக்கிறது, மற்றொன்று பருத்தி விளைவிக்கிறது. இயந்திரப் பண்ணையின் உரிமையாளர்தான் சாலை விதிகளையும் எழுதுகிறார், விலைகளையும் நிர்ணயிக்கிறார், சுங்கக் கட்டணமும் வசூலிக்கிறார். ஆண்டுதோறும் இயந்திரப் பண்ணை செல்வந்தமாகிறது. பருத்திப் பண்ணை மக்கள் எவ்வளவு கடுமையாக உழைத்தாலும் ஏழையாகவே இருக்கிறது.
எளிமையாகச் சொன்னால், 1858-க்குப் பிறகு இந்தியாவின் நிலையை பல வரலாற்றாசிரியர்கள் இப்படித்தான் விவரிக்கின்றனர். கம்பெனி ஆட்சி முடிந்தது, இனி கிரீடம் நேரடியாக ஆட்சி செய்தது. India under the Crown after 1858 இதில் விளக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் கிரீடத்தின் கீழ் உருவான பொருளாதாரம் இந்தியாவை ஏழையாகவும் பசியுடனும் முக்கியமாக விவசாயத்தை நம்பியதாகவும் வைத்திருந்தது.
காலனியாதிக்கத்தை வரலாற்றாசிரியர்கள் இரண்டு அம்சங்களில் சுருக்குகிறார்கள். முதலாவது subordination: ஆளும் நாட்டின் தேவைகளுக்கு ஏற்ப காலனியின் பொருளாதாரம் வடிவமைக்கப்படுகிறது. இரண்டாவது appropriation of surplus: காலனி உருவாக்கும் செல்வம் நில வருவாய் முதல் லாபம் மற்றும் சம்பளம் வரை பல வடிவங்களில் பறிக்கப்படுகிறது.
இந்த அத்தியாயம் தொழில், பஞ்சம், விவசாயம் மற்றும் வருமானம் வழியாக அது நிஜ வாழ்க்கையில் என்ன பொருள்பட்டது என்று கேட்கிறது. படிக்கும்போது ஒரு கேள்வியை மனதில் வையுங்கள். பிரிட்டிஷ் ஆட்சியில் இந்தியாவின் வறுமை மோசமான கொள்கைகளால் ஏற்பட்ட விபத்தா, அல்லது ஒரு அமைப்பின் விளைவா?
ஒரு பார்வையில் காலனிப் பொருளாதாரம்
இந்த அத்தியாயத்தின் முக்கியத் தேதிகளும் எண்களும் இந்த அட்டவணையில் உள்ளன. ஒவ்வொன்றும் கீழே உள்ள பிரிவுகளில் விளக்கப்பட்டுள்ளது.
| எப்போது | என்ன | ஏன் முக்கியம் |
|---|---|---|
| 1854 | பாம்பேயில் முதல் இந்தியப் பருத்தி ஆலை | இந்தியத் தொழில் தொடங்குகிறது, ஆனால் மெதுவாக வளர்கிறது. |
| 1860-64 | அமெரிக்க உள்நாட்டுப் போரின்போது பருத்தி ஏற்றம் | இந்தியா மூலப்பொருள் வழங்குநராக நிலைநிறுத்தப்பட்டது. |
| 1860கள் | நௌரோஜியின் மதிப்பீடு: தனிநபருக்கு ரூ 20 வருமானம் | வறுமை முதல்முறையாக அளவிடப்பட்டது. |
| 1860-1880 | பிரிட்டிஷ் ஏற்றுமதியில் இந்தியா 10-12%, அதன் ஜவுளி ஏற்றுமதியில் சுமார் 20% | இந்தியா ஒரு கட்டாய சந்தையாக. |
| 19ஆம் நூற்றாண்டு நடுப்பகுதி முதல் 20ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கம் வரை | அதிகாரப்பூர்வ பஞ்சங்கள்: குறைந்தது 1.52 கோடி இறப்பு, 39.7 கோடி பாதிப்பு | காலனி ஆட்சியின் 'இயல்பு நிலை'யின் முகமாக பசி. |
| 1904-05 | இராணுவம் வருவாயில் கிட்டத்தட்ட 52% எடுத்தது; சுமார் 45,000 கி.மீ இரயில்பாதைகள் | பேரரசுக்குப் பணம், வளர்ச்சிக்குக் குறைவு. |
| 1931 | நிலமற்ற தொழிலாளர்கள் விவசாயிகளில் 37.8% | கிராமக் கட்டமைப்பு அதன் அகலமான அடித்தளத்தில். |
| 1940-44 | தொழில் இன்னும் தேசிய உற்பத்தியில் 16.7% மட்டுமே | பிரிட்டிஷ் ஆட்சியை இந்தியா பெரும்பாலும் விவசாயத்தை சார்ந்ததாக விட்டுச் செல்கிறது. |
கடைசி நெடுவரிசையை கீழிருந்து படித்தால் ஒரு வடிவம் தெரியும். ஒவ்வொரு எண்ணும் இந்தியா முதலில் பிரிட்டனின் தேவைகளுக்கு சேவை செய்ததைக் காட்டுகிறது. சந்தைகளும் மூலப்பொருட்களும் முதல் வீரர்களும் வருவாயும் வரை அது இருந்தது.
