TNPSC Group 4 · Module 2 · basic depth · 20 min
பிற்கால வேத காலம்
What TNPSC Group 4 asks from this chapter
Syllabus lines this chapter covers:
- Part B: General Studies · இந்திய வரலாறு மற்றும் பண்பாடு.
TNPSC Group 4 questions from this module are being sorted into our bank.
Cut to basic depth for TNPSC Group 4. 9 deeper paragraphs are in the full chapter.
பூஜ்ஜியத்திலிருந்து தொடங்குவோம்: ரிக் வேதத்திற்குப் பின் என்ன மாறியது?
ஆரம்ப வேத அத்தியாயத்தில் பஞ்சாபில் வாழ்ந்த மேய்ப்பர்களைச் சந்தித்தோம்; அவர்கள் செல்வத்தை மாடுகளில் கணக்கிட்டு, தங்கள் தலைவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்தனர். இப்போது காலத்தை சுமார் கி.மு. 1000 வரை முன்னோக்கி நகர்த்துவோம்; வரைபடத்தில் கிழக்கே கங்கை-யமுனை doab பகுதிக்குச் செல்வோம். அந்தப் பழங்குடிகளின் வழித்தோன்றல்கள் இப்போது கிராமங்களில் வாழ்கின்றனர்; அரிசியும் பார்லியும் பயிரிடுகின்றனர். அவர்களின் தலைவர்கள் பல ஆண்டுகள் நீடிக்கக்கூடிய யாகங்களை நடத்துகின்றனர்.
சுமார் கி.மு. 1000 முதல் 600 வரையிலான இக்கட்டம் பிற்கால வேத காலம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. இது ரிக் வேதத்தின் பழங்குடிகளுக்கும் புத்தர் காலத்து அரசுகளுக்கும் இடையிலான பாலம். வர்ணம், கோத்திரம், ஆசிரமங்கள், அரசனுக்கான முடிசூட்டு விழா, உபநிடதங்கள் போன்ற பழங்கால இந்தியாவுடன் நாம் தொடர்புபடுத்தும் பெரும்பாலான அமைப்புகள் இங்குதான் தெளிவான வடிவம் பெறுகின்றன.
கதையில் ஒரு புதிய பொருளும் வருகிறது: இரும்பு. இக்கால இடங்கள் பெரும்பாலானவற்றில் இரும்புப் பொருட்கள் காணப்படுகின்றன. பழைய நூல்கள் இரும்பு காடுகளை அழித்து விவசாயத்தை பெருக்கியது என்று கூறின; ஆனால் நாம் பார்க்கப்போகிறபடி, சான்றுகள் இன்னும் கவனமான கதையைச் சொல்கின்றன.
இந்தக் கட்டத்தைப் ஏன் படிக்க வேண்டும்? ஏனெனில் சமத்துவமின்மை எவ்வாறு ஒரு ஒழுங்கு முறையாக மாறியது என்பதை இது விளக்குகிறது. பூசாரிகள், போர்வீரர்கள், உற்பத்தியாளர்கள், பணியாளர்கள் ஆகியோர் படிநிலை கொண்ட குழுக்களாகப் பிரிக்கப்பட்டனர். அந்தப் பிரிவினையை நியாயப்படுத்த சடங்குகள் பயன்படுத்தப்பட்டன.
இதனால் எழும் கேள்விகள் நேரடியாக பௌத்தம் (Buddhism), சமணம் (Jainism) மற்றும் முதல் அரசுகளுடன் தொடர்புடையவை.
ஆரம்ப வேத காலம் vs பிற்கால வேத காலம் – ஒரு பார்வை
| தலைப்பு | ஆரம்ப வேத காலம் (கி.மு. 1500-1000) | பிற்கால வேத காலம் (கி.மு. 1000-600) |
|---|---|---|
| பகுதி | சப்த-சிந்தவ (பஞ்சாப், ஹரியானா) | கங்கை-யமுனை doab, மேல் மற்றும் நடு கங்கை |
| நூல்கள் | ரிக்வேதக் குடும்ப நூல்கள் | சாம, யஜுர், அதர்வ வேதங்கள், பிராமணங்கள், ஆரண்யகங்கள், உபநிடதங்கள் |
| தொல்லியல் | ஹரப்பாவுக்குப் பிந்தைய கிராமங்கள் | Painted Grey Ware; இரும்பு |
| பொருளாதாரம் | முக்கியமாக கால்நடை வளர்ப்பு; வாற்கோதுமை | கலப்புப் பயிர்ச்சாகுபடி; அரிசி மற்றும் வாற்கோதுமை |
| அரசியல் | ஜனம்; தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தலைவர்; சபை, சமிதி | ஜனபதம், ராஷ்டிரம்; முடிசூட்டப்பட்ட அரசன்; சபை வலுவானது |
| சமூகம் | குல அடிப்படையிலானது; புருஷ சூக்தத்தில் மட்டும் வர்ணம் | வர்ணம் உருவாகிறது; கோத்திரம்; மூன்று ஆசிரமங்கள் |
| தெய்வங்கள் | இந்திரன், அக்னி, வருணன் | பிரஜாபதி, ருத்ரன், விஷ்ணு |
| சடங்கு | குலத்திற்காக; எளிமையானது | ஒரு புரவலருக்காக; நீண்டதும் சிக்கலானதும் |
அட்டவணையை ஒரு திசையாகப் படியுங்கள், திடீர் மாற்றமாக அல்ல. இந்த மாற்றங்கள் ஒரே இரவில் நடக்கவில்லை. ஆரம்ப வேத காலப் பழக்கங்களில் பல தொடர்ந்தன. பிற்கால வேத காலக் கருத்துகளில் பல, ரிக்வேதத்தின் பத்தாம் மண்டலத்தில் முதலில் தோன்றுகின்றன.
ஆதாரங்கள்: நூல்களும் பானை ஓடுகளும்
புதிய நூல்களின் தொகுப்பு. ரிக்வேதத்தின் பிற்பகுதிகள், குறிப்பாக பத்தாம் மண்டலம், இந்தக் கட்டத்தைச் சேர்ந்தவை. மற்ற மூன்று வேதங்களும் இதே காலத்தவை: ரிக்வேதப் பாடல்களை சடங்குகளில் பாடுவதற்கான இசையுடன் அமைக்கும் சாமவேதம், பாடல்களுடன் செல்லும் சடங்குகளை விளக்கும் யஜுர்வேதம், சாமானிய மக்களின் நாட்டுப்புற நம்பிக்கைகளைப் பதிவு செய்யும் அதர்வவேதம்.
