TNPSC Group 4 · Module 8 · basic depth · 15 min
1858-க்குப் பின் மகுடத்தின் கீழ் இந்தியா
What TNPSC Group 4 asks from this chapter
Syllabus lines this chapter covers:
- Part B: General Studies · இந்திய வரலாறு மற்றும் பண்பாடு.
TNPSC Group 4 questions from this module are being sorted into our bank.
Cut to basic depth for TNPSC Group 4. 9 deeper paragraphs are in the full chapter.
பூஜ்ஜியத்திலிருந்து தொடங்குவோம்: ஒரு நிறுவனம் ஒரு நாட்டை ஆள முடியுமா?
இன்று ஒரு வர்த்தக நிறுவனம் வரி வசூலிக்கிறது, ராணுவத்தை வைத்திருக்கிறது, நீதிமன்றங்களை நடத்துகிறது, அரசர்களுடன் ஒப்பந்தங்கள் செய்கிறது என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள். இது விசித்திரமாகத் தோன்றும். ஆனால் இந்தியாவின் பெரும் பகுதி சுமார் நூறு ஆண்டுகள் இப்படித்தான் ஆளப்பட்டது. கிழக்கிந்திய கம்பெனி வர்த்தகர்களாகத் தொடங்கி, ஆட்சியாளர்களாக மாறியது. லண்டனில் இருந்த நாடாளுமன்றம் அதைக் கண்காணித்துக் கொண்டிருந்தபோதும் அது ஆட்சி செய்து வந்தது.
1857 கிளர்ச்சி இந்த ஏற்பாட்டை வேரோடு உலுக்கியது. கிளர்ச்சியாளர்களை ஆங்கிலேயர்கள் ஒடுக்கினார்கள். ஆனால் கம்பெனி ஆட்சி மீதான மக்களின் கோபம் எவ்வளவு ஆழமானது என்பதையும் அவர்கள் உணர்ந்தனர். இப்போது கேள்வி எழுந்தது: லட்சக்கணக்கான மக்களை ஒரு வர்த்தக நிறுவனம் தொடர்ந்து ஆளலாமா?
பதில் 1858இல் கிடைத்தது. பிரிட்டிஷ் அரசு நேரடியாக இந்தியாவின் ஆட்சியை ஏற்றுக்கொண்டது. இளவரசர்களுக்கும் மக்களுக்கும் வாக்குறுதிகள் நிறைந்த அறிக்கையை ராணி விக்டோரியா வெளியிட்டார். ராணுவம், சமஸ்தானங்கள், இந்திய சமூகத்தைப் பற்றிய ஆங்கிலேயர்களின் அணுகுமுறை ஆகியவை அனைத்தும் மறுவடிவம் பெற்றன.
இந்த அத்தியாயம் என்ன மாறியது, ஏன் மாறியது, அதன் பொருள் என்ன என்பதை விளக்குகிறது. படிக்கும்போது ஒரு கேள்வியை மனதில் வையுங்கள். 1858இல் அரசின் ஆட்சியேற்பு இந்தியர்களுக்கு உண்மையான மாற்றத்தைக் கொண்டு வந்ததா, அல்லது எஜமானர்கள் மட்டுமே மாறினார்களா?
முக்கிய மாற்றங்கள் ஒரு பார்வையில்
கிளர்ச்சிக்குப் பின் ஏற்பட்ட முக்கிய மாற்றங்களை இந்த அட்டவணை பட்டியலிடுகிறது. ஒவ்வொன்றும் இந்த அத்தியாயத்தில் விளக்கப்பட்டுள்ளது.
| காலம் | மாற்றம் | அதன் பொருள் |
|---|---|---|
| 2 ஆகஸ்ட் 1858 | அரசு இந்தியச் சட்டம் 1858 | கம்பெனியிடமிருந்து அரசு ஆட்சியை ஏற்றது. |
| 1858 | லண்டனில் செயலாளர் மற்றும் இந்தியக் கவுன்சில் (15 உறுப்பினர்கள்) | இந்தியாவின் கட்டுப்பாடு பிரிட்டிஷ் அமைச்சரிடம் சென்றது. |
| 1 நவம்பர் 1858 | அலகாபாத்தில் ராணியின் அறிக்கை வெளியீடு | இளவரசர்கள், மக்களுக்கு வாக்குறுதிகள்; கேனிங் முதல் வைஸ்ராய் ஆனார். |
| 1858க்குப் பின் | ராணுவ மறுசீரமைப்பு | அதிக ஐரோப்பிய படைகள்; பீரங்கிகள் பிரிட்டிஷார் கையில். |
| 1861 | இந்தியக் குடிமைப் பணி சட்டம்; இந்தியக் கவுன்சில் சட்டம் | லண்டனில் தேர்வு; பிரதிநிதித்துவ அமைப்புகளுக்கு ஒரு எளிய தொடக்கம். |
| 1877 | ராணி விக்டோரியா இந்தியப் பேரரசியாக அறிவிக்கப்பட்டார் | அரசின் ஆட்சிக்கு ஒரு பேரரசு பட்டம் வழங்கப்பட்டது. |
இந்த வடிவத்தைக் கவனியுங்கள். ஆங்கிலேயர்கள் இளவரசர்களுக்கும் மத உணர்வுகளுக்கும் ஆறுதல் அளித்தார்கள். ஆனால் ராணுவம் மற்றும் உயர் பதவிகள் மீது கட்டுப்பாட்டை இறுக்கினார்கள். இரண்டு பக்கங்களையும் மனதில் வையுங்கள், ஏனெனில் தேர்வுகளில் இவற்றை எடைபோடச் சொல்லும் கேள்விகள் அடிக்கடி வரும்.