மூன்றாம் கட்டம்: முதலீடு, போட்டி, இறுக்கமான பிடி
மூன்று கட்டங்கள் சுருக்கமாக. பிரிட்டிஷ் காலனியத்தை வரலாற்றாசிரியர்கள் பெரும்பாலும் மூன்று கட்டங்களாகப் பிரிக்கின்றனர். இதை காலனிய பொருளாதாரம் பற்றிய அத்தியாயம் விரிவாக விளக்குகிறது. முதல் கட்டம், கம்பெனியின் கீழ் நடந்த ஏகபோக வணிகமும் நேரடிக் கொள்ளையும். அப்போது வடிகால் தேசிய வருமானத்தில் பிரிட்டனின் 2 முதல் 3 சதவீதத்துக்குச் சமமாக இருந்தது. இரண்டாம் கட்டம் தடையற்ற வணிகம். அப்போது இந்தியா பிரிட்டிஷ் பொருட்களுக்குச் சந்தையாகவும், மூலப்பொருள் ஆதாரமாகவும் மாறியது. 1860 முதல் 1880 வரை அது பிரிட்டிஷ் ஏற்றுமதிகளில் 10 முதல் 12 சதவீதத்தையும், பிரிட்டனின் துணி ஏற்றுமதிகளில் கிட்டத்தட்ட 20 சதவீதத்தையும் உள்வாங்கியது.
1860-களுக்குப் பிறகு ஏன் புதிய கட்டம்? தொழில்துறையில் பிரிட்டன் மட்டுமே முன்னணியில் இல்லை. தொழில் ஐரோப்பா, அமெரிக்கா, ஜப்பான் நாடுகளுக்கும் பரவியது. Chemicals, petroleum, electricity வழியாக அறிவியல் தொழிலுக்குள் நுழைந்தது. வேகமான கப்பல் போக்குவரத்து உலகை ஒரே market-ஆக இணைத்தது. பணக்கார நாடுகளிடம் வெளிநாட்டில் முதலீடு செய்ய உபரி மூலதனம் இருந்தது. எனவே பாதுகாப்பான investment, markets, raw materials-க்காக காலனிகளுக்காக அவை போட்டியிட்டன.
இந்தியா மீது பிடி இறுக்கம். போட்டியாளர்களை எதிர்கொண்ட பிரிட்டன், இந்தியா மீதான தனது கட்டுப்பாட்டை இறுக்கியது. தாராளவாதப் பேச்சுகளுக்குப் பதில் Lytton, Dufferin, Lansdowne, Curzon ஆகியோரின் பிற்போக்குக் கொள்கைகள் வந்தன. ரயில்வேக்கள், இந்திய அரசுக்கான கடன்கள், சிறிய அளவில் plantations, coal, jute, shipping, banking ஆகியவற்றில் பிரிட்டிஷ் மூலதனம் பாய்ந்தது. 1905-ஆம் ஆண்டுக்குள் கிட்டத்தட்ட 45,000 km ரயில் பாதைகள் அமைக்கப்பட்டன. நிர்வாகம் ஒவ்வொரு மாவட்டத்திற்குள்ளும் ஆழமாக ஊடுருவியது.
பிரிட்டிஷ் பேரரசுக்கான இந்தியப் படை. பிரிட்டனின் போர்களுக்கு இந்தியா வீரர்களையும் பணத்தையும் வழங்கியது. ஆசியா, ஆப்பிரிக்காவில் பேரரசைப் பாதுகாக்கவும் விரிவாக்கவும் இந்தியப் படையே முதன்மைக் கருவியாக இருந்தது. இதனால் செலவு மிக்க நிலையான படை உருவானது. 1904-ல் இந்திய வருவாயில் கிட்டத்தட்ட 52 சதவீதத்தை அது விழுங்கியது.