விளக்கவுரைகளும் தத்துவமும். சம்ஹிதைகளுக்குப் பிறகு பிராமணங்கள் வருகின்றன. இவை ஒவ்வொரு சடங்கும் ஏன், எப்படிச் செய்யப்படுகிறது என்பதை விளக்கும் உரைநடை விளக்கவுரைகள்; கட்டுக்கதைகளும் புராணங்களும் நிறைந்தவை. அடுத்து ஆரண்யகங்கள் மற்றும் உபநிடதங்கள் வருகின்றன. இவை முக்கியமாக தத்துவம் சார்ந்தவை. இந்த நூல்கள் ஒன்றாக, பாடல்களை மட்டும் விட சமூகத்தைப் பற்றி அதிகம் சொல்கின்றன.
வேதாங்கங்கள். மூன்றாவது அடுக்கு, வேதாங்கங்கள் அல்லது 'வேதத்தின் உறுப்புகள்', ஒலியியல், இலக்கணம், சொற்பிறப்பியல் மற்றும் ஜோதிடத்தைப் பற்றியது. இதன் மிகப்பெரிய பகுதி கல்பசூத்ரம்; இதற்கு நான்கு பிரிவுகள் உண்டு: அசுவமேதம், ராஜசூயம் போன்ற பெரிய சடங்குகள் பற்றிய ஸ்ரௌத சூத்ரங்கள், வீட்டுச் சடங்குகள் பற்றிய க்ருஹ்ய சூத்ரங்கள், சமூக விதிகள் பற்றிய தர்ம சூத்ரங்கள், மற்றும் பலிபீடங்களின் வடிவியல் பற்றிய சுல்ப சூத்ரங்கள். இவை சுமார் கி.மு. 800 முதல் 200 வரை நீண்ட காலப்பகுதியில் இயற்றப்பட்டவை; எனவே நமது காலத்தையும் தாண்டி செல்கின்றன.
Mahabharata மற்றும் Ramayana பற்றி என்ன? Mahabharata மற்றும் Ramayana பெரும்பாலும் மேல் மற்றும் நடு Ganga basin பகுதியில் நடக்கின்றன. இந்த காலகட்டத்தின் மையப்பகுதி இதை பிரதிபலிக்கலாம் என்று வரலாற்றாசிரியர்கள் நினைக்கின்றனர். ஆனால் இந்தக் கதைகள் உண்மையில் நடந்தன என்பதற்கு எந்த ஆதாரமும் இல்லை. இரண்டு காவியங்களும் இன்றைய வடிவத்தை அடைய பல நூற்றாண்டுகள் ஆயின. எனவே இவை ஒரு சமூகத்தின் பதிவாக அல்ல, பல சமூகங்களின் கண்ணாடியாகவே கவனமாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
மட்பாண்ட ஆதாரம். அதே பகுதியிலும் காலத்திலும், Painted Grey Ware (PGW) என்ற நுண்ணிய மட்பாண்டத்தைப் பயன்படுத்திய விவசாய கிராமங்களை தொல்லியல் ஆய்வாளர்கள் கண்டறிந்துள்ளனர். 700-க்கும் மேற்பட்ட PGW தளங்கள் அறியப்பட்டுள்ளன. Bahawalpur-இல் உள்ள Ghaggar உலர்ந்த படுகைகளிலிருந்து வடக்கு Rajasthan வரையும், Ganga-Yamuna Doab வரையும் அவை பரவியுள்ளன. அவற்றின் கிழக்கு எல்லை Sravasti ஆகும்.
நினைவில் கொள்ள வேண்டிய தளங்கள். முக்கியமான PGW தளங்களில் Atranjikhera, Ahichhatra, Noh, Hastinapur, Kurukshetra, Bhagwanpura மற்றும் Jakhera ஆகியவை அடங்கும். தெற்கு Rajasthan-இன் Banas culture-ஐச் சேர்ந்த சில Black and Red Ware பயனர்கள் கி.மு. 800 வாக்கில் Ganga பள்ளத்தாக்கை அடைந்திருக்கலாம்.
நூல்களுக்கும் அகழ்வாய்வுக்கும் இடையே இடைவெளி. நூல்கள் Vedic பழங்குடியினர் கிழக்கு நோக்கி நகர்ந்ததை விவரிக்கின்றன. ஆனால் அந்த நகர்வை எந்த ஒரு பண்பாடும் காட்டுவதாக தொல்லியல் காட்டவில்லை. நூல்களில் பல குழுக்கள் குறிப்பிடப்படுவதால், எந்த மட்பாண்ட வகையையும் ஒரு பழங்குடியினருடன் உறுதியாக இணைக்க முடியாது. இரண்டு ஆதாரங்களும் ஒப்புக்கொள்வது ஒன்றுதான்: இரும்பைப் பயன்படுத்திய குடியேறிய விவசாயிகளின் சமூகம் இருந்தது.
இரும்பு: கட்டுக்கதையும் ஆதாரமும்
இரும்பு எப்போது வந்தது? பெரும்பாலான PGW தளங்களில் இரும்புப் பொருட்கள் கிடைக்கின்றன. Atranjikhera, Jodhpura மற்றும் Noh ஆகியவற்றிலிருந்து கிடைத்த Carbon-14 dates Gangetic சமவெளிகளில் இரும்பு சுமார் கி.மு. 1000-800 வாக்கில் பயன்பாட்டுக்கு வந்ததாகக் காட்டுகின்றன. Uttar Pradesh, Himachal மற்றும் Punjab-இல் இரும்புத் தாது எடுக்கப்பட்டது; பின்னர் தெற்கு Bihar-லும் எடுக்கப்பட்டது.