அரசு இந்தியச் சட்டம் 1858
ஏன் ஒரு புதிய சட்டம்? கிளர்ச்சி, மக்களின் ஆழமான அதிருப்தி எவ்வளவு என்பதை ஆங்கிலேயர்களுக்குக் காட்டியது. இந்தியா மீதான தங்கள் முழுக் கொள்கையை மறுபரிசீலனை செய்யவும், மற்றொரு கிளர்ச்சியைத் தடுக்கும் வழிகளைத் தேடவும் அது அவர்களை நிர்ப்பந்தித்தது. ஒரு வர்த்தக நிறுவனத்தின் ஆட்சியை முடிவுக்குக் கொண்டு வருவதே முதல் மற்றும் மிகத் தெளிவான படியாக இருந்தது.
சட்டம் என்ன செய்தது. இந்தச் சட்டத்தின் தலைப்பு 'இந்தியாவின் சிறந்த நிர்வாகத்துக்கான சட்டம்' என்பதாகும். இது 2 ஆகஸ்ட் 1858 அன்று அரச ஒப்புதல் பெற்றது. கம்பெனியின் பிரதேசங்கள், அதிகாரங்கள் மற்றும் சொத்துகளை இது எடுத்துக்கொண்டு கிரீடத்திடம் ஒப்படைத்தது. இனி இந்தியா 'மாட்சிமை தங்கிய மகாராணியாரின் பெயராலும் அவரது ஆட்சியின் கீழும்' நிர்வகிக்கப்படும் என்று சட்டம் கூறியது.
செயலர் (Secretary of State). ஒரு காலத்தில் கம்பெனி, அதன் இயக்குநர் குழு (Court of Directors) மற்றும் கட்டுப்பாட்டு வாரியம் (Board of Control) ஆகியவை வைத்திருந்த அதிகாரங்கள் அனைத்தும் ஒரு மாநிலச் செயலருக்கு மாற்றப்பட்டன. அவர் பிரிட்டிஷ் அரசின் ஓர் அமைச்சர் ஆவார். இயக்குநர் குழுவும் கட்டுப்பாட்டு வாரியமும் ரத்து செய்யப்பட்டன. கம்பெனியும் நாடாளுமன்றம் நியமித்த ஒரு வாரியமும் அதிகாரத்தைப் பகிர்ந்த இரட்டை ஆட்சி முறை முடிவுக்கு வந்தது.
இந்தியாவின் ஆலோசனை சபை (Council of India). லண்டனில் செயலருக்கு ஆலோசனை கூற பதினைந்து உறுப்பினர்கள் கொண்ட இந்தியாவின் ஆலோசனை சபையை இந்தச் சட்டம் அமைத்தது. செயலர் அதற்குத் தலைமை வகித்தார். முதல் சபையில் ஏழு உறுப்பினர்கள் பழைய இயக்குநர் குழுவால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர்; எட்டு பேர் கிரீடத்தால் நியமிக்கப்பட்டனர். குறைந்தது ஒன்பது உறுப்பினர்கள் இந்தியாவில் பத்து ஆண்டுகள் பணியாற்றியவர்களாகவோ வாழ்ந்தவர்களாகவோ இருக்க வேண்டும். இதனால் இந்திய அனுபவம் முடிவுகளுக்கு வழிகாட்டும்.
இந்தியாவில். ஆளுநர் ஜெனரல் (Governor-General) மற்றும் மாகாண ஆளுநர்களை இப்போது கிரீடம் நியமித்தது. இந்தியாவில் இருந்த சபை இந்திய ஆளுநர் ஜெனரலின் சபை (Council of the Governor-General of India) என்று அழைக்கப்பட்டது. அன்றாட நிர்வாகம் பல பழைய அதிகாரிகளோடு தொடர்ந்தது. ஆனால் இறுதி அதிகாரம் இப்போது லண்டனில் இருந்த ஓர் அமைச்சகத்தின் கையில் இருந்தது.