பயிற்சியிலிருந்து 'trusteeship'-க்கு. ஆட்சியின் சித்தாந்தமும் மாறியது. இந்தியர்களைச் சுயாட்சிக்குப் பயிற்றுவிக்கும் பழைய பேச்சு மறைந்தது. நிரந்தர 'trusteeship' என்பதே இலக்கானது. முதிர்ச்சியற்ற, ஏறக்குறைய 'குழந்தை' மக்களாக இந்தியர்கள் சித்தரிக்கப்பட்டனர். இந்தியர்களால் ஒருபோதும் தங்களைத் தாங்களே ஆள முடியாது என்று இனம், காலநிலை, மதம், வரலாறு ஆகியவை காரணம் காட்டப்பட்டன. 'British Empire-ல் சூரியன் மறைவதில்லை' போன்ற முழக்கங்கள் நாட்டிலுள்ள பிரிட்டிஷ் தொழிலாளர்களிடையே பெருமிதத்தை வளர்த்தன.
பேரரசை விமர்சகர்கள் எப்படி விளக்கினர்: ஐரோப்பாவும் இந்தியாவும்
Hobson-இன் வாதம். 1902-ல் பிரிட்டிஷ் எழுத்தாளர் J.A. Hobson Imperialism நூலை வெளியிட்டார். முதலாளித்துவமே பேரரசை உருவாக்குகிறது என்று அவர் வாதிட்டார். தொழிலாளர்களுக்குக் குறைந்த ஊதியமே கிடைத்ததால், தொழிற்சாலைகள் உற்பத்தி செய்ததை அவர்களால் முழுமையாக வாங்க முடியவில்லை. இதை அவர் under-consumption என்றார். லாபம் குவிந்தது, ஆனால் உள்நாட்டில் முதலீடு செய்ய வழியில்லை. இதை over-saving என்றார். எனவே முதலாளிகள் சந்தைகளாகவும் முதலீட்டுக் களங்களாகவும் காலனிகளுக்காக அழுத்தம் கொடுத்தனர்.
Hilferding, Luxemburg மற்றும் Lenin. 1910-ல் Rudolf Hilferding பெரிய வங்கிகளும் தொழில் monopolies-உம் எப்படி இணைந்து finance capital ஆனது என்பதை விளக்கினார். Rosa Luxemburg 1913-ல் மூலதனக் குவிப்பு பற்றி எழுதினார். 1916-ல் Lenin எழுதிய imperialism பற்றிய நூல், அது முதலாளித்துவத்தின் கடைசிக் கட்டம் என்று விவரித்தது. உலகப் போர் நிதி monopolies-க்கு இடையிலான போட்டியால் வந்தது என்பதைக் காட்டுவதே அதன் நோக்கம்.
இந்தியாவின் சொந்த விமர்சனம் முதலில் வந்தது. இந்த எழுத்தாளர்களிடமிருந்து சுயாதீனமாக, Naoroji, Ranade மற்றும் R.C. Dutt போன்ற இந்தியப் பொருளாதார தேசியவாதிகள் பிரிட்டிஷ் ஆட்சி மீது கூர்மையான விமர்சனத்தை உருவாக்கினர். அதில் ஐந்து முக்கியக் குற்றச்சாட்டுகள் இருந்தன: செல்வ வடிகால்; கைவினைத் தொழில்களின் அழிவு; இந்தியாவை இங்கிலாந்தின் 'விவசாயப் பண்ணை' ஆக்கிய தடையற்ற வர்த்தகம்; அதிகப்படியான நில வருவாய், இதுவே அடிக்கடி வந்த பஞ்சங்களுக்குக் காரணம் என்று Dutt குற்றம் சாட்டினார்; நீர்ப்பாசனம் புறக்கணிக்கப்பட்டபோது ராணுவம் மற்றும் காவல்துறைக்கு அதிகச் செலவு. அதன் வேர்களும் அரசியலில் அதன் தாக்கமும் தேசியவாதம் ஏன் வளர்ந்தது என்ற அத்தியாயம் மற்றும் மிதவாதிகள் பற்றிய அத்தியாயம் ஆகியவற்றில் காணலாம்.

இரண்டும் எப்படி வேறுபட்டன. இந்திய விமர்சனம் formal imperialism-ஐ, அதாவது ஒரு காலனி நேரடியாக ஆளப்படும் நிலையைப் பற்றியது. ஐரோப்பியக் கோட்பாட்டாளர்கள் informal imperialism-ம் ஆராய்ந்தனர். சீனா அல்லது லத்தீன் அமெரிக்கா போல, முறையான வெற்றி இல்லாமலே பொருளாதாரக் கட்டுப்பாடு வந்த நிலை அது. பேரரசு தவறான கொள்கைகளின் விளைவு அல்ல, முதலாளித்துவ அமைப்பின் விளைவு என்று அவர்கள் கண்டனர். Jawaharlal Nehru, M.N. Roy மற்றும் R.P. Dutt போன்ற பின்னாளைத் தலைவர்கள் இந்த விரிந்த கருத்துகளை தேசியவாத விமர்சனத்துடன் இணைத்தனர்.