நூல்கள் அதை என்ன அழைக்கின்றன. Rig Veda-இல் ayas என்ற சொல் வருகிறது; அது பொதுவாக உலோகத்தைக் குறிக்கலாம். பின்னர் வந்த நூல்கள் மேலும் துல்லியமாக உள்ளன: Yajurveda syama ayas என்றும், Brahmanas krishna ayas என்றும் குறிப்பிடுகின்றன. இரண்டும் 'கருப்பு உலோகம்', அதாவது இரும்பு என்று பொருள். எனவே இரும்பு பிந்தைய Vedic காலத்தைச் சேர்ந்தது என்பதில் நூல்களும் அகழ்வாய்வும் ஒத்துப்போகின்றன.
ஆரியர்களின் கொடை அல்ல. இங்கு இரும்பு வேலை உள்நாட்டிலேயே வளர்ந்தது. அகழ்வாய்வுகள் தென்னிந்தியாவின் megalithic மக்களும் இரும்பை அறிந்திருந்ததைக் காட்டுகின்றன. எனவே குடியேறிய ஆரியர்கள் இரும்பு தொழில்நுட்பத்தை துணைக்கண்டத்திற்குக் கொண்டு வந்தனர் என்று வரலாற்றாசிரியர்கள் இப்போது சொல்வதில்லை.
பழைய கோட்பாடு. ஒரு காலத்தில், சாக்கெட் இரும்பு கோடரிகள் (socketed iron axes) தோவாபின் அடர்ந்த காடுகளை அழித்தன என்றும், இரும்பு கலப்பை முனைகளும் மண்வெட்டிகளும் (iron ploughshares and hoes) விவசாயத்தை மிகவும் உற்பத்தி மிக்கதாக ஆக்கின என்றும் வாதிடப்பட்டது. இந்தக் கருத்தின்படி, நாடோடி பழங்குடியினரை விவசாய சமூகங்களாக மாற்றிய இயந்திரம் இரும்புதான். இது ஒரு அழகான கதை. அதனால்தான் இது பல பழைய புத்தகங்களில் இடம்பெறுகிறது.
உண்மையில் கண்டுபிடிப்புகள் என்ன காட்டுகின்றன. அகழாய்வில் கிடைத்த இரும்புப் பொருட்களில் பெரும்பாலானவை ஆயுதங்கள்: அம்பு முனைகளும் ஈட்டி முனைகளும். மிக அதிக எண்ணிக்கையில் அஹிச்சத்ராவில் கிடைத்தன. அரிவாள்கள், மண்வெட்டிகள், கோடரிகள் அரிதாகவே கிடைத்துள்ளன. ஜகேராவில் இருந்து ஒரே ஒரு கலப்பை முனை மட்டுமே பதிவாகியுள்ளது, அது பெரும்பாலும் அந்தக் காலகட்டத்தின் இறுதியைச் சேர்ந்தது. பீகாரின் வளமான இரும்புத் தாதுக்கள் அப்போது இன்னும் பயன்படுத்தப்படவில்லை. இரும்பு உருக்குதல் இன்னும் ஆரம்ப நிலையிலேயே இருந்தது.
அப்படியானால் காடுகள் எப்படி அழிக்கப்பட்டன? முக்கியமாக எரித்தல் மூலம். இந்திரப்ரஸ்தம் நகரை நிறுவ காண்டவ வனத்தை எரித்த மகாபாரதக் கதை இந்தப் பழக்கத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது. இரும்பு அம்பு முனைகளும் குதிரை இழுக்கும் தேர்களும் போர்வீரர்களை மேலும் திறமையுள்ளவர்களாக ஆக்கின. நிலத்திற்காக நடந்த போர்கள் பொதுவானவையாக இருந்தன.
தீர்ப்பு. இந்தக் காலகட்டத்தில் இரும்பு போருக்கு மிக முக்கியமானதாக இருந்தது, அன்றாட விவசாயத்திற்கு அல்ல. கி.மு. முதலாம் ஆயிரமாண்டின் இரண்டாம் பாதியில் மட்டுமே அது விவசாயத்தை மாற்றத் தொடங்கியது. அப்போது நடு கங்கைப் பள்ளத்தாக்கின் சதுப்பு நிலங்களும் பருவமழைக் காடுகளும் படிப்படியாக அழிக்கப்பட்டன. அடுத்த அத்தியாயங்களில் நாம் பார்ப்பது போல், அந்தப் பிந்தைய மாற்றம் புத்தரின் காலத்து நகரங்களுக்கும் அரசுகளுக்கும் உணவளிக்க உதவியது.
பொருளாதாரம்: மந்தையிலிருந்து வயல்களுக்கு
விவசாயம் ஏன் வளர்ந்தது. கங்கை-யமுனை தோவாபின் பரந்த, வளமான வண்டல் சமவெளிகளும் நடு கங்கைப் பள்ளத்தாக்கும் விவசாயத்தை ஈர்ப்பதாக ஆக்கின. இந்த நிலங்கள் கி.மு. முதலாம் ஆயிரமாண்டு முழுவதும் மெல்ல குடியேற்றப்பட்டன. ஆனாலும் கால்நடைகளும் மேய்ச்சலும் முக்கியமாக இருந்ததை நூல்கள் இன்னும் காட்டுகின்றன.
கலப்பு விவசாயம். ஆரம்ப வேத காலத்தில் இருந்தது போல் மேய்ச்சல் இனி முக்கிய வாழ்க்கை முறையாக இருக்கவில்லை. இப்போது வழக்கமாக இருந்தது கலப்பு விவசாயம்: சாகுபடியையும் மேய்ச்சலையும் இணைத்தது. வயல்களில் தானியம் விளைவிக்கும், அதே நேரத்தில் ஓரங்களில் மாடுகளை மேய்க்கும் ஒரு கிராமத்தை நினைத்துப் பாருங்கள்.
அரிசி உணவில் இடம்பிடிக்கிறது. நூல்களும் தொல்லியலும் அரிசி முக்கிய உணவாக மாறியதைக் காட்டுகின்றன. PGW மற்றும் பனாஸ் தளங்களில் கரிந்த அரிசி தானியங்கள் கிடைக்கின்றன. நூல்கள் அரிசிக்கு vrihi, tandula, sali என்ற சொற்களைப் பயன்படுத்துகின்றன. வயல்களில் வாற்கோதுமையும் அரிசியும் இரண்டும் விளைந்தன.