லண்டனின் பிடி இறுகுகிறது. நடைமுறையில் இந்தியாவின் ஆலோசனை சபை விரைவிலேயே ஆலோசனை அளவுக்குச் சுருக்கப்பட்டது. செயலர் 'பெரிய முகலாயர்' என்று அழைக்கப்பட்டார். லார்ட் மேயோ தம் சபையின் அதிகாரத்தை நிலைநாட்ட முயன்றபோது, இறுதிக் கட்டுப்பாடு லண்டனில் இருந்த உள்நாட்டு அரசிடமே உள்ளது என்று அவருக்குச் சொல்லப்பட்டது. 1877 அரச பட்டங்கள் சட்டம் வைஸ்ராய் செயலருக்கு கீழானவர் என்பதை மீண்டும் காட்டியது.
லண்டனால் இதைச் செய்ய முடிந்தது ஏன். வேகமான தகவல் தொடர்பு நெருக்கமான கட்டுப்பாட்டை சாத்தியமாக்கியது. 1870-ல் இங்கிலாந்துக்கும் இந்தியாவுக்கும் இடையே நேரடி கேபிள் இணைப்பு அமைக்கப்பட்டது. சூயஸ் கால்வாய் திறக்கப்பட்டது, நீராவிக் கப்பல்கள் பயண நேரத்தைக் குறைத்தன. இப்போது உத்தரவுகள் மாதங்களில் அல்ல, நாட்களில் பயணித்தன.
இது ஏன் முக்கியம்? அடுத்த பெரிய சீர்திருத்தங்கள் வரும் வரை இந்தியாவை யார் ஆண்டார்கள் என்பதை இச்சட்டம் உறுதி செய்தது. இந்தியாவின் அரசு நேரடியாக பிரிட்டிஷ் அரசுக்குப் பொறுப்பானதாகவும் இது ஆக்கியது. இந்தச் சட்டங்களின் அரசியலமைப்புப் பக்கம் பிரிட்டிஷ் காலச் சட்டங்கள் பற்றிய Polity அத்தியாயத்தில் விளக்கப்பட்டுள்ளது.
1858-ஆம் ஆண்டு ராணியின் பிரகடனம்
எப்போது, எங்கே? 1 நவம்பர் 1858 அன்று, கவர்னர்-ஜெனரல் அலகாபாத்-இல் ராணி விக்டோரியாவின் பிரகடனத்தை வெளியிட்டார். இது 'இந்தியாவின் இளவரசர்கள், தலைவர்கள் மற்றும் மக்களுக்கு' என்று குறிப்பிடப்பட்டது. இந்தியாவின் அரசாங்கத்தை ராணி தானே ஏற்றுக்கொண்டதாக அது அறிவித்தது.
முதல் வைஸ்ராய். பிரகடனம் விஸ்கவுண்ட் கேனிங்-ஐ ராணியின் 'முதல் வைஸ்ராய் மற்றும் கவர்னர்-ஜெனரலாக' நியமித்தது. அவர் ராணியின் பெயரில், ஒரு செயலாளர் மூலம் அனுப்பப்படும் உத்தரவுகளின்படி ஆட்சி செய்ய வேண்டும். கம்பெனியின் சிவில், ராணுவ அதிகாரிகள் அனைவரும் தங்கள் பதவிகளில் உறுதி செய்யப்பட்டனர்.
மத சுதந்திரம். மதநம்பிக்கையின் காரணமாக யாரும் சலுகை பெறவோ தொந்தரவு செய்யப்படவோ மாட்டார்கள் என்று பிரகடனம் உறுதியளித்தது. அனைவரும் சட்டத்தின் சம பாதுகாப்பை அனுபவிப்பார்கள். ஒருவரின் மத நம்பிக்கை அல்லது வழிபாட்டில் எந்த தலையீடும் செய்யாமல் இருக்குமாறு அதிகாரிகளுக்கு கடுமையாக அறிவுறுத்தப்பட்டது.
பதவிகளுக்கான சம வாய்ப்பு. 'எந்த இனம் அல்லது மதமாக இருந்தாலும்' உள்ள குடிமக்கள், ராணியின் சேவையில் உள்ள பதவிகளுக்கு சுதந்திரமாகவும் பாரபட்சமின்றியும் அனுமதிக்கப்பட வேண்டும். கல்வி, திறமை, நேர்மை ஆகியவையே தகுதியின் அளவுகோலாக இருக்கும். காகிதத்தில், இது தகுதியுள்ள இந்தியர்களுக்கு எல்லா பதவிகளையும் திறந்துவிட்டது.