இந்தியா de-industrialise ஆனதா? பெரும் விவாதம்
சொல்லின் பொருள். De-industrialisation என்பது industrialisation-ன் எதிர்மறை: ஒரு நாடு தொழிலைப் பெறுவதற்குப் பதிலாக இழக்கிறது. இந்தியாவில், காலனிய பொருளாதார அத்தியாயம் காட்டுவது போல, நிறுவனத்தின் ஏகபோகம் முதலில் நெசவாளர்களை நசுக்கியது. பிறகு பிரிட்டிஷ் இயந்திரத் துணி முதலில் ஏற்றுமதிச் சந்தையையும் பின்னர் உள்நாட்டுச் சந்தையையும் பறித்தது. இந்த இழப்பு எவ்வளவு ஆழமானது, எவ்வளவு நீடித்தது என்பதே வரலாற்றாசிரியர்கள் வாதிடும் கேள்வி.
சந்தேகவாதிகள். Morris David Morris சான்றுகள் உறுதியானவை அல்ல என்று வாதிட்டார். அவரது கருத்துப்படி, பிரிட்டிஷ் அமைதியின் கீழ் மக்கள்தொகையும் வருமானமும் வளர்ந்தன. எனவே, மான்செஸ்டர் ஆலைகளுக்கும் இந்திய நெசவாளர்களுக்கும் போதுமான துணிச் சந்தை விரிவடைந்தது. விமர்சகர்கள் பதிலளிக்கின்றனர்: பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் தலா வருமானம் உண்மையில் உயர்ந்தது என்பதற்கு அவர் எந்த ஆதாரமும் தரவில்லை.
பிராந்தியச் சான்றுகள். சென்னை, வங்கம், ஆந்திரா, மகாராஷ்டிரா, பீகார் பற்றிய ஆய்வுகள் de-industrialisation கோட்பாட்டை ஆதரிக்கின்றன. A.K. Bagchi நடுக் கங்கைப் பகுதியில், 1809-13 க்கும் 1901 க்கும் இடையில் மக்களின் வாழ்வாதாரத்தில் தொழிலின் பங்கு பாதியாகக் குறைந்ததாக மதிப்பிட்டார். ஆரம்பகால தேசியவாதிகளிடம் இந்த முறைகள் இல்லை. ஆனால் பிந்தைய ஆய்வுகள் அவர்களின் முடிவை உறுதிப்படுத்தின.
Thorner மற்றும் மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பு. Daniel Thorner 1881 முதல் 1931 வரையிலான கணக்கெடுப்புகள், வேலை வகைகளை மறுவகைப்படுத்தியபோது குறிப்பிடத்தக்க de-industrialisation இல்லை என்பதைக் காட்டுவதாக வாதிட்டார். முதல் பார்வையில், ஆண் தொழிலாளர்களில் விவசாயம் 65 லிருந்து 72 சதவீதமாக உயர்ந்ததாகவும், தொழில்துறை 16 லிருந்து 9 சதவீதமாக குறைந்ததாகவும் கணக்கெடுப்பு காட்டுகிறது. ஆனால் Thorner வகைகளை இணைத்தார்; பெண்களின் புள்ளிவிவரங்களை நம்பகமற்றவையாக ஒதுக்கினார். விமர்சகர்கள் பதிலளிக்கின்றனர்: மிக மோசமான சேதம் நம்பகமான முதல் கணக்கெடுப்புக்கு (1881) முன்பே நடந்தது. பெண்களின் புள்ளிவிவரங்கள் தொழிலில் இருந்து இன்னும் கூர்மையான மாற்றத்தைக் காட்டுகின்றன. J. Krishnamurthy வாதிட்டபடி, வேலைவாய்ப்புப் பங்குகள் உற்பத்தி மற்றும் வருமானத்துடன் ஒப்பிடும்போது பலவீனமான சோதனையாகும்.