கலப்பையின் அடையாளங்கள். பிந்தைய வேத நூல்கள் கலப்பையில் பூட்டப்பட்ட எட்டு, பன்னிரண்டு, இருபத்துநான்கு காளைகளைக் கூட குறிப்பிடுகின்றன. இந்த எண்ணிக்கை அநேகமாக குறியீட்டு ரீதியானது, ஆனால் கலப்பை சாகுபடி பழக்கமானதாக இருந்ததை அது காட்டுகிறது. ராஜசூயம் போன்ற பெரிய யாகங்களில் பால், நெய், விலங்குகளுடன் தானியமும் படையலாக வழங்கப்பட்டன.
இன்னும் நெல் வயல் இல்லை. Doab பகுதியில் கிடைத்த நெல் எச்சங்கள் உயரமான நிலத்திலிருந்து வந்தவை. இதனால் வெள்ளம் நிறைந்த வயல்களில் நாற்று நடும், அதிக உழைப்பு தேவைப்படும் wet rice cultivation அப்போது இன்னும் நடைமுறையில் இல்லை என்று தெரிகிறது. விவசாயம் அப்போதும் உழைப்பு குறைவாகவே இருந்தது.
நிலைத்து நின்ற வீடுகள். PGW படிவுகள் பெரும்பாலும் 2 முதல் 3 m ஆழம் வரை இருக்கும். அதாவது மக்கள் ஒரே இடத்தில் நீண்ட காலம் வாழ்ந்தனர். Bhagwanpura மற்றும் Jakheraவில், முன்பிருந்த வட்ட வடிவ குடிசைகள் wattle and daub அல்லது மரத்தால் கட்டப்பட்டவை. அவை பின்னர் மண் சுவர்கள் கொண்ட உறுதியான வீடுகளுக்கு வழிவிட்டன. நிலையான வீடுகள் நிலையான வாழ்க்கையின் அடையாளம்.
நிலத்தின் உரிமையாளர் யார்? நிலம் குடும்ப உழைப்பாலும், வீட்டு வேலையாட்கள் மற்றும் அடிமைகளின் உதவியாலும் பயிரிடப்பட்டது. முதலில் அது குலத்திற்கு (vis) சொந்தமாக இருந்தது. ஆனால் உரிமை மெதுவாக குடும்பத்திற்கு மாறியது. இதனால் grihapati (குடும்பத் தலைவர்) செல்வந்தராக ஆனார்.
vis-ஏ vaishya ஆனது. vaishyaக்கள், அதாவது vis-இலிருந்து வந்தவர்கள், உற்பத்தி செய்யும் வகுப்பினராக ஆனார்கள். தங்கள் நிலங்களைக் காத்ததற்காக kshatriyaக்களுக்கு prestations (வழக்கப்படி செலுத்தப்பட்ட கட்டணங்கள்) வழங்கினர். பூசாரிகளுக்கு dana மற்றும் dakshina (தானம் மற்றும் கட்டணம்) அளித்தனர். இவ்வாறு, உணவு விளைவிக்காத இரு பிரிவினருக்கும் உற்பத்தியாளர்கள் உணவளித்தனர்.
நிலம் இன்னும் விற்பனைப் பொருளாகவில்லை. நிலம் விற்கப்பட்டது பற்றிய குறிப்புகள் இல்லை. ஒரு கதையில், நிலத்தை தானமாக வழங்க முயன்ற அரசன் Visvakarma Bhauvanaவை பூமித்தாயே கடிந்துகொள்கிறாள். இதிலிருந்து, vis இன்னும் நிலத்தின் மீது வலுவான கூட்டு உரிமைகளைக் கொண்டிருந்தது தெரிகிறது.
அரசியல்: பழங்குடியிலிருந்து நிலப்பரப்பிற்கு
jana-விலிருந்து janapada-விற்கு. Rig Veda-வில் jana என்றால் மக்கள் அல்லது பழங்குடி என்று பொருள். இப்போது janapada என்ற கருத்து தோன்றுகிறது. அதாவது ஒரு பழங்குடி குடியேறிய பகுதி, அதாவது jana கால் பதித்த இடம். rashtra என்ற சொல்லும் முதல் முறையாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது, ஆனால் நிலையான எல்லைகள் கொண்ட அரசைக் குறிக்க அல்ல.
Kurus மற்றும் Panchalas. Bharatas மற்றும் Purus என்ற இரண்டு முக்கிய Vedic பழங்குடிகளின் இணைப்பால் உருவான Kurus, Ganga-Yamuna Doabஇன் மேல்பகுதியை ஆண்டனர். Panchalas நடுவில் உள்ள Doab பகுதியில், அதாவது Panchala desaவில் வாழ்ந்தனர். இரு குழுக்களும் ஒன்றுசேர்ந்த போது, மேல் மற்றும் நடுவில் உள்ள Doab மீதான அவர்களின் ஆதிக்கம் முழுமையானது. பழங்குடிப் பெயர்கள் இடப்பெயர்களாக மாறத் தொடங்கின.
இது ஏன் முக்கியம். பழங்குடியும் நிலப்பரப்பும் இணைந்ததே, ஆறாம் நூற்றாண்டு BC-இன் janapadas மற்றும் mahajanapadasக்கான முதல் படி. நிலத்தோடு அடையாளம் காணும் மக்கள் அதைக் காப்பார்கள், அதற்கு வரி விதிப்பார்கள், மேலும் அதிக நிலத்திற்காகப் போரிடுவார்கள். அந்த தர்க்கமே இந்திய வரலாற்றின் அடுத்த அத்தியாயத்தை இயக்குகிறது.
ராஜன்யரிலிருந்து க்ஷத்திரியருக்கு. ரிக் வேதத்திலேயே உயர்ந்த வம்சமாக இருந்த ராஜன்யர், இப்போது க்ஷத்திரியர் ஆனார். இதன் நேரடிப் பொருள், 'நாடுகள் மீது அதிகாரம் கொண்டவர்கள்'. தலைவன் இனி வெறும் கால்நடை திருடன் அல்ல. அவன் தன் மக்கள் குடியேறிய பிரதேசத்தின் பாதுகாவலன்.