நிலமும் பழக்கவழக்கமும். அரசின் நியாயமான கோரிக்கைகளுக்கு உட்பட்டு, நிலம் சார்ந்த உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதாக ராணி உறுதியளித்தார். இந்தியாவின் பழமையான உரிமைகள், வழக்கங்கள், பழக்கவழக்கங்களுக்கு உரிய மதிப்பளித்து சட்டங்கள் இயற்றப்பட வேண்டும். 1857-இன் பின்னணியில் இருந்த இரண்டு ஆழமான அச்சங்களான நில இழப்பு, பாரம்பரியத்தில் தலையீடு ஆகியவற்றை இவ்வரிகள் நேரடியாகத் தொட்டன.

மன்னிப்பு. 1 ஜனவரி-க்கு முன் தங்கள் வீடுகளுக்குத் திரும்பிய கிளர்ச்சியாளர்களுக்கு மன்னிப்பு வழங்கப்பட்டது. ஆங்கிலேய குடிமக்களின் கொலையில் நேரடியாகப் பங்கேற்றவர்கள் கருணையிலிருந்து விலக்கப்பட்டனர். தலைவர்களுக்கும் தூண்டியவர்களுக்கும், கொலையாளிகளுக்கு அடைக்கலம் கொடுத்தவர்களுக்கும் உயிர் மட்டுமே உறுதி செய்யப்பட்டது.
செழிப்பு. அமைதி திரும்பியதும், அமைதியான தொழில்துறையை ஊக்குவிப்பதாகவும் பொதுப் பயன் தரும் பணிகளை உருவாக்குவதாகவும் கிரீடம் உறுதியளித்தது. பிரகடனம் ஒரு புகழ்பெற்ற வரியுடன் நிறைவடைந்தது: 'அவர்களின் செழிப்பில் நமது வலிமை; அவர்களின் மனநிறைவில் நமது பாதுகாப்பு; அவர்களின் நன்றியுணர்வில் நமது சிறந்த வெகுமதி.'
இது ஏன் முக்கியம்? இப்பிரகடனம் நோக்க அறிக்கையே தவிர, நாடாளுமன்றச் சட்டம் அல்ல. இருந்தாலும், இந்தியர்கள் அதன் வார்த்தைகளை தீவிரமாக எடுத்துக்கொண்டனர். 1859-இல் இந்தியாவிலிருந்து ராணிக்கு அனுப்பப்பட்ட மனுக்கள் அதன் வாக்குறுதிகளை ஆட்சியாளர்களுக்கு மேற்கோள் காட்டின. பின்னர் வந்த தலைமுறையினர் அந்த வாக்குறுதிகள் ஏன் நிறைவேற்றப்படவில்லை என்று கேள்வி எழுப்பினர்.
இளவரசர்கள்: இணைப்பிலிருந்து கூட்டணி வரை
முழுமையான திருப்பம். 1857-க்கு முன், டல்ஹௌசி பிரபு ஒவ்வொரு மாநிலமாக இணைத்துக் கொண்டிருந்தார். அவத் இணைப்பு பரவலான கோபத்தை ஏற்படுத்தியது. 1857-க்குப் பிறகு ஆங்கிலேயர்கள் தங்கள் போக்கை மாற்றினர். பிரகடனம் கூறியது: 'எங்கள் தற்போதைய நிலப்பகுதிகளை விரிவுபடுத்த நாங்கள் விரும்பவில்லை.'
ஒப்பந்தங்கள் மதிக்கப்பட்டன. கம்பெனி இந்திய ஆட்சியாளர்களுடன் செய்திருந்த அனைத்து ஒப்பந்தங்களும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டன; அவை கவனமாகக் காக்கப்படும். நாட்டு இளவரசர்களின் உரிமைகள், கௌரவம், மரியாதை ஆகியவற்றை மகுடம் தனதைப் போலவே மதிக்கும் என்று உறுதியளித்தது. அதற்குப் பதிலாக, இளவரசர்கள் தங்கள் பங்கிற்கான ஒப்பந்தங்களைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது.
தத்தெடுப்பு அனுமதி. இந்திய ஆட்சியாளர்களுக்கு தத்தெடுப்பின் மூலம் வாரிசுரிமை உரிமை உறுதி செய்யப்பட்டது. 1857-க்கு முன் ஜான்சி போன்ற மாநிலங்கள் கைப்பற்றப்பட்டதற்குக் காரணமாக இருந்த அதே பிரச்சினை இதுதான். இந்த அச்சத்தை நீக்கியது, பல ஆட்சியாளர்களை ஆங்கிலேயர்களுடன் நெருக்கமாக்கியது.
விசுவாசத்திற்குப் பரிசு. கிளர்ச்சியின்போது விசுவாசமாக இருந்த இளவரசர்களுக்கு சிறப்புச் சலுகைகள் வழங்கப்பட்டன. இளவரசர்களின் நம்பிக்கையை மீண்டும் பெறுவதே நோக்கம். பல ஆட்சியாளர்கள் 1857-ல் ஆங்கிலேயர்களின் பக்கம் நின்றனர்; ஆங்கிலேயர்கள் இப்போது அவர்களை உறுதியான கூட்டாளிகளாக விரும்பினர்.