'இரு நாடுகளுக்கும் நல்லதா'? பேரரசின் ஆதரவாளர்களில் சிலர், இந்தியா de-industrialise ஆனதை ஏற்றுக்கொண்டனர். ஆனால் அதை ஒரு நியாயமான வேலைப் பிரிவினை என்று அழைத்தனர். 1911 வரை பொருளியல் நிபுணர் John Maynard Keynes, இந்தியாவைத் தொழிலமயமாக்குவது சாத்தியமும் இல்லை, விரும்பத்தக்கதும் இல்லை என்று எழுதினார். இந்தக் கருத்தைத் தோற்கடித்து, industrialisation-ஐ விடுதலைப் போராட்டத்தின் திட்டத்தில் ஓர் அங்கமாக்கியது தேசியப் பொருளியல் அறிஞர்களின் உண்மையான சாதனை.
பஞ்சமும் உணவும்: பசி 'இயல்பான' நிலையாக
மரணத்தின் அளவு. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியிலிருந்து, மதராஸ் மற்றும் பம்பாய் மாகாணங்கள் முதல் ராஜ்புதானா, பீகார், ஒரிசா மற்றும் தக்காணம் வரை இந்தியாவில் தொடர்ச்சியான பஞ்சங்கள் தாக்கின. அரசின் சொந்த மதிப்பீடுகளின்படி, அது ஒப்புக்கொண்ட பஞ்சங்கள் குறைந்தது 1 கோடி 52 லட்சம் பேரைக் கொன்றன; 39.7 கோடி பேரைப் பாதித்தன. இந்த எண்கள், சில துரதிருஷ்டமான ஆண்டுகளை அல்ல, மீண்டும் மீண்டும் வந்த உயிர்வாழ்வுக்கான நெருக்கடிகளைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.
வறட்சி தூண்டுதல் மட்டுமே, காரணம் அல்ல. உடனடிக் காரணம் பொதுவாக வறட்சியும் பயிர் இழப்பும் ஆகும். ஆனால் வேர்கள் விவசாயத்தின் 'சாதாரண' நிலையில் இருந்தன: தேங்கிய தொழில்நுட்பம், மகசூலை உயர்த்த கிட்டத்தட்ட முதலீடு இல்லாதது. மேலும் விவசாயியின் வளங்கள் வருவாய் இடைத்தரகர்கள், கந்துவட்டிக்காரர்கள், தானிய வியாபாரிகளுக்குத் தொடர்ந்து செல்லப்பட்டன.
அரசு நீர்ப்பாசனத்திற்குக் குறைவாகவே செலவிட்டது. மழை பொய்த்தபோது விவசாயிகளுக்குப் பாதுகாப்பாக எதுவும் இல்லாமல் போனது, அதற்குக் கனமான நில வருவாயே காரணம் என்று R.C. Dutt வாதிட்டார்.
பசியின் முன் laissez faire. காலனிய அரசு சந்தைகளில் தலையிடக்கூடாது என்று கூறியது. தானிய வணிகத்தைக் கட்டுப்படுத்தாமல் இருக்கவும், தானிய ஏற்றுமதி உட்பட, பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலும் இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலும் பஞ்சங்களின்போதும் இந்த கருத்தை அது பயன்படுத்தியது. ஆனால் பிரிட்டிஷ் முதலீட்டாளர்களுக்கு உத்தரவாத வருமானம் தேவைப்பட்டபோது அதே அரசு தயங்காமல் தலையிட்டது.
ஒவ்வொருவருக்கும் குறைவான உணவு. பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் கடைசி அரை நூற்றாண்டில் ஒருவருக்கான உணவு குறைந்தது. இந்தியாவில் ஒருவருக்குக் கிடைத்த தானியத்தின் மதிப்பீடுகள், பிரிட்டிஷ் இந்தியாவில் 0.23 இலிருந்து 0.16 டன் ஆகக் குறைந்ததாக George Blyn கூறுகிறார். பிரிக்கப்படாத இந்தியாவில் 0.2 இலிருந்து 0.14 டன் ஆக (Sivasubramonian), 1901 இல் 0.17 டன்னிலிருந்து 1946 இல் 0.16 டன் ஆக (Alan Heston) குறைந்தது.

மதிப்பீடுகள் அளவில் வேறுபடுகின்றன, ஆனால் அனைத்தும் ஒரே திசையையே காட்டுகின்றன.
தானியம் பின்தங்கியது, பணப்பயிர்கள் வேகமாக வளர்ந்தன. 1891 முதல் 1947 வரை மக்கள்தொகை ஆண்டுக்கு சுமார் 0.67 சதவீதம் வளர்ந்தது. அதே நேரத்தில் உணவுதானிய உற்பத்தி ஆண்டுக்கு சுமார் 0.11 சதவீதம் மட்டுமே வளர்ந்தது. ஏக்கருக்கான மகசூல் உண்மையில் ஆண்டுக்கு 0.18 சதவீதம் குறைந்தது.