பரிசுகள் வரிகளாக மாறுகின்றன. பாதுகாப்புக்கு ஈடாக விஸ், க்ஷத்திரியருக்கு prestations வழங்க வேண்டியிருந்தது; அதன் அந்தஸ்து படிப்படியாக அவரைவிடக் கீழே போனது. பலி மற்றும் பாக, முன்பு விருப்பப்படி அளிக்கப்பட்ட காணிக்கைகள், மெல்ல வழக்கமான காணிக்கைகளாகவும் வரிகளாகவும் மாறின. இதுதான் ஒரு கடமை எப்படி ஒரு பொறுப்பாக மாறியது என்பதற்கு உதாரணம்.
சபைகள் மாறுகின்றன. சபா, சமிதியைவிட முக்கியமானது ஆனது. சபையில் ராஜாக்களைப் பற்றிய குறிப்புகள், அது அரசனுக்கு உதவிய தலைவர்களின் அமைப்பாக இருந்தது என்பதைக் காட்டுகின்றன. கிராமத் தலைவரான கிராமணி, அரசனின் ஆதரவாளர்களில் ஒருவராக இணைக்கப்பட்டார்; இது விஸ் மக்களை வெல்ல உதவியது.
அரசர்களுக்குப் பெரிய யாகங்கள் ஏன் தேவைப்பட்டன. அப்போதும் உறுதியான பரம்பரை விதியோ மூத்த மகன் அரசுரிமை பெறும் முறையோ இல்லை. எனவே ஆட்சியாளர்கள் பிரம்மாண்டமான அபிஷேக யாகங்களை நாடினர்: ராஜசூயம், அசுவமேதம், வாஜபேயம். ராஜசூயத்தில், யாகம் செய்தவர் அரசனாக அறிவிக்கப்பட்டார்.
குதிரைப் பலி பெருகுகிறது. ரிக் வேத காலத்தில் அசுவமேதம் ஒரு சிறிய நிகழ்வாக இருந்தது. இப்போது அது மற்ற பகுதிகள் மீது கட்டுப்பாட்டை நிலைநாட்டவும், அவற்றின் மீது ஆட்சியாளரின் பிடியை சட்டபூர்வமாக்கவும் பயன்படுத்தப்பட்டது. பிற்கால வம்சங்களும் புதிய அதிகாரத்துக்கு மத ரீதியான சட்டபூர்வ அங்கீகாரம் பெற இத்தகைய யாகங்களைப் பயன்படுத்தின.
இன்னும் இறையாண்மை பெற்றவர் அல்ல. ராஜா அப்போதும் முழுமையான மன்னராக இல்லை. அவர் க்ஷத்திரியர்களிடமிருந்தே தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார், நீக்கப்படவும் முடியும், மேலும் குலத்துக்குப் பொறுப்புக் கூற வேண்டியவராக இருந்தார். அவருக்கு உதவிய மற்ற தலைவர்களையும் அவர் நியமிக்கவில்லை; ஏனெனில் அவர்கள் தாமாகவே தலைவர்களாக இருந்தனர்.
நிலத்துக்கான போர்கள். மோதல்கள் இனி வெறும் கால்நடைத் திருட்டாக இல்லை; நிலம் ஒரு பரிசாக மாறியது. பெருகும் மக்கள்தொகைக்கு அதிக நிலப்பரப்பு தேவைப்பட்டது; இரும்பு ஆயுதங்களும் இலகுவான குதிரை ரதங்களும் போரை மேலும் திறம்படச் செய்தன. குரு குலத்தைச் சேர்ந்த கௌரவர்களுக்கும் பாண்டவர்களுக்கும் இடையிலான மகாபாரதப் போர், அத்தகைய மோதலின் புகழ்பெற்ற உதாரணம்.
அரசனோடு பூசாரியும் உயர்கிறார். க்ஷத்திரியர் உயர்ந்தபோது, அரசனுக்குச் சட்டபூர்வ அங்கீகாரம் அளித்த சடங்குகளைச் செய்த பிராமணரும் உயர்ந்தார். யஜமானனான அரசன், தானமாகவும் தட்சிணையாகவும் தனது செல்வத்தில் பெரும்பகுதியை பூசாரிகளுக்கு அளித்தான். இப்போது செல்வம் முழு குலத்துக்கிடையே அல்ல, மேல் இரு பிரிவுகளுக்கு இடையே பாய்ந்தது.
சமூகம்: வர்ணம், கோத்திரம் மற்றும் குடும்பம்
புகழ்பெற்ற பாடல். ரிக் வேதத்தின் பிற்பகுதியைச் சேர்ந்த புருஷ சூக்தம், நான்கு வர்ணங்களைப் பற்றி விவரிக்கும் முதல் நூல் ஆகும். ஆதி மனிதனின் வாயிலிருந்து பிராமணர் தோன்றினார் என்றும், அவனுடைய கைகளிலிருந்து சத்திரியர் தோன்றினார் என்றும் அது கூறுகிறது. தொடைகளிலிருந்து வைசியர் தோன்றினார்; பாதங்களிலிருந்து சூத்திரர் தோன்றினார். இந்தப் படிமம் சமூகத்தை ஒரே உடலாகக் காட்டுகிறது, ஆனால் அதில் உறுப்புகள் தெளிவாக சமமற்றவையாக உள்ளன.
வர்ணம் தீர்மானித்த மூன்று விஷயங்கள். பிற்கால வேத நூல்களில், வர்ண அடையாளங்கள் மூன்று கவலைகளைச் சுற்றி உருவாகின: சடங்குகளுக்கான அணுகல், அரசியல் அதிகாரத்திற்கான அணுகல் மற்றும் வளங்களுக்கான அணுகல். இவை தொடர்ந்து ஒன்றோடொன்று கலந்திருந்தன. நமது நூல்கள் பிராமணர்களால் எழுதப்பட்டவை என்பதையும் நினைவில் கொள்ளுங்கள்; எனவே அவை பிராமணரின் பார்வையைக் காட்டுகின்றன, அதை மற்றவர்கள் ஏற்றிருக்காமலும் போகலாம்.
யார் பூசாரியாக இருக்கலாம்? உருவான பதில் பிறப்பையும் வேத மரபு பற்றிய அறிவையும் இணைத்தது. பிறப்பு அவசியமாக இருந்தது, ஆனால் அது மட்டும் போதாது. உண்மையில், பிற வர்ணத்து ஆண்களும், எல்லாப் பெண்களும் சடங்கு நிபுணர்களாகச் செயல்படுவதிலிருந்து விலக்கப்பட்டனர்.