கூட்டணியின் மறுபக்கம். paramountcy மூலம் ஆங்கிலேயர்கள் மாநிலங்கள் மீது நெருக்கமான கட்டுப்பாட்டை வைத்திருந்தனர். ஆட்சியாளர்கள் பிற நாடுகளுடன் ஆங்கிலேயர்கள் மூலம் மட்டுமே தொடர்பு கொள்ள முடியும்; Residents அன்றாட நிர்வாகத்தில் தலையிட்டனர்; வாரிசுகளை அங்கீகரிக்கும் உரிமையை ஆங்கிலேயர்கள் தக்கவைத்தனர். இணங்காத ஆட்சியாளர்கள் மாற்றப்பட்டனர்; 1873-ல் பரோடா, 1891-ல் மணிப்பூர் இதற்கு உதாரணங்கள்.
இது ஏன் முக்கியம்? இளவரசர்கள் இணைப்புக்கு இலக்கானவர்களிடமிருந்து ஆங்கில ஆட்சியின் தூண்களாக மாறினர். தனது அரியணையில் பாதுகாப்பாக உணர்ந்த ஆட்சியாளருக்கு, மக்கள் கிளர்ச்சியில் சேர எந்தக் காரணமும் இருக்காது. இளவரசர்கள் குறித்த புதிய கொள்கையின் அடிப்படை தர்க்கம் இதுதான்.
Rebuilding the army
ஆங்கிலேயர்கள் எடுத்த பாடம். கிளர்ச்சி ராணுவத்திலிருந்து, கம்பெனியின் சொந்த இந்திய வீரர்களிடமிருந்தே தொடங்கியது. எனவே இத்தகைய கிளர்ச்சி மீண்டும் ஒருபோதும் நிகழாமல் தடுக்க ஆங்கிலேயர்கள் முதலில் கவனம் செலுத்திய இடம் ராணுவம்தான். அவர்களின் மாற்றங்கள் ஒரே கருத்தைப் பின்பற்றின: உண்மையான ராணுவ அதிகாரத்தை ஆங்கிலேயர் கைகளில் வைத்திருப்பது.
அதிக ஐரோப்பியர்கள், குறைந்த இந்தியர்கள். இந்தியாவில் ஐரோப்பியப் படைகளின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கப்பட்டது; இந்தியப் படைகளின் எண்ணிக்கை 1857-க்கு முந்தைய நிலையிலிருந்து குறைக்கப்பட்டது. ராணுவத்திற்குள் சமநிலை ஆங்கிலேய வீரர்கள் பக்கம் சாய்ந்தது. இதனால் இந்தியப் படைப்பிரிவுகள் ஆங்கிலேயப் படைப்பிரிவுகளை வெல்வது மிகக் கடினமாக்கப்பட்டது.
துப்பாக்கிகள் பிரிட்டிஷாரின் கையில். இந்தியப் பீரங்கிப் படைப்பிரிவுகள் அனைத்தும், ஒரு சில மலைப் பீரங்கிப் பிரிவுகளைத் தவிர, கலைக்கப்பட்டன. பீரங்கிகள் பிரிட்டிஷ் வீரர்களின் கட்டுப்பாட்டில் வைக்கப்பட்டன. பெரிய துப்பாக்கிகள் இல்லாமல், எதிர்காலத்தில் இந்திய வீரர்கள் கிளர்ச்சி செய்தால் அவர்களுக்குப் பெரும் பாதகம் ஏற்படும்.
உயர் பதவிகள் ஒதுக்கப்பட்டன. ராணுவம் மற்றும் பீரங்கிப் படையில் அனைத்து உயர் பதவிகளும் ஐரோப்பியர்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்டன. இந்தியர்கள் வீரர்களாகப் பணியாற்றலாம், ஆனால் கட்டளையிட முடியாது. ராணுவத்தின் கட்டுப்பாடு உறுதியாக மேல்மட்டத்தில், பிரிட்டிஷார் கையிலேயே இருந்தது.
பிரிக்கப்பட்ட படைப்பிரிவுகள். இப்போது ஆள் சேர்ப்பில் சமூகம், சாதி, பழங்குடி, பிராந்தியம் சார்ந்த விசுவாசங்கள் ஊக்குவிக்கப்பட்டன. 1857-ஐ சாத்தியமாக்கிய வீரர்களின் ஒற்றுமையை உடைப்பதே நோக்கம். வீரர்கள் தங்களை முதலில் தனித்தனிக் குழுக்களின் உறுப்பினர்களாகக் கருதினால், அதிகாரிகளுக்கு எதிராக ஒன்றுபட வாய்ப்பு குறையும்.