பருத்தி, சணல், புகையிலை, கரும்பு, எண்ணெய் வித்துகள் போன்ற உணவல்லாத பயிர்களின் உற்பத்தி ஆண்டுக்கு 1.31 சதவீதம் உயர்ந்தது. இந்தியா சந்தைக்கும் உலகுக்கும் அதிகம் விளைவித்துக் கொண்டிருந்தது, தன் சொந்த மக்களுக்கு உணவு குறைவாகவே விளைவித்தது.
பருத்தி ஏற்றமும் கிராமத்து பனியாவும்: வணிகமயமாக்கல் கிராமத்தை எப்படிப் பிளந்தது
வெகு தொலைவில் ஒரு போர். Abraham Lincoln காலத்தில் அடிமைகள் விடுவிக்கப்பட்டதும் அமெரிக்க உள்நாட்டுப் போரும், 1860 முதல் 1864 வரை உலகின் பருத்தி விநியோகத்தில் பெரும் பற்றாக்குறையை ஏற்படுத்தின. பருத்தி விலை கடுமையாக உயர்ந்தது; இந்தியாவில் பருத்தி ஏற்றுமதியும் பருத்தி சாகுபடிப் பரப்பும் வேகமாக வளர்ந்தன. பருத்தி மாவட்டங்களின் விவசாயிகள் திடீரென உலக முதலாளித்துவ சந்தைக்குள் இழுக்கப்பட்டனர்.
ஏற்றத்தில் யார் லாபம் அடைந்தார்கள்? பம்பாயின் பெரிய ஏற்றுமதி நிறுவனங்கள், மொத்த வியாபாரிகள், தரகர்கள் மற்றும் பருத்தி விவசாயத்துக்கு கடன் கொடுத்த கிராமத்து பனியா ஆகியோர் அனைவரும் பெரும் லாபம் ஈட்டினர். அபின் (opium) மற்றும் இண்டிகோ (indigo) மூலம் கிடைத்த முந்தைய லாபங்களுடன் சேர்ந்து, இது சில இந்திய வணிகர்கள் மூலதனம் சேர்க்க உதவியது. இன்னும் முக்கியமாக, இந்த ஏற்றம் இந்தியாவை தொழில்மயமான மேற்கு நாடுகளுக்கு மூலப்பொருட்களை வழங்கும் நாடாக நிலைநிறுத்தியது. இது de-industrialisation-இன் மறுபக்கம்.
மையத்தில் இருந்த பனியா. விவசாயம் வணிக ரீதியாக மாறியபோது, சாதாரண விவசாயி கிராமத்து பனியாவைச் சார்ந்திருக்க நேர்ந்தது. கடன், பயிரை விற்பது, வறண்ட பருவங்களில் கடன், நில வருவாய் செலுத்த ரொக்கப் பணம் என அனைத்துக்கும் அவர் பனியாவையே நம்பினார். இறக்குமதி செய்யப்பட்ட பொருட்கள், குறிப்பாக Manchester துணி, கிராமத்தை அடைந்ததும் பனியா மூலமாகவே. ஏழை விவசாயிகள் பெரும்பாலும் பணம் கொடுப்பவருக்கு முன்கூட்டியே அடமானம் வைக்கப்பட்ட பயிர்களையே விளைவித்தனர்.
பணக்கார மற்றும் ஏழை விவசாயிகள். வசதி படைத்த விவசாயிகள் தானியத்தை சேமித்து வைக்கலாம், நல்ல விலைக்காகக் காத்திருக்கலாம், பயிரை நகர சந்தைகளுக்கு கொண்டு செல்லலாம், எதை விளைவிப்பது என்பதைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம். சிலர் தாங்களே பணம் கொடுப்பவர்களாகவும் ஆனார்கள். ஏழை விவசாயிகளுக்கு இந்த வாய்ப்புகள் எதுவும் இல்லை. அவர்கள் படிப்படியாக நிலத்தை இழந்து 'de-peasanted' கூலித் தொழிலாளர்களாக மாறினர். நிலமற்ற கூலித் தொழிலாளர்கள் ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக்கு முன்பும் இருந்தனர், குறிப்பாக தெற்கில். ஆனால் விவசாயிகள் நிலத்தை இழந்த அளவு புதியது.