பிராமணரும் சத்திரியரும். பூசாரிக்கும் போர்வீரருக்கும் இடையிலான போட்டியை பல கதைகள் ஆராய்கின்றன; நூல்களில் பிராமணர் எப்போதும் வெல்கிறார். ஆனால் இலட்சியம் ஒத்துழைப்பே என்றும், அரசன் பிராமண மேலாதிக்கத்தை ஏற்க வேண்டும் என்றும் அவை வலியுறுத்துகின்றன. உண்மையான உறவுகள் இடத்திற்கு இடம் வேறுபட்டிருக்கலாம்.
சத்திரியரும் விசும். போர்வீரரும் குலமும் ஒருவருக்கொருவர் ஆதரவு அளித்த காலத்தை நூல்கள் பின்னோக்கிப் பார்க்கின்றன. பிற்கால வேத படத்தில், சத்திரியர் விசிடமிருந்து வளங்களை எடுத்துக்கொள்கிறார்; விசுவின் ஆத்திரமும் ஆதரவை விலக்கிக்கொள்ளும் அச்சுறுத்தலும் உண்மையானவையாகத் தெரிகின்றன. கிராமணி போன்ற முக்கியத் தலைவர்களை அரசாங்கத்தில் ஈடுபடுத்தியது அமைதியைக் காக்கும் ஒரு வழியாக இருந்தது.
சூத்திரர். சூத்திரர்கள் பிற்கால வேத நூல்களில் ஓரங்களில் மட்டுமே தோன்றுகின்றனர். சடங்குகளில் இருக்கும்போது சிறப்பு முன்னெச்சரிக்கைகள் எடுக்கப்பட்டன; அவர்கள் பொதுவாக கீழ்நிலையைக் குறிக்கும் பணிகளே வழங்கப்பட்டனர். பிற்கால தர்ம சூத்திரங்களில், அவர்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட ஒரே பணி மேல் மூன்று வர்ணங்களுக்குச் சேவை செய்வதே ஆகும்.
கடுமையான அமைப்பு அல்ல. வர்ணம் நிலையானதா? சில சூத்திரர்கள் செல்வந்தர்களாக இருந்ததாக நூல்களே ஒப்புக்கொள்கின்றன; ஆளும் நந்த வம்சம் சூத்திர வழியைச் சேர்ந்தது என்றும் சிலர் கருதினர்.
பௌத்த மற்றும் சமண நூல்கள் சத்திரியரை பிராமணருக்கு முன்பாக வைக்கின்றன. இக்காலத்தில் தீண்டாமை என்ற கருத்து இன்னும் வளர்ச்சியடையவில்லை.
கோத்திரம். கோத்திரம் என்ற அமைப்பு இக்காலத்தில் தோன்றியது; அதன் நேரடிப் பொருள் 'பசுத் தொழுவம்' ஆகும். அது பொதுவான மூதாதையரிடமிருந்து வந்த வம்சாவளியைக் குறித்தது. மக்கள் கோத்திர வெளித்திருமணத்தை பின்பற்றினர்: ஒரே கோத்திரத்திற்குள் திருமணம் அனுமதிக்கப்படவில்லை.
ஒரு வகை குடும்பம். ரிக் வேதம் தம் (dam) என்ற கணவன்-மனைவி கூட்டாக நடத்தும் குடும்பத்தையும், ஒரு ஆண் தலைமையில் இருந்த க்ருஹா (grha)வையும் அறிந்திருந்தது. பிற்கால வேத நூல்களில் க்ருஹபதியுடன் கூடிய க்ருஹா கிட்டத்தட்ட ஒரே அங்கீகரிக்கப்பட்ட வடிவமாக மாறியது. சிறந்த க்ருஹாவில் மூன்று அம்சங்கள் இருந்தன: அதே வர்ணத்தைச் சேர்ந்த மனைவி, கால்நடைகள், மற்றும் மகன்கள்.
க்ருஹபதியின் பங்கு. அவர் தன் சொந்த உழைப்பால் செல்வத்தை உருவாக்கினார், விருந்தோம்பல் செய்தார். யஜமானனாக அவர் யாகங்களுக்குப் பணம் கொடுத்தார்; அதில் அவர் செல்வத்தின் ஒரு பகுதி புரோகிதர்களுக்குச் சென்றது. பௌத்த நூல்களில் க்ருஹபதி சங்கத்தின் சிறந்த ஆதரவாளராகத் தோன்றுகிறார். ஒட்டுமொத்தமாக இது குடும்பத் தலைவரை மையமாகக் கொண்ட ஆணாதிக்க அமைப்பாகவே இருந்தது.
மூதாதையர்களும் போட்டியாளர்களும். பித்ருக்கள் எனப்படும் மூன்று தலைமுறை ஆண் மூதாதையர்கள் (தந்தை, தாத்தா, பாட்டனின் தந்தை) இப்போது கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு சடங்கிலும் அழைக்கப்பட்டனர். ஆண் வழியைக் கௌரவிப்பது சொத்துரிமையை நிலைநாட்ட உதவியது. பிராதிருவ்யா ('சகோதரனைப் போன்றவன்') மற்றும் சபத்னா ('போட்டியாளன்') என அழைக்கப்பட்ட போட்டி உறவினர்கள் கவலையாக மாறினர்; அவர்களை வெல்லவும் அவர்களின் வளங்களைக் கைப்பற்றவும் சடங்குகள் வடிவமைக்கப்பட்டன.
பெண்கள். சில பெண் தத்துவஞானிகள் அறியப்படுகின்றனர்; சில அரசிகள் முடிசூட்டு சடங்குகளில் பங்கேற்றனர். ஆனால் பொதுவாகப் பெண்கள் கீழ்நிலையில் வைக்கப்பட்டு முக்கிய முடிவுகளிலிருந்து விலக்கப்பட்டனர். மகள்களைப் பெற்றோருக்கு துயரத்தின் ஆதாரம் என்று சில நூல்கள் விவரிக்கத் தொடங்கின; இது ஆரம்ப வேதகால சித்திரத்திலிருந்து கூர்மையான வீழ்ச்சி.