'போர்த்திறன்' மற்றும் 'போர்த்திறனற்ற' இனங்கள். 1861-ல் நடந்த மறுசீரமைப்பில் கம்பெனியின் ராணுவம் கிரீடத்தின் படைகளுடன் இணைக்கப்பட்டது. பிரிட்டிஷார் 'போர்த்திறன்' மற்றும் 'போர்த்திறனற்ற' இனங்களுக்கு இடையே கோடு வரைந்தனர். கிளர்ச்சியில் சேர்ந்த பீகார், அவத், வங்காளம் மற்றும் தென்னிந்தியா வீரர்கள் போர்த்திறனற்றவர்கள் என்று அழைக்கப்பட்டனர். பிரிட்டிஷாருக்கு ஆதரவு அளித்த சீக்கியர், கூர்க்கா, பதான் வீரர்கள் போர்த்திறன் கொண்டவர்கள் என்று கருதப்பட்டு பெருமளவில் ஆள் சேர்க்கப்பட்டனர். வெவ்வேறு சாதி, பிராந்தியங்களைச் சேர்ந்த வீரர்கள் தனித்தனி பிரிவுகளில் வைக்கப்பட்டனர். இந்திய வீரர்கள் பிரிட்டனின் போர்களில் போராட இந்தியாவுக்கு வெளியே அனுப்பப்பட்டனர்.
இது ஏன் முக்கியம்? இந்த நடவடிக்கைகள் இந்திய ராணுவத்தை பிரிட்டிஷ் அதிகாரத்தின் நம்பகமான கருவியாக மாற்றும் நோக்கம் கொண்டவை. 1857-க்குப் பிறகு பிரிட்டிஷ் கொள்கையின் தர்க்கத்தையும் இவை காட்டுகின்றன: சக்திவாய்ந்தவர்களுக்கு நம்பிக்கை அளிப்பது, பலரைப் பிரிப்பது, முக்கிய படை அதிகாரங்களைக் காப்பது.
பிரித்தாளும் கொள்கையும், காகிதத்தில் வாக்குறுதிகளும்
பிரித்தாளும் கொள்கை. 1857-ல் இந்துக்களும் முஸ்லிம்களும் தோளோடு தோள் நின்று போரிட்டனர். இப்போது பிரிட்டிஷார் இந்து-முஸ்லிம் ஒற்றுமை குறித்து அவநம்பிக்கை கொண்டு பிரித்தாளும் கொள்கையை பின்பற்றினர். இந்தியர்களைப் பிரித்து வைக்க சாதி, மதம், பிராந்தியம் சார்ந்த வேறுபாடுகளைப் பயன்படுத்தினர்.
சமூகம் குறித்த எச்சரிக்கை. பிரகடனம் மத நம்பிக்கையில் தலையிடாமை மற்றும் பழங்காலப் பழக்கவழக்கங்களுக்கு உரிய மரியாதை அளிப்பதாக வாக்களித்தது. 1857-க்கு முன், சதி ஒழிப்பு மற்றும் விதவை மறுமணச் சட்டம் போன்ற சட்டங்கள் தலையீடாகக் கருதப்பட்டு எதிர்க்கப்பட்டன. 1857-க்குப் பின், பிரகடனத்தின் வார்த்தைகள் சீர்திருத்தத்தை விட எச்சரிக்கையான அணுகுமுறையை நோக்கிச் சுட்டின.
அலுவலகங்கள்: வாக்குறுதியும் இடைவெளியும். பிரகடனம் அனைவருக்கும் அலுவலகங்களை வாக்களித்தது, 'எந்த இனமாக அல்லது மதமாக இருந்தாலும்'. ஆனால் ஆங்கிலேயர்கள் சிவில் மற்றும் ராணுவ அரசாங்கத்தில் முக்கிய பதவிகள் மீது கடும் கட்டுப்பாட்டை வைத்திருந்தனர். 1861 ஆம் ஆண்டு Indian Civil Service Act-இன் கீழ், உயர் சேவைக்கான போட்டித் தேர்வு லண்டனில் நடத்தப்பட்டது. இதனால் பெரும்பாலான இந்தியர்கள் போட்டியிடுவது கடினமாக இருந்தது.
ஏன் இந்தியர்கள் சிலரே தேர்ச்சி பெற்றனர். இந்தியர்கள் அரிதாகவே சிவில் சர்வீஸ் தேர்வில் தேர்ச்சி பெற்றனர். அது லண்டனில் நடத்தப்பட்டது, Latin, Greek மற்றும் English-ஐ அதிகம் சார்ந்திருந்தது, அதன் அதிகபட்ச வயது படிப்படியாக 1859 இல் 23 ஆகவும், 1878 இல் 19 ஆகவும் குறைக்கப்பட்டது. காவல்துறை, பொதுப்பணி, வனத்துறை, அஞ்சல் மற்றும் தந்தி, சுகாதாரம் சேவைகளில் உயர் பதவிகளும் ஐரோப்பியர்களுக்கே ஒதுக்கப்பட்டன.