1931-இல் கிராமக் கட்டமைப்பு. 1931 மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பின் அடிப்படையிலான மதிப்பீடுகள் கிராம இந்தியாவின் நிலையைக் காட்டுகின்றன. அடிமட்டத்தில் நிலமற்ற கூலித் தொழிலாளர்கள், 37.8 சதவீதம் விவசாயிகளில், இதில் கொத்தடிமைத் தொழிலாளர்களும் அடங்குவர். அவர்கள் சில சமயம் ஒரே எஜமானருக்கு தலைமுறைகளாக வேலை செய்தனர். அவர்களுக்கு மேலே குத்தகை மற்றும் பங்கு விவசாயிகள் (24.3 சதவீதம்), 5 ஏக்கருக்கு கீழ் உள்ள சிறு நில உடைமையாளர்கள் (9 சதவீதம்), பின்னர் 5 ஏக்கருக்கு மேல் உள்ள விவசாயிகள் (25.3 சதவீதம்) உள்ளனர். மிகக் குறுகிய உச்சியில் வாடகை பெறுவோர் (3.6 சதவீதம்) உள்ளனர். அவர்களில் பலர் விவசாயமே செய்யவில்லை.
தொழில், வருமானம் மற்றும் காலனி அரசு
இந்தியத் தொழில்: மெதுவான, கடினமான தொடக்கம். இரயில்வே மற்றும் பிற உள்கட்டமைப்புகள் சணல் ஆலைகள், நிலக்கரிச் சுரங்கங்கள், தேயிலை மற்றும் காபி தோட்டங்களில் வெளிநாட்டு மூலதனத்துக்கு வழி திறந்தன. இந்திய மூலதனத்துக்கும் வழி திறந்தது. Manchester-இன் எதிர்ப்பு மற்றும் சாதகமற்ற வரிக் கொள்கை இருந்தாலும், இந்தியர்கள் முதலில் பருத்தி ஜவுளியில் முதலீடு செய்தனர். 1854-இல் பம்பாயில் முதல் இந்திய ஆலை தொடங்கப்பட்டது. முதலாம் உலகப் போர் வரை முன்னேற்றம் மிக மெதுவாகவே இருந்தது. அப்போதுதான் இந்திய மூலதனம் வளர்ந்து பல்வகைப்பட்டது.
1947-இல் இன்னும் விவசாய நாடாக இருந்தது. பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் கடைசி ஐம்பது ஆண்டுகளிலும், நிகர உள்நாட்டு உற்பத்தியில் தொழில்துறையின் பங்கு 1900-04-இல் 12.7 சதவீதத்திலிருந்து 1940-44-இல் 16.7 சதவீதமாக மட்டுமே உயர்ந்தது. முதன்மைத் துறை 63.6-இலிருந்து 47.6 சதவீதமாகக் குறைந்தது; சேவைத் துறை 23.7-இலிருந்து 35.7 சதவீதமாக உயர்ந்தது. எனவே இந்தியா, மெல்லிய அளவிலான நவீனத் தொழில்துறையுடன், முக்கியமாக ஒரு விவசாய நாடாகவே பிரிட்டிஷ் ஆட்சியிலிருந்து வெளியேறியது.
தேங்கிய வருமானம். 1860-களில் நௌரோஜி இந்தியரின் தலா வருமானத்தை ஆண்டுக்கு ரூ 20 என மதிப்பிட்டார்; அதே நேரத்தில் 1870-இல் பிரிட்டனின் தலா வருமானம் சுமார் ரூ 568 ஆக இருந்தது. பிந்தைய மதிப்பீடுகள், பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் கடைசி அரை நூற்றாண்டில் இந்தியரின் தலா வருமானம் கிட்டத்தட்ட தேங்கியே இருந்ததைக் காட்டுகின்றன: 1900-04-இல் ரூ 52.2, 1915-19-இல் ரூ 57.3, 1940-44-இல் ரூ 56.6; இவை 1938-39 விலைகளின் அடிப்படையில். காலனி ஆட்சியின் தேக்கநிலைக்கு இதுவே மிகத் தெளிவான ஒற்றை அளவுகோல்.
'Laissez faire plus policeman'. பிரிட்டிஷார், அரசு ஒழுங்கை மட்டும் பராமரித்து பொருளாதாரத்தில் தலையிடக் கூடாது என்று கூறினர். ஆனால் நடைமுறையில், பிரிட்டிஷ் நலன்கள் ஆதாயம் பெறும்போதெல்லாம் அரசு தலையிட்டது; உதாரணமாக, ரயில்வேயில் லாபம் வந்தாலும் நஷ்டம் வந்தாலும் பிரிட்டிஷ் மூலதனத்திற்கு வட்டி உத்தரவாதம் அளித்தது. ஆனால் பிரிட்டனுக்கு வசதியாக இருந்தபோது laissez faire-ஐ வலியுறுத்தியது; மான்செஸ்டர் துணிக்கு உண்மையான வரிகளை விதிக்க மறுத்தது, பஞ்சக் காலங்களில் தானிய வர்த்தகத்தைக் கட்டுப்படுத்த மறுத்தது.