வாழ்க்கையின் மூன்று நிலைகள். மூன்று ஆசிரமங்கள் விதிக்கப்பட்டன: பிரம்மசரியம் (மாணவர்), கிருஹஸ்தம் (குடும்பஸ்தர்), வானப்பிரஸ்தம் (காட்டில் பகுதியாக ஓய்வு). நான்காவதான சன்னியாசம் அல்லது முழுத் துறவு உபநிடதங்கள் வரை அறியப்படவில்லை. பிற்கால துறவிகள் பெரும்பாலும் வேத சமூக ஒழுங்கை அமைதியாகவோ வெளிப்படையாகவோ எதிர்த்தவர்களாக இருந்தனர்.
மதம்: யாகம், புதிய தெய்வங்கள் மற்றும் உபநிடதங்கள்
இரண்டு மரபுகள். நூல்கள் இரண்டு மத நீரோட்டங்களைக் காட்டுகின்றன. பெரிய யாகங்களைக் கொண்ட வேத மரபு சாம, யஜுர் வேதங்கள் மற்றும் பிராமணங்களில் பதிவாகியுள்ளது. நாட்டுப்புற மரபு அதர்வவேதத்தில் பதிவாகியுள்ளது; அது ஒரு வேதமாகக் கருதப்பட்டது, மற்ற நம்பிக்கைகள் எவ்வாறு உள்வாங்கப்பட்டன என்பதைக் காட்டுகிறது.
யாகம் இப்போது என்ன செய்தது. ஆரம்ப வேத காலத்தில் சடங்குகள் முழு குலத்துக்கானவையாக இருந்தன; தலைவர் செல்வத்தைப் பகிர்ந்தளித்தார். இப்போது சடங்குகள் மிகவும் சிக்கலானவை ஆயின; சில ஆண்டுகள் நீடித்தன, பணக்காரர்களால் மட்டுமே அவற்றைச் செய்ய முடிந்தது. கொடைகள் குலத்துக்குச் செல்லாமல், சடங்குகளைச் செய்த பிராமணர்களுக்குச் சென்றன.
சடங்குகள் ஏன் சிக்கலானன. தவறான மந்திரம் பேரழிவைக் கொண்டுவரும் என்று நம்பப்பட்டது, எனவே செய்பவருக்கு நிபுணர் பூசாரிகள் தேவைப்பட்டனர். பூசாரி, தன் முறையில், ஆதரவாளரை மற்ற பழங்குடியினருக்கு மேலே கிட்டத்தட்ட மனிதநிலைக்கு மேம்பட்ட நிலைக்கு உயர்த்துவார் என்று நம்பப்பட்டது. இவ்வாறு சடங்கு தலைவர்களின் மற்றும் பிராமணர்களின் மேன்மையை நிரூபிக்கும் இயந்திரமாக மாறியது.
குலத்திலிருந்து ஒரே ஆதரவாளருக்கு. ரிக் வேத பிரார்த்தனைகள் பெரும்பாலும் குழுவிற்காக கால்நடைகள், வெற்றி, மகன்களை வேண்டின. பின்னர் வந்த சடங்குகள் ஒரே யஜமானனுக்காக, அதாவது யஜமானுக்காக, உருவாக்கப்பட்டன; அவர் மட்டுமே பயனடைந்தார். ஒரு யாகத்தை நடத்தும் திறன் பொது அந்தஸ்தின் அறிவிப்பாக மாறியது.
பூசாரித்தனம் ஓர் அறிவியலாகிறது. ஒவ்வொரு யாகத்திற்கும் விதிகள் வகுக்கப்பட்டன; ஆதரவாளரின் தேவைக்கேற்ப படையல்கள் வேறுபட்டன. ஒவ்வொரு செயலுக்கும் மாயத் பொருள் கொடுக்கப்பட்டது. ஒரே சடங்கின் வெவ்வேறு கட்டங்களுக்கு தனித்தனி பூசாரிக் குழுக்கள் கூட இருந்தன.
கடவுளர்கள் பணி மாற்றிக்கொள்கின்றனர். ரிக் வேதத்தின் முக்கிய தெய்வங்களான இந்திரனும் அக்னியும் முக்கியத்துவம் இழந்தனர். படைப்புக் கடவுளான பிரஜாபதி உயர்ந்தார்; குடியேறிய விவசாயக் குழுக்களுக்கு படைப்புக் கதைகள் முக்கியமானவை. ரிக் வேதத்தில் சிறியவராக இருந்த ருத்ரர் முக்கியமானார், விஷ்ணு பிரபஞ்சத்தின் படைப்பாளியும் காப்பாளருமாகக் கருதப்பட்டார், கால்நடைகளின் காவலராக இருந்த பூஷன் சூத்திரர்களின் கடவுள் ஆனார்.
இம்மாற்றம் நமக்கு என்ன சொல்கிறது. கடவுளர்களின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் மேய்ச்சல் வாழ்விலிருந்து குடியேறிய விவசாய வாழ்க்கைக்கு மாறியதை பிரதிபலிக்கின்றன. ஆரம்ப கடவுளர்கள் மழை, நெருப்பு போன்ற தெளிவான இயற்கை சக்திகளைக் குறித்தனர். இப்போது ஒரு கடவுளுக்கும் இயற்கைக் கூறுக்கும் இடையிலான தொடர்பு சிக்கலானதாகவும் கண்டறிய கடினமானதாகவும் ஆனது.

அதர்வவேதத்தின் நாட்டுப்புற மதம். இந்த வேதம் மாயமும் மந்திரமும் நிறைந்த சுரங்கம். இதன் பாடல்கள் நோய் குணப்படுத்துதல், ஆரோக்கியத்திற்கான பிரார்த்தனைகள், வீடு, குழந்தைகள், கால்நடைகள், வயல்களுக்கான மந்திரங்கள், காதல், திருமணம், போட்டி, பொறாமை தொடர்பான மந்திரங்கள் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியவை. நல்லதிர்ஷ்டத்திற்காக அல்லது தீங்கிற்காக பிசாசுகள் மற்றும் ராட்சசர்கள் போன்ற ஆவிகள் அழைக்கப்பட்டன.