சட்ட உருவாக்கத்திற்கு ஒரு சிறிய வாசல். Indian Councils Act of 1861 இந்தியாவில் பிரதிநிதித்துவ நிறுவனங்களை நோக்கிய தாழ்மையான தொடக்கமாக பார்க்கப்படுகிறது. அது இந்தியர்களுக்கு உண்மையான அதிகாரத்தை வழங்கவில்லை. ஆனாலும், இந்தியர்கள் சட்டங்களை உருவாக்கும் சபைகளில் மெதுவாக நுழையத் தொடங்கிய நீண்ட செயல்முறையை அது தொடங்கியது.
1861 முதல் 1892 வரை. 1861 சட்டம் சட்டங்களை உருவாக்கும் கவர்னர்-ஜெனரலின் சபையை விரிவுபடுத்தியது. அந்தப் பங்கில் அது Imperial Legislative Council என அழைக்கப்பட்டது, அதில் சில இந்தியர்களுக்கும் இடம் இருந்தது. காங்கிரஸின் கோரிக்கைகளுக்குப் பிறகு, 1892 சட்டம் சபைகள் ஆண்டு பட்ஜெட்டைப் பற்றி விவாதிக்க அனுமதித்தது, ஆனால் ஒவ்வொரு உருப்படியின் மீதும் வாக்களிக்க அனுமதிக்கவில்லை. இந்தியர்கள் இப்போது சபையில் கொள்கையை விமர்சிக்க முடிந்தது, ஆனால் அதை மாற்ற முடியவில்லை.
மாகாணங்களுக்கும் நகரங்களுக்கும் அதிகாரம். 1861 சட்டம் பம்பாய் மற்றும் மதராஸ் மாகாணங்களுக்கு சட்டமியற்றும் அதிகாரங்களை வழங்கியது. 1870 ஆம் ஆண்டில் Lord Mayo முதன்முறையாக காவல்துறை, சிறைகள், கல்வி மற்றும் மருத்துவ சேவைகளுக்காக மாகாணங்களுக்கு நிலையான தொகைகளை வழங்கினார். Lytton 1877 இல் மேலும் பல துறைகளை மாற்றினார். 1882 வாக்கில் நிலையான மானியங்கள் மத்திய அரசுக்கும் மாகாணங்களுக்கும் இடையே வருவாய் ஆதாரங்களைப் பிரிப்பதற்கு வழிவிட்டன. நகராட்சிகளும் மாவட்ட வாரியங்களும் 1864 முதல் வளர்ந்தன. 1882 முதல் அவற்றில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள் பெரும்பான்மையாக இருக்க வேண்டும், அதிகாரிகள் மூன்றில் ஒரு பங்காக மட்டுமே இருக்க வேண்டும் என்றிருந்தது. ஆனாலும் பெரும்பாலான இடங்களில் அவை இன்னும் அரசு துறைகளைப் போலவே செயல்பட்டன.

இந்தியப் பேரரசி. 1877 ஆம் ஆண்டு விக்டோரியா மகாராணி இந்தியப் பேரரசி என அறிவிக்கப்பட்டார். இந்தப் பட்டம் ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக்கு ஒரு பேரரசுக்குரிய பெருமையை அளித்தது. இளவரசர்களையும் ஒரே மகுடத்தின் கீழ் கொண்டு வந்தது. ஆட்சி நிலைத்து இருக்கவே Crown விரும்புகிறது என்பதையும் அது அறிவித்தது.
தங்கள் சொந்த வார்த்தைகளிலேயே பிரித்தாளும் கொள்கை. 1857-க்குப் பிறகு சுயாட்சி ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டது. அரசுச் செயலாளர் சார்லஸ் வுட் பிரதிநிதித்துவ அமைப்புகள் நடைமுறைக்கு ஒவ்வாதவை என்று கருதி, லார்ட் எல்ஜினுக்கு எழுதினார்: "ஒரு பகுதியை மற்றொன்றுக்கு எதிராகத் திருப்பிவிட்டுத்தான் நம் அதிகாரத்தைக் காத்து வந்தோம், அதைத் தொடர்ந்து செய்தாக வேண்டும்." W.W. ஹண்டரின் இந்திய முஸ்லிம்கள் (1870) நூல் முஸ்லிம்களின் தனித்தன்மையை வலியுறுத்தியது. 1888-இல் டஃபரின் முஸ்லிம்களை "5 கோடி பேர் கொண்ட ஒரு தேசம்" என்று குறிப்பிட்டார்.