கொள்கையை வடிவமைத்தது யார்? குறிப்பாக முதலாம் உலகப் போருக்கு முன், பிரிட்டிஷ் வணிகர்கள் நாடாளுமன்றம், பிரிட்டிஷ் அமைச்சரவையில் அமர்ந்த இந்திய விவகார செயலாளர், கவர்னர்-ஜெனரல் மற்றும் உயர் அதிகாரிகள் மூலம் இந்தியக் கொள்கையை பாதிக்க முடிந்தது. 1920-களிலிருந்து, நிதி நிலைத்தன்மையின் தேவை, இந்தியத் தொழிலதிபர்களுடன் சமரசங்கள் மற்றும் தேசியவாத அழுத்தம் ஆகியவை கொள்கையை ஓரளவு மென்மையாக்கின. இந்த விரோதக் கொள்கைகளே இந்தியத் முதலாளிகள் அதிகமாக தேசிய இயக்கத்துடன் கைகோர்த்ததை விளக்குகின்றன.
Quick revision
- Colonialism (காலனியம்) என்பது காலனியின் கீழ்ப்படுத்துதல் மற்றும் அதன் உபரியைக் கைப்பற்றுவது ஆகும்; இதை ஒரு கட்டமைப்பாகப் பார்ப்பது சிறந்தது.
- மூன்றாம் கட்டம் 1860-களில் தொடங்கியது: வெளிநாட்டு முதலீடு, காலனிகளுக்கான போட்டி; பிற்போக்கு வைஸ்ராய்கள் Lytton, Dufferin, Lansdowne, Curzon; 'அறங்காவலர்' (trusteeship) என்ற கருத்தியல் நிலவியது.
- ராணுவம் வருவாயில் சுமார் 52% (1904); ரயில்வே சுமார் 45,000 km (1905); இந்தியா பிரிட்டிஷ் ஏற்றுமதியில் 10-12% எடுத்துக்கொண்டது, ஜவுளி ஏற்றுமதியில் ~20% (1860-80); ஆரம்பகால வடிகால் பிரிட்டனின் தேசிய வருமானத்தில் 2-3%.
- கோட்பாடுகள்: Hobson 1902 (குறைநுகர்வு, அதிக சேமிப்பு); Hilferding 1910 (நிதி மூலதனம்); Luxemburg 1913; Lenin 1916.
- இந்தியக் விமர்சனம் (Naoroji, Ranade, R.C. Dutt): வடிகால், தொழில்நீக்கம், 'விவசாயப் பண்ணை', கனமான நிலவரி மற்றும் பஞ்சங்கள், ராணுவச் செலவு.
- தொழில்நீக்கம் குறித்த விவாதம்: சந்தேகிப்பவர்கள் Morris, Thorner (1881-1931 மக்கணக்கெடுப்பு: விவசாயத்தில் ஆண்கள் 65→72%, தொழிலில் 16→9%); ஆதரிப்பவர் Bagchi (தொழிலின் பங்கு பாதியாகக் குறைந்தது, 1809-13 முதல் 1901 வரை); Keynes 1911.
- பஞ்சங்கள் (அதிகாரப்பூர்வ தரவு): குறைந்தது 1.52 கோடி இறப்பு, 39.7 கோடி பாதிப்பு; தலைக்குத் தானிய அளவு குறைந்தது (Blyn 0.23→0.16 t).
- 1891-1947: மக்கள்தொகை ஆண்டுக்கு +0.67%, உணவுதானியம் ஆண்டுக்கு +0.11%, உணவல்லாதவை ஆண்டுக்கு +1.31%.
- பருத்தி ஏற்றம் 1860-64 (அமெரிக்க உள்நாட்டுப் போர்); 1931 பிரமிடு: நிலமற்றோர் 37.8%, குத்தகைதாரர்களும் பங்கு விவசாயிகளும் 24.3%, வாடகை பெறுவோர் 3.6%.
- முதல் இந்திய ஆலை பம்பாய் 1854; NDP-யில் தொழிலின் பங்கு 12.7% → 16.7%; தலா வருமானம்: Naoroji ரூ 20 (1860-கள்), பின்னர் ரூ 52-57 (1938-39 விலைகளில்).
- காலனிய அரசு: 'laissez faire plus policeman', ஆனால் ரயில்வேக்கு உத்தரவாதங்கள்; பஞ்சத்தில் தானிய வர்த்தகக் கட்டுப்பாடுகள் இல்லை.