அன்றாடத் தேவைகளுக்கான கடவுளர்கள். இந்த நாட்டுப்புற மரபில், வீட்டைக் கொள்ளையடிப்பவனையோ உடலில் உள்ள புழுவையோ கொல்லுமாறு இந்திரன் கேட்கப்பட்டார்; பயிர்களைக் காக்கவும் எலிகளைக் கொல்லவும் அஸ்வின்கள் கேட்கப்பட்டனர். புதிய வீட்டிற்கு இடம் தேர்ந்தெடுக்க சவித்ரி கேட்கப்பட்டார், பாதுகாப்பான பிரசவத்திற்கு பூஷன் கேட்கப்பட்டார், அசுரர்களை விரட்ட சூரியன் கேட்கப்பட்டார். இங்கு மதம் சாதாரண மனிதனின் அன்றாட வாழ்க்கைக்கு நெருக்கமாக இருந்தது.
உள்நோக்கித் திரும்புதல். அக்காலத்தின் இறுதியில் பூசாரி ஆதிக்கத்திற்கும் விலையுயர்ந்த யாகங்களின் வீண்விரயத்திற்கும் எதிராக ஒரு வலுவான எதிர்வினை எழுந்தது. உபநிடதங்கள் இதற்கு பதிலளித்து, சடங்கைவிட ஆத்மா அல்லது உயிர் பற்றிய அறிவை வலியுறுத்தின. மதம் பொருள் சார்ந்த இலக்குகளிலிருந்து தத்துவம் நிலைக்கு உயர்த்தப்பட்டது.
உபநிடதங்கள் ஏன் முக்கியம். ஆன்மா மாறாதது, அழியாதது என்று அவை வலியுறுத்தின. புதிய முடியாட்சிகளும் குடியரசுகளும் தோன்றிய காலத்தில் நிலைத்தன்மையைத் தேடியதன் பிரதிபலிப்பாக இருக்கலாம். அவற்றின் உள்நோக்கிய பார்வை பிராமணரின் சடங்குப் புரோகிதர் பங்கையும் கேள்விக்கு உட்படுத்தியது. சடங்கு, மறுபிறப்பு, விடுதலை பற்றிய இந்தக் கேள்விகளையே புத்தரும் மகாவீரரும் எடுத்துக்கொண்டனர்.
Quick revision
- காலம் கி.மு. 1000-600 (தோராயமாக); வேத நாகரிகம் சப்த-சிந்தவ பகுதியிலிருந்து கங்கை-யமுனை Doab பகுதிக்கு நகர்ந்தது.
- நூல்கள்: பிற்கால ரிக் வேதம் (10ஆம் mandala), சாம, யஜுர், அதர்வ வேதங்கள், Brahmanas, Aranyakas, Upanishads; இதிகாசங்களின் மையப் பகுதி இந்த காலகட்டத்தை பிரதிபலிக்கலாம்.
- Vedangas: Kalpasutra = Srauta, Grhya, Dharma, Sulba (பலிபீட வடிவியல்); தோராயமாக கி.மு. 800-200.
- PGW: 700க்கும் மேற்பட்ட தளங்கள்; Ghaggar (Bahawalpur) முதல் Doab வரை பரவியுள்ளன; கிழக்கு எல்லை Sravasti; Atranjikhera, Ahichhatra, Noh, Hastinapur, Kurukshetra, Bhagwanpura, Jakhera ஆகியவை முக்கிய தளங்கள்.
- இரும்பு: C-14 (Atranjikhera, Jodhpura, Noh) கி.மு. 1000-800; syama/krishna ayas; உள்நாட்டில் உருவானது; தென்னிந்திய megalithic பகுதிகளிலும் இரும்பு பயன்பாடு இருந்தது.
- இரும்பு பெரும்பாலும் ஆயுதங்கள் செய்யவே பயன்பட்டது (Ahichhatra); ஒரே ஒரு கலப்பை முனை (Jakhera) மட்டுமே கிடைத்துள்ளது; காடுகள் எரிக்கப்பட்டன (Khandava); விவசாயத்தில் மாற்றம் பின்னர் வந்தது.
- கலப்பு விவசாயம்; அரிசி = vrihi, tandula, sali; பார்லியும் பயிரிடப்பட்டது; ஈர நெல் சாகுபடி இல்லை; மண் சுவர் வீடுகள் (Bhagwanpura, Jakhera).
- நிலம்: குலத்திலிருந்து குடும்பத்திற்கு மாறியது; grihapati; vaishyas காணிக்கை, தானம், தட்சிணை கொடுத்தனர்; நிலம் விற்கப்படவில்லை (Visvakarma Bhauvana).
- Jana இலிருந்து janapada; rashtra முதன்முறையாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது; Kuru (Bharata + Puru) மேல் Doab பகுதியிலும், Panchala நடு Doab பகுதியிலும் இருந்தன.
- Rajanya kshatriya ஆனது; bali மற்றும் bhaga வரிகளாக மாறின; Sabha > Samiti; gramani பதவி இருந்தது.
- சட்டபூர்வ அதிகாரத்திற்காக Rajasuya, asvamedha, vajapeya வேள்விகள் நடத்தப்பட்டன; அரசர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார், நீக்கவும் முடியும்.
- வர்ணம் சடங்கு, அதிகாரம், வளங்களைச் சுற்றி அமைந்திருந்தது; சூத்திரர்கள் ஓரங்கட்டப்பட்டனர்; அது கடுமையானதாக இல்லை (Nandas; பௌத்த, சமண நூல்களில் kshatriya முதலிடத்தில் உள்ளார்).
- Gotra ('பசு பட்டி') வழி exogamy; grha மற்றும் grihapati; pitr (3 தலைமுறைகள்); bhratrvya, sapatna; பெண்கள் கீழ்நிலையில் இருந்தனர்.
- மூன்று ashramas மட்டுமே; sanyasa உபநிடதங்களுடன்தான் வந்தது.
- கடவுள்கள்: இந்திரன், அக்னி பின்தள்ளப்படுகின்றனர்; Prajapati, Rudra, Vishnu எழுச்சி பெறுகின்றனர்; Pushan சூத்திரர்களின் கடவுள்.
- அதர்வவேதம் = நாட்டுப்புற மந்திரவியல்; புரோகிதத் தொழில் மற்றும் vidhis; Upanishads = சடங்கை விட atman முக்கியம் என்ற கருத்து.