உள்ளிருந்து வந்த எச்சரிக்கை. ஆனாலும் அதிகாரிகளுக்குத் தங்கள் பிடி எவ்வளவு பலவீனமானது என்பது தெரிந்திருந்தது. 1872-இல் A.O. ஹியூம் லார்ட் நார்த்புரூக்கிடம் எச்சரித்தார்: "இப்போது நமக்கும் அழிவுக்கும் இடையில் இருப்பவை துப்பாக்கி முனைகள் மட்டுமே". 1870-களில் கடும் பஞ்சங்களும் வளரும் அதிருப்தியும் ஏற்பட்டன. காலனியாதிக்கம், பஞ்சம் மற்றும் வறுமை பற்றிய அத்தியாயம் இதை விளக்குகிறது.
இது ஏன் முக்கியம்? 1858-ஆம் ஆண்டு வார்த்தைகளுக்கும் அதற்குப் பிறகு நடந்த நடைமுறைக்கும் இடையிலான இடைவெளி நீடித்த குறையாக மாறியது. வேலைவாய்ப்பிலும் சட்டத்திலும் சமத்துவம் என்ற பிரகடனத்தின் சொந்த வாக்குறுதிகளைச் சுட்டிக்காட்டி இந்தியர்கள் ஆட்சியாளர்களைப் பொறுப்பேற்க வைக்க முடிந்தது.
Quick revision
- இந்திய அரசாங்கச் சட்டம் 1858 (அரச ஒப்புதல் 2 ஆகஸ்ட் 1858): இந்தியா அரசியின் பெயராலும் அரசாலும் ஆளப்பட்டது.
- Secretary of State கம்பெனியின் அதிகாரங்களை எடுத்துக்கொண்டார்; Court of Directors மற்றும் Board of Control நீக்கப்பட்டன.
- Council of India: லண்டனில் 15 உறுப்பினர்கள்; Secretary of State-க்கு ஆலோசனை வழங்கினர்; குறைந்தது 9 பேர் இந்தியாவில் 10 ஆண்டுகள் அனுபவம் உடையவர்கள்.
- ராணியின் பிரகடனம்: 1 நவம்பர் 1858, அலகாபாத்தில் வெளியிடப்பட்டது; Canning முதல் Viceroy and Governor-General ஆனார்.
- வாக்குறுதிகள்: இனி இணைப்பு இல்லை, ஒப்பந்தங்கள் மதிக்கப்படும், மத விவகாரங்களில் தலையீடு இல்லை, 'எந்த இனம் அல்லது மதம்' என்ற பாகுபாடின்றி பதவிகள், பழக்கவழக்கங்களுக்கு மதிப்பு, பொது மன்னிப்பு (ஆங்கிலேயக் குடிமக்களைக் கொன்றவர்களைத் தவிர்த்து).
- இளவரசர்கள்: தத்தெடுப்பு அனுமதிக்கப்பட்டது; விசுவாசமான இளவரசர்களுக்கு வெகுமதி அளிக்கப்பட்டது.
- இராணுவம்: அதிக ஐரோப்பியப் படைகள்; இந்திய பீரங்கிப் படை கலைக்கப்பட்டது (சில மலைப் பீரங்கித் தளங்களைத் தவிர்த்து); உயர் பதவிகள் ஐரோப்பியர்களுக்கு; சமூகம் மற்றும் பகுதி வாரியாக ஆள்சேர்ப்பு.
- 1861: லண்டனில் ICS தேர்வு; Indian Councils Act பிரதிநிதித்துவ அமைப்புகளுக்கான ஒரு எளிய தொடக்கமாக அமைந்தது.
- 1877: ராணி விக்டோரியா Empress of India என அறிவிக்கப்பட்டார்.
- Secretary of State = 'Grand Mughal'; Council of India ஆலோசனைக் குழு; 1870-இல் நேரடி cable.
- 'Martial' races (சீக்கியர், கூர்க்கா, பதான்) மற்றும் 'non-martial' (பீகார், அவத், வங்காளம், தென்னிந்தியா); இராணுவம் 1861-இல் மறுசீரமைக்கப்பட்டது.
- ICS அதிகபட்ச வயது: 23 (1859) → 19 (1878); லண்டனில் தேர்வு, Latin மற்றும் Greek.
- 1892 சட்டம்: சபைகள் பட்ஜெட்டை விவாதிக்கலாம், ஆனால் வாக்களிக்க முடியாது. பரவலாக்கம்: Mayo 1870, Lytton 1877, 1882; உள்ளாட்சி அமைப்புகள் 1864-இலிருந்து.
- நீக்கப்பட்ட ஆட்சியாளர்கள்: Baroda 1873, Manipur 1891. Charles Wood: "ஒரு பகுதியை மற்றொன்றுக்கு எதிராக ஆடவிடுதல்".